ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ WEBEX
Επίσης σας προτείνουμε και ένα βίντεο για την πλατφόρμα σύγχρονης εκπαίδευσης webex
video για το e-class
Για την βοήθεια των μαθητών μας αλλά και των γονιών τους σας προτείνουμε κάποια βίντεο που υπάρχουν ελεύθερα στο internet με οδηγίες για εγγραφή στο ΠΣΔ και για το e-class.
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!!
Μπορείς να πατήσεις πάνω στην λέξη «προγραφικές ασκήσεις» για να κάνεις τις δραστηριότης σου.
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΡΕΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΜΙΚΡΟΒΙΑ ΚΑΙ ΙΟΙ
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΝΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ
- Για μαθητές που χρησιμοποιούν το προφορικό λόγο.
Χρησιμοποιήστε εικόνες από παραμύθια που ήδη έχετε στο σπίτι,βιβλία εικονογραφημένα ή φωτογραφίες που απεικονίζουν το χώρο του σπιτιού και προσπαθήστε να τις περιγράψετε μαζί με το παιδί σας π.χ ”Τι αντικείμενα βλέπεις,ποια άτομα,πόσα άτομα,τι φοράνε,τι εποχή φοράμε αυτά ρούχα κ.ο.κ. Σε περίπτωση που το παιδί δεν θυμάτε κάτι ή δυσκολεύετε προσπαθήστε να το βοηθήσετε λέγοντας του τη πρώτη συλλαβή ή ακόμα και όλη τη λέξη.Σημασία έχει να προσπαθήσει να επαναλάβει και όχι να απογοητευτεί, προχωράμε πάντα σύμφωνα με τις δυνατότητες του.
- Μη λεκτική επικοινωνία.
- Παίξτε παιχνίδια μαζί τους επιλέγοντας μια δραστηριότητα που τους αρέσει πολύ. π.χ τουβλάκια,ενσφηνώματα,σαπουνόφουσκες,παραγωγή ήχων(ζώων,φύσης).Προτρέψτε το να σας μιμηθεί και βεβαιωθήτε ότι σας κοιτάζει στα μάτια έστω και για περιορισμένο χρόνο.
- Δώστε απλές εντολές όπως: σήκω,κάθησε,πάρε,δώσε ή ακόμα ποιο σύνθετη σήκω από την καρέκλα,δώσε το τουβλάκι κτλ.
Και στις δυο περιπτώσεις μπορείται να χρησιμοποιήσετε ενα καθρεύτη για επιπλέον εξάσκηση όπου θα παίξετε παιχνίδια μίμησης με τα μάγουλα(φουσκώνω τα μάγουλα,φυσάω την σφυρίχτρα,φουσκώνω ένα μπαλόνι,σαπουνόφουσκες), με την γλώσσα το παιχνίδι του φιδιού (βγαίνει και κρύβεται από την φωλιά),γλείφω τη ζάχαρη που είναι τοποθετημένη επάνω σε ένα κουταλάκι.
Τα στάδια ψυχολογίας μας μέσα στην καραντίνα
Ο κοινωνικός περιορισμός βιώνεται ως απώλεια της ελευθερίας. Τα συναισθήματα του κόσμου τείνουν να βαδίζουν στα ίδια 5 ευδιάκριτα στάδια που βιώνει κανείς και κατά την απώλεια αγαπημένων προσώπων.
Διανύουμε τη τρίτη εβδομάδα κατ΄οίκον περιορισμού και τόσο οι εξελίξεις όσο και η ενημέρωση γύρω από την πανδημία του κορωνοϊού συνεχίζουν να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το μήνυμα Μένουμε Σπίτι κυριαρχεί παντού και σχεδόν όλοι πλέον, πολύ συνετά, ακολουθούμε τις οδηγίες αποφεύγοντας τις μετακινήσεις και τις αχρείαστες κοινωνικές επαφές. Ο αντίκτυπος όμως αυτής της αιφνίδιας, αλλά επιτακτικά αναγκαίας αλλαγής, στην απλή καθημερινότητα μας καθώς και στην ίδια την ιστορία, είναι κάτι που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη και είναι βέβαιο πως θα είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο νομίζουμε.
Η ανακοίνωση των νέων μέτρων από την κυβέρνηση προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις από την Ελληνική κοινωνία και η σκιαγράφησή τους παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Παρά το γεγονός, πως όλοι συμφωνούν τελικά, πως τα μέτρα είναι αναγκαίο κακό για το κοινό καλό, ελάχιστοι κατάφεραν να περάσουν απευθείας στο τελικό ψυχικό στάδιο της αποδοχής χωρίς να σταματήσουν στα προηγούμενα.
Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αλλαγές, όλοι μας, βιώνουμε έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Η πρώτη αμυντική αντίδραση μας είναι η άρνηση και εν συνεχεία ο θυμός. Σταδιακά, ακολουθεί η διαπραγμάτευση, η θλίψη και εν τέλει η αποδοχή.
Ας παρακολουθήσουμε την εξέλιξη των γεγονότων:
1ο στάδιο- Άρνηση:
Η ανακοίνωση διακοπής λειτουργίας των σχολείων και των πρώτων συμβουλευτικών μέτρων δεν αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο τρόπο από όλους. Οι διαφορετικές αντιδράσεις συνδέονται εν μέρη με το επίπεδο ενημέρωσης σχετικά με την κατάσταση, αλλά κυρίως με την ψυχολογική κατάσταση και την προσωπικότητα του καθενός.
Σε κάποιους δημιούργησε μια αφελή και ευτυχώς προσωρινή αίσθηση ευθυμίας, καθώς στον καταπιεσμένο από την καθημερινότητα νου τους, μεταφράστηκε σαν ευκαιρία για διακοπές.
Συμπεριφορά που δείχνει μια ξεκάθαρη ματαίωση και άρνηση της ρουτίνας τους και την ανάγκη να ξεφύγουν, με κάθε κόστος. Ταυτόχρονα κάποιοι άλλοι αντέδρασαν με αδιαφορία απέναντι στις αρχικές εκτιμήσεις και τις πρώτες φωνές αγωνίας, συνεχίζοντας ευλαβικά τη δική τους πραγματικότητα.
Συμπεριφορά που δείχνει αντίστοιχα άρνηση της πραγματικότητας και άρνηση προς αλλαγή, συνηθισμένη για όσους καταφεύγουν στην απομόνωση, μπλοκάροντας κάθε συναισθηματική αντίδραση, αντί να προσπαθήσουν να διαχειριστούν την αλλαγή.
2ο στάδιο- Θυμός:
Στη συνέχεια ανακοινώθηκαν τα πρώτα υποχρεωτικά περιοριστικά μέτρα. Μέτρα που αρχικά χαρακτηρίστηκαν υπερβολικά αυστηρά. Αντίδραση αναμενόμενη για όσους δεν έχουν μάθει να οριοθετούνται ή να δέχονται φροντίδα- ακόμα κι αν σε αυτή την περίπτωση η φροντίδα ήρθε με τη μορφή περιορισμού από τον πιο απρόσμενο ¨συμβολικό πατέρα”….. το κράτος.
Ειδικά για ένα λαό σαν το δικό μας, η ελευθερία επισφραγίζει την ατομική δύναμη του καθενός, επομένως ο περιορισμός αυτής, εύκολα προκαλεί μία ψυχική ταραχή. Μία ταραχή που συνειδητά ή ασυνείδητα προκαλείται σε κάθε ανθρώπινη ψυχή εν αναμονή ενός επερχόμενου (γνωστού ή άγνωστου) κακού.
Ο φόβος, η ανασφάλεια, η αγωνία, τα αδιέξοδα σενάρια και η τρομολαγνεία έκαναν την εμφάνιση τους.
Πολλές φορές, οι άνθρωποι ¨προτιμούν” να βιώσουν το συναίσθημα του θυμού, ένα συναίσθημα που έχει ενέργεια, και δίνει ” δύναμη”, διότι έτσι νιώθουν ζωντανοί, ενώ στην ουσία αυτό είναι μία ψευδής ζωντάνια προς αποφυγή των συναισθημάτων τους. Σε αυτό το στάδιο επίσης, οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν κάποιον για να του ρίξουν τις ευθύνες προκειμένου να απαλυνθεί το αίσθημα του θυμού.
3ο στάδιο- Διαπραγμάτευση:
Τη σκυτάλη πήρε ο καταιγισμός πληροφοριών, η ουσιαστική ενημέρωση, τα πραγματικά δεδομένα και η ανακοίνωση επιπλέον μέτρων, τόσο περιορισμού και προστασίας, όσο και στήριξης της κοινωνίας. Το δυστυχώς σοκαριστικό παράδειγμα αποτυχίας της γειτονικής Ιταλίας που δεν κατάφερε να ελέγξει έγκαιρα την εξάπλωση του ιού, οδηγεί αναπόφευκτα στη συνειδητοποίηση πως η κατάσταση είναι πολύ σοβαρότερη από όσο αρχικά νομίζαμε.
Κάτω από την συνεχώς εντεινόμενη κοινωνική πίεση, οι θυμωμένες και αντιδραστικές φωνές άρχισαν να εξασθενούν και τελικά να συμμορφώνονται με τις οδηγίες (με ή χωρίς τη θέληση τους). Η διαπραγμάτευση βρίσκει νικήτρια τη λογική και την ατομική ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
4ο στάδιο- Θλίψη:
Η επίγνωση πλέον της σκληρής, δυστυχώς, πραγματικότητας έχει αρχίσει να “γρατζουνάει” ήδη πληγές που δεν έχουν ανοίξει ακόμα, αλλά προβλέπεται να είναι οδυνηρές. Πληγές λύπης για την απώλεια συνανθρώπων μας, πληγές στην οικονομία, πληγές στις κοινωνικές σχέσεις που απομακρύνονται ή μαθαίνουν να λειτουργούν με υποκατάστατα, αλλά και πληγές στην προσωπικότητα του καθένα από εμάς, αφού όλοι μας καλούμαστε να διαχειριστούμε καταστάσεις πρωτόγνωρες, δίχως να είμαστε προετοιμασμένοι για αυτές.
Σε αυτό το στάδιο ερχόμαστε σε επαφή με τα συναισθήματα μας, αυτό της στεναχώριας, του πόνου, της αβεβαιότητας καθώς και του φόβου. Τώρα είναι η στιγμή που ξεκινάει η πραγματική αναγνώριση και συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης.
Όσο πιο σύντομα ξεφύγουμε από αυτές τις μοιραίες σκέψεις, τόσο πιο εύκολα θα καταφέρουμε να γίνουμε δημιουργικοί και να εκμεταλλευτούμε το χρόνο που απρόσμενα μας δίνεται με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε.
5ο στάδιο- Αποδοχή:
Οδηγούμαστε λοιπόν, εκ των πραγμάτων στην αποδοχή της πραγματικότητας και αντιλαμβανόμενοι πως η κατάσταση καραντίνας είναι πλέον δεδομένο πως θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από όσο αρχικά εκτιμούσαμε, καλούμαστε να αποφασίσουμε πως θα διαχειριστούμε αυτήν την “υποχρεωτική ευκαιρία”.
Θα αξιοποιήσεις αυτό το χρόνο θετικά, προκειμένου να προστατεύσεις όχι μόνο την σωματική σου υγεία, αλλά και την ψυχική σου ανθεκτικότητα ή θα επιμείνεις στην ανωφελή αντίληψη μιας “κενής ομηρίας” που περιμένει την απελευθέρωση, δίχως να κάνει βήμα προόδου;
Ο ψυχολόγος Σιαλάκης Αθανάσιος
Η κοινωνική λειτουργός Μάτσου Αικατερίνη
Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα pcycholy.com