Σήμερα ανοίξαμε τις πόρτες του σχολείου μας και για πρώτη φορά η αίθουσα γυμναστικής και οι διάδρομοι έμειναν πιο ήσυχοι… χωρίς τον αγαπητό μας συνάδελφο, φίλο και γυμναστή του σχολείου μας, που έφυγε πρόωρα. Η απουσία του είναι βαριά και αισθητή σε μαθητές και συναδέλφους.

Ο Μιχάλης δεν ήταν απλώς γυμναστής. Ήταν ένας άνθρωπος που έφερνε χαρά, ηρεμία και ασφάλεια Ήταν εκεί σε στιγμές χαράς, αλλά και σε στιγμές δύσκολες, με το τεράστιο χαμόγελό του και την αισιοδοξία του, κάνοντάς μας να πιστεύουμε ότι όλα μπορούν να γίνουν. Η στάση του αυτή, η πίστη του στην ομάδα και η αληθινή του στήριξη ήταν το δώρο του σε όλους εμας αλλά και στους μαθητές μας.

Σήμερα, τον νιώθουμε λιγότερο παρόντα στους χώρους του σχολείου, αλλά βαθιά παρόντα στις καρδιές μας. Κάθε χαμόγελο παιδιού, κάθε μικρή επιτυχία, κάθε παιχνίδι ή δραστηριότητα που θυμίζει τη φροντίδα και την αγάπη του θα μας τον φέρνει κοντά. Η κληρονομιά του δεν είναι μόνο οι γνώσεις και οι αθλητικές δεξιότητες που μοιράστηκε, αλλά κυρίως η ανθρωπιά του, η αγάπη του για τα παιδιά και η αίσθηση της στήριξης που μας έδινε καθημερινά.

Προσευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του εν χώρα ζώντων και δικαίων και να δίνει δύναμη και παρηγοριά στην οικογένειά του και σε όλους όσους τον αγάπησαν..

Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη, σεβασμό και τρυφερότητα.