Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι ένα κομμάτι ψυχής, μια ανάμνηση από εκείνες που δεν σβήνουν ποτέ. Είναι η μέρα που η Ελλάδα είπε το μεγάλο «ΟΧΙ», όχι μόνο σε έναν εχθρό, αλλά σε κάθε μορφή φόβου και υποταγής. Είναι η στιγμή που η φωνή της ελευθερίας αντήχησε δυνατά μέσα από τις καρδιές των ανθρώπων, απλών ανθρώπων, που πίστεψαν πως η αξία της πατρίδας και της αξιοπρέπειας είναι πάνω από όλα.

Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, αυτή η φλόγα δεν έχει σβήσει. Την κρατούν αναμμένη τα παιδιά μας, οι μαθητές που παρελαύνουν με περηφάνια, με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον. Ανάμεσά τους, υπάρχουν μαθητές που κουβαλούν έναν δικό τους, ξεχωριστό αγώνα, οι μαθητές με αναπηρία. Και αυτοί οι μαθητές δεν συμμετέχουν απλώς στην παρέλαση, την φωτίζουν με την παρουσία τους.

Γιατί όταν ένα παιδί με κινητική δυσκολία κάνει ένα βήμα μπροστά, εκείνο το βήμα είναι βροντερό σαν το «ΟΧΙ» του 1940. Όταν ένα παιδί που δεν μπορεί να δει χαμογελά και κρατά τη σημαία, εκείνη η σημαία κυματίζει πιο ψηλά από ποτέ. Και όταν ένα παιδί με νοητική αναπηρία βαδίζει δίπλα στους συμμαθητές του, ολόκληρη η παρέλαση γίνεται μάθημα ανθρωπιάς, αποδοχής και αληθινής ισότητας.

Η 28η Οκτωβρίου μάς θυμίζει πως η ελευθερία δεν έχει σώμα, ούτε μορφή, είναι ψυχή. Και αυτή η ψυχή ζει σε κάθε παιδί που παλεύει, που προσπαθεί, που δεν το βάζει κάτω. Οι μαθητές μας είναι οι σημερινοί μας ήρωες, όχι γιατί νικούν εχθρούς, αλλά γιατί κάθε μέρα αποδεικνύουν πως η δύναμη της θέλησης μπορεί να νικήσει κάθε εμπόδιο.

Ας τους χειροκροτήσουμε λοιπόν όλους, δυνατά. Γιατί μέσα από εκείνους συνεχίζει να ζει το ίδιο εκείνο «ΟΧΙ», το «όχι» στην αδικία, το «όχι» στον αποκλεισμό, το «όχι» στην αδιαφορία.
Και μέσα από τη δική τους πορεία, η Ελλάδα συνεχίζει να προχωρά με αξιοπρέπεια, ελπίδα και αγάπη.