ΕΙΔΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ

Σήμερα ανοίξαμε τις πόρτες του σχολείου μας και για πρώτη φορά η αίθουσα γυμναστικής και οι διάδρομοι έμειναν πιο ήσυχοι… χωρίς τον αγαπητό μας συνάδελφο, φίλο και γυμναστή του σχολείου μας, που έφυγε πρόωρα. Η απουσία του είναι βαριά και αισθητή σε μαθητές και συναδέλφους.

Ο Μιχάλης δεν ήταν απλώς γυμναστής. Ήταν ένας άνθρωπος που έφερνε χαρά, ηρεμία και ασφάλεια Ήταν εκεί σε στιγμές χαράς, αλλά και σε στιγμές δύσκολες, με το τεράστιο χαμόγελό του και την αισιοδοξία του, κάνοντάς μας να πιστεύουμε ότι όλα μπορούν να γίνουν. Η στάση του αυτή, η πίστη του στην ομάδα και η αληθινή του στήριξη ήταν το δώρο του σε όλους εμας αλλά και στους μαθητές μας.

Σήμερα, τον νιώθουμε λιγότερο παρόντα στους χώρους του σχολείου, αλλά βαθιά παρόντα στις καρδιές μας. Κάθε χαμόγελο παιδιού, κάθε μικρή επιτυχία, κάθε παιχνίδι ή δραστηριότητα που θυμίζει τη φροντίδα και την αγάπη του θα μας τον φέρνει κοντά. Η κληρονομιά του δεν είναι μόνο οι γνώσεις και οι αθλητικές δεξιότητες που μοιράστηκε, αλλά κυρίως η ανθρωπιά του, η αγάπη του για τα παιδιά και η αίσθηση της στήριξης που μας έδινε καθημερινά.

Προσευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του εν χώρα ζώντων και δικαίων και να δίνει δύναμη και παρηγοριά στην οικογένειά του και σε όλους όσους τον αγάπησαν..

Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη, σεβασμό και τρυφερότητα.

Μια μέρα γεμάτη χρώματα, χαμόγελα και δικαιώματα!

Στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Λιβαδειάς πραγματοποιήθηκε μια ξεχωριστή δράση αφιερωμένη στα δικαιώματα των παιδιών, με τη συμμετοχή του Ειδικού Νηπιαγωγείου Λιβαδειάς και του 6ου Δημοτικού Σχολείου Λιβαδειάς.
Μια δράση όπου η συμπερίληψη, η συνεργασία και η αγάπη ένωσαν μικρούς και μεγάλους, αποδεικνύοντας πως όλοι μαζί μπορούμε να δημιουργούμε έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο φωτεινό, πιο ανθρώπινο .

Τα παιδιά συνεργάστηκαν, αντάλλαξαν ιδέες και ένωσαν τις καρδιές και τα χέρια τους για να δώσουν ζωή σε υπέροχες κατασκευές:
 Μπαλόνια με μηνύματα γεμάτα ελπίδα και όνειρα,
Ηλεκτρονικό puzzle που συμβόλιζε το πώς κάθε κομμάτι , όπως κάθε παιδί είναι μοναδικό και πολύτιμο,
 Χειροτεχνίες που γέμισαν το χώρο με χρώματα, δημιουργικότητα και χαρά.

Ήταν μια μέρα που θύμισε σε όλους μας πως κάθε παιδί έχει φωνή, δικαιώματα και θέση μέσα στην κοινότητα, χωρίς διακρίσεις, χωρίς αποκλεισμούς.
Γιατί η πραγματική εκπαίδευση ξεκινά όταν μαθαίνουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον με αγάπη και σεβασμό.

Η 17η Νοέμβρη δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι μια κραυγή ελευθερίας που αντήχησε στα αμφιθέατρα, στους δρόμους, στις καρδιές των νέων. Είναι μια μέρα που γεννήθηκε μέσα από το σκοτάδι της δικτατορίας και έγινε σύμβολο πίστης στη δημοκρατία, στην αξιοπρέπεια, στην ελπίδα.

Τότε, το 1973, οι φοιτητές δεν κρατούσαν όπλα. Κρατούσαν ψυχές γενναίες, φωνές δυνατές και ένα ραδιόφωνο που έλεγε την αλήθεια.
«Εδώ Πολυτεχνείο… Εδώ Πολυτεχνείο…» φράσεις που δεν είναι πια απλώς ιστορία, αλλά ανάσα, συγκίνηση, παράδειγμα.
Κάθε φορά που τις ακούμε, νιώθουμε το ίδιο ρίγος. Γιατί θυμόμαστε πως η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται με θάρρος και ενότητα.

Η 17η Νοέμβρη είναι αφιερωμένη σε εκείνους που τόλμησαν να ονειρευτούν μια Ελλάδα ελεύθερη. Μα είναι και μια μέρα για όλους εμάς, που πρέπει να κρατήσουμε τη φλόγα τους αναμμένη, να τη μεταφέρουμε από γενιά σε γενιά, με σεβασμό και πίστη στα ιδανικά τους.

Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, θυμόμαστε εκείνη τη μέρα με σεβασμό.
Στο σχολείο μας, οι μαθητές φτιάχνουν εργασίες και ζωγραφιές για το Πολυτεχνείο.

Κάθε εργασία είναι ένα ευχαριστώ σε εκείνους τους νέους.
Κάθε ζωγραφιά είναι ένα λουλούδι για την ελευθερία.
Κάθε τραγούδι είναι μια φωνή που συνεχίζει να λέει «Ποτέ ξανά φόβος».

Μα πάνω απ’ όλα, είναι σημαντικό που όλοι οι μαθητές συμμετέχουν:
παιδιά που επικοινωνούν με λόγια ή με εικόνες,
παιδιά που μαθαίνουν με τον δικό τους τρόπο.

Όλοι μαζί δείχνουμε πως το μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι ζωντανό:
Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή, στη μάθηση, στην ελευθερία.

Γιατί η 17η Νοέμβρη δεν είναι μόνο ιστορία.
Είναι μια μέρα αγάπης, ενότητας και δύναμης.
Και αυτή τη μέρα, όλοι μα όλοι έχουμε μία ξεχωριστή θέση.

Η Παγκόσμια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού είναι μια μέρα που ανήκει σε όλους μας! Είναι η στιγμή που γιορτάζουμε τη δύναμη της συμμετοχής, της προσπάθειας και της χαράς, ανεξάρτητα από τις δυνατότητες ή τις δυσκολίες που μπορεί να έχει ο καθένας.

Ο αθλητισμός στο σχολείο δεν είναι μόνο τρέξιμο ή αγώνες, είναι τρόπος να νιώθουμε δυνατοί, να συνεργαζόμαστε και να μοιραζόμαστε όμορφες στιγμές. Είναι η ευκαιρία να ανακαλύψουμε πως κάθε παιδί έχει το δικό του ταλέντο, τη δική του ξεχωριστή δύναμη, και πως όλοι μαζί μπορούμε να φτιάξουμε μια ομάδα όπου ο καθένας χωράει.

Για τους μαθητές με αναπηρίες, ο σχολικός αθλητισμός είναι ένα ακόμη βήμα για να δείξουν σε όλους ότι τα όνειρα και η προσπάθεια δεν έχουν όρια. Είναι μια γιορτή που μας θυμίζει ότι η αξία βρίσκεται στη συμμετοχή, στην προσπάθεια και στο χαμόγελο που μένει στο τέλος της ημέρας.

Ας κάνουμε λοιπόν αυτή τη μέρα μια μεγάλη αγκαλιά για όλους, όπου κάθε παιδί νιώθει σημαντικό, δυνατό και περήφανο για όσα καταφέρνει. Γιατί στον αθλητισμό – όπως και στη ζωή – δεν υπάρχει “εγώ” και “εσύ”, υπάρχει μόνο το “εμείς”.

Η Παγκόσμια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού είναι μια γιορτή για όλους μας, μια ευκαιρία να παίξουμε, να κινηθούμε και να χαρούμε μαζί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Δεν έχει σημασία ποιος τρέχει πιο γρήγορα ή ποιος κερδίζει, σημασία έχει ότι όλοι οι συμμετέχουμε, χαμογελάμε και γινόμαστε μια μεγάλη παρέα.

Για τους μαθητές με αναπηρίες, αυτή η μέρα είναι μια υπενθύμιση ότι ο αθλητισμός δεν έχει εμπόδια. Όλοι μπορούμε να δείξουμε τη δύναμή μας, να μοιραστούμε στιγμές χαράς και να αποδείξουμε ότι κάθε βήμα, κάθε προσπάθεια, αξίζει.

Ο αθλητισμός μας ενώνει, μας κάνει να νιώθουμε πιο δυνατοί και μας μαθαίνει ότι το πιο όμορφο “βραβείο” είναι το χαμόγελο και η φιλία. Αυτή τη μέρα, ας θυμηθούμε πως όταν είμαστε μαζί, γινόμαστε πιο χαρούμενοι, πιο αισιόδοξοι και πιο έτοιμοι να ονειρευτούμε χωρίς όρια.

Ακολουθούν εργασίες των παιδιών που κατασκεύασαν με τους εκπαιδευτικούς μας μετά τις αθλητικές δραστηριότητες.

Δράση κατά τη διάρκεια της εβδομάδας προσαρμογής: «Γνωρίζω τα συναισθήματά μου»

Συνεργασία μεταξύ ειδικής παιδαγωγού και ψυχολόγου. 

Στο πλαίσιο της εβδομάδας προσαρμογής, οι μαθητές του σχολείου μας συμμετείχαν σε μια δράση με στόχο την αναγνώριση και έκφραση βασικών συναισθημάτων. Χρησιμοποιώντας καρτέλες με εκφράσεις προσώπων που αποτυπώνουν χαρά, λύπη, θυμό, φόβο και έκπληξη, οι μαθητές κλήθηκαν να τις αναγνωρίσουν και να τις αντιστοιχίσουν. 

Μέσα από το παιχνίδι και τη συνεργασία δημιουργήθηκε ένα κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης, συμβάλλοντας θετικά στην ομαλή ένταξή τους στη σχολική κοινότητα.