Οι κοινωνικές ιστορίες, είναι μικρές αφηγήσεις φτιαγμένες για να περιγράψουν μια συγκεκριμένη κατάσταση ή ένα συγκεκριμένο κοινωνικό γεγονός. Επινοήθηκαν το 1991 από τον Carol Gray, με σκοπό την βελτίωση των κοινωνικών δεξιοτήτων των ατόμων με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος.Μέσω των ιστοριών πραγματοποιείται ανταλλαγή πληροφοριών και η εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων, ενώ μέσω των ερωτημάτων ποιός, τί και γιατί, το άτομο προσπαθεί να αντιληφθεί και την οπτική ενός άλλου ατόμου για το γεγονός. Είναι γραμμένες ή προσαρμοσμένες για ένα συγκεκριμένο άτομο και λαμβάνουν υπόψη τα ενδιαφέροντά του, τη γλωσσική και γνωστική του ανάπτυξη, καθώς και την ιδιοσυγκρασία του. Μέσω της μουσικής, του τραγουδιού, των βιβλίων με εικόνες, των υπολογιστών ή άλλων μέσων προβάλλονται στο παιδί οι κοινωνικές καταστάσεις, με σκοπό την ανάπτυξη συγκεκριμένων δεξιοτήτων και την γενίκευσή τους στην πραγματική ζωή. Γιατί να χρησιμοποιήσουμε κοινωνικές ιστορίες στην εκπαίδευση των ατόμων με αυτισμό; Από την πλευρά τις δικής τους προοπτικής, οι πράξεις και οι δηλώσεις κάποιων ανθρώπων μπορούν καμιά φορά να δείχνουν ότι συμβαίνουν χωρίς ιδιαίτερο νόημα ή αναγνωρίσιμο σκοπό. Ακόμα τις εκλαμβάνουν ως τυχαία συμβάντα, τα οποία τελούνται χωρίς πρόγραμμα και προειδοποίηση ή λογική αλληλουχία. Πολλές φορές οι μαθητές μου που εντάσσονται στο φάσμα του αυτισμού με έχουν ρωτήσει μέσα στη τάξη: «Γιατί κύριε γελάει ο συμμαθητής μου; Ήταν αστείο;» ή «Δεν καταλαβαίνω κύριε γιατί αλλάζει πάλι το πρόγραμμα του σχολείου;» ή «Αυτός γιατί με κοροϊδεύει έκανα κάτι» κ.ά. Σε αυτό το σημείο αντιλαμβάνεσαι ως εκπαιδευτικός ότι πρέπει να διδάξεις αυτούς τους μαθητές πώς να διαχειριστούν τέτοιες κοινωνικές καταστάσεις, διότι για αυτούς δεν είναι αυτονόητες ή ακόμα εύκολα αναγνωρίσιμες. Επομένως, για τα παιδιά που εναπόκεινται στο φάσμα του αυτισμού οι διφορούμενες κοινωνικές καταστάσεις γίνονται μη προβλέψιμες, με συνέπεια να τους προκαλούν σύγχυση.

Το κείμενο είναι από το βιβλίο της Κάρολ Γκρέυ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, Εκδότης: ΓΛΑΥΚΗ.

Πώς χαιρετώ