Και ρώτησε το μικρό δρακούδι το σοφό γέρο-δράκο:
– Τι είναι το σχολείο;
Σκέφτηκε ο γέροντας
– Είναι σαν ένα καράβι..
– Και πως είναι φτιαγμένο αυτό το καράβι;
– Η κουπαστή του είναι φτιαγμένη από αγάπη. Το ψηλό του κατάρτι από χαμόγελο, η πρύμνη του από κατανόηση, η πλώρη του από σεβασμό. Και η περήφανη παντιέρα του από συνεργασία.
– Α! ώστε ένα καράβι είναι το σχολείο!
– Ένα καράβι παιδί μου…
…που ταξιδεύει σε μια θάλασσα απέραντη, με όλες τις αποχρώσεις της ημέρας και της νύχτας. Πότε γαλήνια και πότε αγριεμένη. Με ήλιους που στεγνώνουν της θάλασσας τα δάκρυα. Με φεγγάρια που φωτίζουν τις νύχτες και ζωντανεύουν οι σκιές. Με στοιχειά και γοργόνες. Με ούριους ανέμους, με μπουνάτσες, μα και μπόρες και καταιγίδες…
…ώσπου να ξεπροβάλλει το ουράνιο τόξο. Σύμβολο ανακωχής ανάμεσα στον εαυτό μας και στον κόσμο. Να μας συμφιλιώσει με το ταξίδι, με το δρόμο, με όσα έχουμε μέσα μας, με το καλύτερο αλλά και το χειρότερο..
Και θα σου πω και κάτι άλλο παιδί μου. Να το φυλάξεις βαθιά μέσα σου…
…μόνο όταν επιζητά κάποιος, δίχως να φοβάται, το ταξίδι στο σύνολό του, μπορεί να γευτεί τον πλούτο του. Τις χαρές, τις λύπες του, την συγκίνηση, τις μικρές και τις μεγάλες απογοητεύσεις. Αρκεί να έχει υπομονή και θέληση. Γιατί τίποτα από μόνο του δεν είναι κακό. Ακόμα και τα βάσανα και οι λύπες κι ο πόνος, παιδί μου. Αρκεί να μάθει τι να τα κάνει κανείς. Διαφορετικά μένει «καταδικασμένος» σε μια μονοσήμαντη παρουσία του στον κόσμο.
…Εξάλλου πως αλλιώς μπορεί κανείς να βρει το δρόμο του δίχως να ρωτά και να δοκιμάζει; Όποιος θέλει να μάθει κάποτε να πετά, πρέπει πρώτα να μάθει να στέκεται.. και να βαδίζει.. και να τρέχει.. και να σκαρφαλώνει.. και να χορεύει.. και συνεχώς να δοκιμάζει και να «ρωτά»..
Και ό,τι και να μου ’ρθει ως μοίρα και ως βίωμα, ένα ταξίδι θα υπάρχει πάντα μέσα μου… Ένα ταξίδι που θα γεμίζει πότε με βάσανο και πότε με γλυκύτητα την ψυχή μου…
Εμμ. Δάλας
Ψυχολόγος