Με αφορμή τη χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, θυμόμαστε όλοι πόσο σημαντικό είναι να διασφαλίζονται η ίση πρόσβαση, ο σεβασμός και η ουσιαστική μέριμνα για κάθε άνθρωπο. Για εμάς όμως, στο ειδικό μας σχολείο, η ημέρα αυτή συνοδεύεται και από ένα παράπονο που πλέον δεν μπορούμε να αποσιωπούμε.
Παρά τις προσπάθειές μας και την αφοσίωση στους μαθητές μας, εξακολουθούμε να στερούμαστε βασικών υποδομών — ακόμη και ενός κατάλληλου, μόνιμου σχολικού κτηρίου. Κάθε μέρα που περνά, μάς υπενθυμίζει πως η αναπηρία συχνά παραμελείται ή μπαίνει τελευταία στις προτεραιότητες. Κι αυτό δεν είναι απλώς ένα λειτουργικό ζήτημα· είναι θέμα αξιοπρέπειας, ασφάλειας και ισότιμων ευκαιριών για τα παιδιά μας.
Κι όμως, επιλέγουμε την ελπίδα. Συνεχίζουμε να διεκδικούμε, να συνεργαζόμαστε, να οραματιζόμαστε ένα σχολείο που θα ανταποκρίνεται πραγματικά στις ανάγκες και τις δυνατότητες των μαθητών μας. Πιστεύουμε ότι η φωνή μας θα ακουστεί και πως οι αλλαγές που δικαιούμαστε θα έρθουν.
Γιατί κάθε παιδί αξίζει έναν χώρο όπου μπορεί να μάθει, να αναπτυχθεί και να νιώσει ότι ανήκει. Κι αυτό θα το συνεχίσουμε να το διεκδικούμε με δύναμη, πίστη και αισιοδοξία.