“Θεωρώ το θέατρο τη μεγαλύτερη τέχνη όλων, τον πιο άμεσο τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να μοιραστεί με κάποιον άλλον την αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος”
Όσκαρ Γουάιλντ
Αρχείο για την κατηγορία 'Προτάσεις'
“Οδύσσεια του Ομήρου” από την Παιδική Σκηνή της Κάρμεν Ρουγγέρη
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις, Θεατρική Αγωγή, Θέατρο, Πολιτιστικές, Τάξη Α', Τάξη Β', Τάξη Γ', Τάξη Δ', Τάξη Ε', Τάξη ΣΤ', Τέχνες στις 19 Δεκ 2024
Ημέρα μνήμης της εξέγερσης του Πολυτεχνείου
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις, Ανοιχτό Σχολείο, Γενικά, Μουσική, Πολιτιστικές στις 15 Νοέ 2024
Ευχαριστούμε τους/τις μαθητές /τριες που πήραν μέρος στη γιορτή και τη δασκάλα τους κ. Ρουσάκη που είχε την επιμέλειά της!
Μαθαίνουμε…παίζοντας στην Α΄τάξη.
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις, Ανοιχτό Σχολείο, Βιβλίο, Τάξη Α' στις 14 Νοέ 2024
-Παιχνίδι;
-Ναι!
-Συνεργασία;
-Ναι!
-Επανάληψη;
-Ναι!
Αγιασμός σχ. έτους 2024-25
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις, Βιβλίο, Πολιτιστικές στις 9 Σεπ 2024
Αγιασμός- Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2024 στις 9:00
| Νίκος Καζαντζάκης Η Νέα Παιδαγωγική | ||
| Το κείμενο αυτό είναι απόσπασμα από το πέμπτο κεφάλαιο του πεζογραφήματος Αναφορά στον Γκρέκο (1961), που δημοσιεύτηκε ύστερα από το θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη. Στην πραγματικότητα είναι η αυτοβιογραφία του συγγραφέα, πολύ χρήσιμη για να κατανοήσουμε την προσωπικότητα και το λογοτεχνικό έργο του. Oλόκληρο το πέμπτο κεφάλαιο αναφέρεται στις συχνά επώδυνες εμπειρίες του νεαρού Ν. Καζαντζάκη από το δημοτικό σχολείο, σε εποχές (τέλη του 19ου αιώνα) που οι εφαρμοζόμενες παιδαγωγικές μέθοδοι ήταν ιδιαίτερα αυταρχικές. Ειδικότερα, στο απόσπασμα παρακολουθούμε την πρώτη του μέρα στο δημοτικό σχολείο αλλά και τις αναμνήσεις του από το δάσκαλο της τετάρτης τάξης, που τότε ήταν και η τελευταία, αφού το δημοτικό ήταν τετρατάξιο. | ||
| “Με τα μαγικά πάντα μάτια, με το πολύβουο, γεμάτο μέλι και μέλισσες μυαλό, μ’ ένα κόκκινο μάλλινο σκούφο στο κεφάλι και τσαρουχάκια με κόκκινες φούντες στα πόδια, ένα πρωί κίνησα, μισό χαρούμενος, μισό αλαφιασμένος, και με κρατούσε ο πατέρας μου από το χέρι. Η μητέρα μού είχε δώσει ένα κλωνί βασιλικό να τον μυρίζουμαι, λέει, να παίρνω κουράγιο, και μου κρέμασε το χρυσό σταυρουλάκι της βάφτισής μου στο λαιμό.
— Με την ευκή του Θεού και με την ευκή μου…, μουρμούρισε και με κοίταξε με καμάρι. Ήμουν σαν ένα μικρό καταστολισμένο σφαγάρι κι ένιωθα μέσα μου περφάνια και φόβο· μα το χέρι μου ήταν σφηνωμένο βαθιά μέσα στη φούχτα του πατέρα μου κι αντρειευούμουν. Πηγαίναμε, πηγαίναμε, περάσαμε τα στενά σοκάκια, φτάσαμε στην εκκλησιά του Αϊ-Μηνά, στρίψαμε, μπήκαμε σ’ ένα παλιό χτίρι, με μια φαρδιάν αυλή, με τέσσερις μεγάλες κάμαρες στις γωνιές κι ένα κατασκονισμένο πλατάνι στη μέση. Κοντοστάθηκα, δείλιασα· το χέρι μου άρχισε να τρέμει μέσα στη μεγάλη ζεστή φούχτα. O πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάδεψε· τινάχτηκα· ποτέ δε θυμόμουν να μ’ έχει χαδέψει· σήκωσα τα μάτια και τον κοίταξα τρομαγμένος. Είδε πως τρόμαξα, τράβηξε πίσω το χέρι του: — Εδώ θα μάθεις γράμματα, είπε, να γίνεις άνθρωπος· κάμε το σταυρό σου. O δάσκαλος πρόβαλε στο κατώφλι· κρατούσε μια μακριά βίτσα και μου φάνηκε άγριος, με μεγάλα δόντια, και κάρφωσα τα μάτια μου στην κορφή του κεφαλιού του να δω αν έχει κέρατα· μα δεν είδα, γιατί φορούσε καπέλο. — Ετούτος είναι ο γιος μου, του ’πε ο πατέρας μου. Ξέμπλεξε το χέρι μου από τη φούχτα του και με παρέδωκε στο δάσκαλο. — Το κρέας δικό σου, του ’πε, τα κόκαλα δικά μου· μην τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάμε τον άνθρωπο. — Έγνοια σου, καπετάν Μιχάλη· έχω εδώ το εργαλείο που κάνει τους ανθρώπους, είπε ο δάσκαλος κι έδειξε τη βίτσα. Από το Δημοτικό Σκολειό απομένει ακόμα στη θύμησή μου ένας σωρός παιδικά κεφάλια, κολλητά το ένα πλάι στο άλλο, σαν κρανία· τα πιο πολλά θα ’χουν γίνει κρανία. Μα απάνω από τα κεφάλια αυτά απομένουν μέσα μου αθάνατοι οι τέσσερις δασκάλοι. Στην Τετάρτη Τάξη βασίλευε και κυβερνούσε ο Διευθυντής του Δημοτικού. Κοντοπίθαρος, μ’ ένα γενάκι σφηνωτό, με γκρίζα πάντα θυμωμένα μάτια, στραβοπόδης. «Δε θωράς, μωρέ, τα πόδια του», λέγαμε ο ένας στον άλλο σιγά να μη μας ακούσει, «δε θωράς, μωρέ, πώς τυλιγαδίζουν τα πόδια του; και πώς βήχει; Δεν είναι Κρητικός». Μας είχε έρθει σπουδασμένος από την Αθήνα κι είχε φέρει, λέει, μαζί του τη Νέα Παιδαγωγική. Θαρρούσαμε πως θα ‘ταν καμιά νέα γυναίκα και την έλεγαν Παιδαγωγική· μα όταν τον αντικρίσαμε για πρώτη φορά ήταν ολομόναχος· η Παιδαγωγική έλειπε, θα ‘ταν σπίτι. Κρατούσε ένα μικρό στριφτό βούρδουλα, μας έβαλε στη γραμμή κι άρχισε να βγάζει λόγο. Έπρεπε, λέει, ό,τι μαθαίναμε να το βλέπαμε και να το αγγίζαμε ή να το ζωγραφίζαμε σ’ ένα χαρτί γεμάτο κουκκίδες. Και τα μάτια μας τέσσερα· αταξίες δε θέλει, μήτε γέλια, μήτε φωνές στο διάλειμμα· και σταυρό τα χέρια. Και στο δρόμο, όταν δούμε παπά, να του φιλούμε το χέρι. «Τα μάτια σας τέσσερα, κακομοίρηδες, γιατί αλλιώς, κοιτάχτε εδώ!», είπε και μας έδειξε το βούρδουλα. «Δε λέω λόγια, θα δείτε έργα!» Κι αλήθεια είδαμε· όταν κάναμε καμιά αταξία ή όταν δεν ήταν στα κέφια του, μας ξεκούμπωνε, μας κατέβαζε τα πανταλονάκια και μας έδερνε κατάσαρκα με το βούρδουλα· κι όταν βαριόταν να ξεκουμπώσει, μας έδινε βουρδουλιές στ’ αυτιά, ωσότου έβγαινε αίμα. Μια μέρα έδεσα κόμπο την καρδιά μου, σήκωσα το δάχτυλο: — Πού είναι, κυρ δάσκαλε, ρώτησα, η Νέα Παιδαγωγική; γιατί δεν έρχεται στο σκολειό; Τινάχτηκε από την έδρα, ξεκρέμασε από τον τοίχο το βούρδουλα. — Έλα εδώ, αυθάδη, φώναξε, ξεκούμπωσε το πανταλόνι σου. Βαριόταν να το ξεκουμπώσει μόνος του. — Να, να, να, άρχισε να βαράει και να μουγκρίζει. Είχε ιδρώσει, σταμάτησε. — Να η Νέα Παιδαγωγική, είπε, κι άλλη φορά σκασμός! Ήταν όμως και πονηρούτσικος ο σύζυγος της Νέας Παιδαγωγικής. Μια μέρα μας λέει: «Αύριο θα σας μιλήσω για το Χριστόφορο Κολόμβο, πώς ανακάλυψε την Αμερική. Μα για να καταλάβετε καλύτερα, να κρατάει καθένας σας κι από ένα αυγό· όποιος δεν έχει αυγό, ας φέρει βούτυρο!». Ν. Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο, |
||
Πρωτομαγιά, η μέρα των εργατών
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις, Γενικά, Κοινωνικές, Μουσική, Πολιτιστικές στις 1 Μάι 2024
“Τα παιδία παίζει”- Δημιουργικές δράσεις ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ.
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Αθλητικές, Ανακοινώσεις, Ανοιχτό Σχολείο, Γενικά, Προτάσεις, Συνεργασίες στις 22 Απρ 2024
Το παιχνίδι ως μέσο πρόληψης της βίας. Αγάπη,φιλία, χαρά, εκτίμηση, σεβασμός, εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια, φροντίδα… λέξεις που μας ενώνουν. Ευχαριστούμε θερμά τους φοιτητές τού ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ. και την επόπτριά τους για την άριστη και δημιουργική συνεργασία!
Πανελλήνια Σχολική Ημέρα Φιλοζωίας
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις, Γενικά, Οι φίλοι μας τα ζώα, Πανελλήνια Σχολική Ημέρα Φιλοζωίας, Συνεργασίες στις 5 Απρ 2024
- Μάθαμε πολλά πράγματα για τα ζώα;
- Ναι!
- Γνωρίσαμε τον κόσμο των ζώων μέσα από τα λόγια των ειδικών;
- Ναι!
- Ποιες λέξεις ή φράσεις κρατήσαμε;
- Συμβίωση, κατανόηση, ανάγκες των ζώων, αδέσποτα, δεσποζόμενα, τροφή, νερό… αγάπη.
- Ευχαριστούμε θερμά τους κτηνιάτρους , κ. Θανάση Μοσχοβάκο & Νίκο Μανουσάκη για την παρουσία τους στο σχολείο μας και για την ενημέρωση που παρείχαν στους/στις μαθητές & μαθήτριες του Σχολείου μας.
- .
Πανελλήνια Σχολική Ημέρα Φιλοζωίας
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις, Γενικά, Κινηματογράφος, Οι φίλοι μας τα ζώα, Πανελλήνια Σχολική Ημέρα Φιλοζωίας, Πολιτιστικές στις 4 Απρ 2024
“Κινηματογράφος και φιλοζωία”
Το παιδί και η αλεπού
Σκηνοθεσία: Λυκ Ζακέ
Με την ταινία αυτή ο δημιουργός της Λυκ Ζακέ μας προσκαλεί σ’ ένα ταξίδι, που ανοίγει την κρυφή πόρτα της άγριας φύσης επιχειρώντας να επαναπροσδιορίσει τους χαμένους δεσμούς ανάμεσα στον άνθρωπο και τα ζώα. Μετά από χίλιους φόβους και δισταγμούς έρχεται μια στιγμή που μπορούμε να δούμε ως δια μαγείας ένα μικρό κορίτσι μέσα από τα μάτια μιας αλεπούς και τον κόσμο μιας αλεπούς μέσα από τα μάτια ενός κοριτσιού. Ένα βλέμμα αμοιβαίας αγάπης που γίνεται αφορμή για μια ουτοπική φιλία, σε μια ονειρική παραβολή, καθρέφτη της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση και τα ζώα. Το παιδί και η αλεπού γυριζόταν για δύο χρόνια από τον Λυκ Ζακέ, όμως το εικαστικό (και όχι μόνο) αποτέλεσμα αξίζει τον κόπο.
Νικόστρατος. Ένα ξεχωριστό καλοκαίρι
(Nicostratos le pélican / Un été grec)
Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Ορλέ
Μεγάλη ελληνογαλλική παραγωγή με πρωταγωνιστή τον Εμίρ Κουστορίτσα και γυρίσματα στις Κυκλάδες. Μια τρυφερή ιστορία που βασίζεται στο μπεστ-σέλλερ του Ερίκ Μπουασέ «Ο πελεκάνος Νικόστρατος».
Η υπόθεση του έργου μας μεταφέρει σ’ ένα άσημο κυκλαδικό νησί, όπου ζει ο μικρός Γιάννης με τον πατέρα του. Από τη μέρα που η μητέρα του έφυγε απ’ τη ζωή, οι δυο τους έχουν απομακρυνθεί και μοναδικό σημείο επαφής είναι η υποχρέωση του Γιάννη να βοηθά τον ψαρά πατέρα του.
Μια μέρα ο μικρός σώζει ένα παράξενο νεοσσό και τον φιλοξενεί στο σπίτι του κρυφά απ’ τον πατέρα του. Του δίνει το όνομα Νικόστρατος και αναπτύσσει μαζί του μια τρυφερή σχέση αγάπης που θα επηρεάσει τη συμπεριφορά του απόμακρου, αυταρχικού πατέρα, αλλά και ολόκληρης της μικροκοινωνίας του νησιού.
Μια ολόφρεσκη ταινία για όλη την οικογένεια που αφηγείται τη βαθιά φιλία που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ ένα μικρό αγόρι κι έναν πελεκάνο. Λουσμένη στο αιγαιοπελαγίτικο φως και πλημμυρισμένη από τα εκθαμβωτικά χρώματα και τις μεθυστικές μυρωδιές των Κυκλάδων.
Μπελ και Σεμπαστιάν, Δυο Αχώριστοι Φίλοι
Γαλλική ταινία, σκηνοθεσία Νικολά Βανιέ
Στις γαλλικές Άλπεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα ορφανό εξάχρονο αγόρι γίνεται φίλος με έναν αδέσποτο σκύλο, τον οποίο οι χωρικοί θεωρούν υπεύθυνο για τα πρόβατα που βρίσκουν σκοτωμένα
Χάτσικο
Ο Πάρκερ Γουίλσον, ένας μεσήλικας καθηγητής κολεγίου, βρίσκει εγκαταλειμμένο ένα πανέμορφο, αδέσποτο σκυλάκι, σπάνιας ράτσας, σε έναν σταθμό τρένου. Χωρίς δεύτερη σκέψη το παίρνει σπίτι του με την πρόθεση να βρει το αφεντικό του και να το επιστρέψει. Παρά τις προσπάθειες του όμως κανένας δεν αναζητά τον σκύλο και έτσι ο Πάρκερ αποφασίζει να τον κρατήσει. Τον ονομάζει Χάτσικο και μια όμορφη σχέση αγάπης ξεκινά. Κάθε μέρα ο Χάτσικο συνοδεύει το αφεντικό του στο τρένο και κάθε απόγευμα βρίσκεται στην ίδια θέση όπου τον περιμένει να επιστρέψει. Ο ισχυρός δεσμός δεν σταματάει ακόμα και όταν μια μέρα ο Πάρκερ δεν επιστρέφει ποτέ ξανά. Δείχνοντας την αφοσίωση του για τα επόμενα εννέα χρόνια, ο Χάτσικο πηγαίνει κάθε μέρα στο ίδιο σημείο και περιμένει…
Η αρκούδα (1989)
Σκηνοθεσία: Ζαν-Ζακ Αννώ
Διάρκεια: 90΄
Ένα αρκουδάκι μένει ορφανό πριν ολοκληρώσει τη μαθητεία επιβίωσης κοντά στην μάνα του. Αναζητά στοργή και προστασία από έναν αρκούδο, που καταδιώκεται από δύο αδυσώπητους αρκουδοκυνηγούς. Μαζί του μαθαίνει να βρίσκει την τροφή του, τις συνήθειες του είδους τους, ώσπου αιχμαλωτίζεται. Αρχίζει να εξημερώνεται…
Η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στα άγρια αυτά ζώα και τον άνθρωπο εξελίσσεται και επιτέλους οι κυνηγοί κατανοούν ότι «η μεγαλύτερη συγκίνηση δεν είναι να σκοτώνεις, αλλά να αφήνεις να ζουν».
Οι κυνηγοί απελευθερώνουν το αρκουδάκι και φεύγουν. Οι αρκούδες συνεχίζουν το σκληρό αγώνα της επιβίωσης. Μέχρι να πέσουν οι πρώτες νιφάδες του χιονιού στα ψηλά βουνά. Τότε θα πέσουν σε χειμέρια νάρκη και θα βρουν τη γαλήνη.
Μια ταινία γυρισμένη σε φυσικούς χώρους με πραγματικές αρκούδες. Ένας ύμνος στην άγρια φύση, στο σεβασμό της και στην ανάγκη της συνύπαρξης…
Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου 2024
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις, Βιβλίο, Γενικά στις 2 Απρ 2024
”Αν θέλετε το παιδί σας να γίνει έξυπνο, διαβάστε του παραμύθια. Αν θέλετε να γίνει πιο έξυπνο, διαβάστε του περισσότερα παραμύθια”
ALBERT EINSTEIN
Ιστορίες Αδέσποτων
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις, Γενικά, Μουσική, Οι φίλοι μας τα ζώα, Πανελλήνια Σχολική Ημέρα Φιλοζωίας στις 1 Απρ 2024
“Η ιστορία του Μάρκου”
Βοήθεια!!! Βρέχει και κάνει αφόρητο κρύο. Βοήθεια!!! Δε μ’ ακούει κανείς; Τι να κάνω; Θα κοιμηθώ λίγο εδώ που βρίσκομαι και το πρωί… Το πρωί ίσως με ακούσουν.(Ξαπλώνει κοιμάται για λίγο και σηκώνεται)
Ξημέρωσε. Ευτυχώς χωρίς βροχή. Βοήθεια!!! Γιατί εγώ; Γιατί;;; Που είναι η οικογένειά μου; Τα αδέρφια μου; Οι γονείς μου; Πώς βρέθηκα εδώ; Πώς;
Γεννήθηκα σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη. Οι γονείς μου κι αυτοί είχαν γεννηθεί στην ίδια αποθήκη. Αδέσποτοι. Όλη η οικογένεια. Τρώγαμε από τα σκουπίδια ό, τι βρίσκαμε και πίναμε νερό αν βρίσκαμε ιδίως το καλοκαίρι. Πέντε αδέρφια και δυο γονείς. Μεγάλη οικογένεια. Ζούσαμε όμορφα όπως μπορεί να ζει μια οικογένεια αδέσποτων. Μπορεί να μην είχαμε φαγητό και νερό όπως θα θέλαμε όμως ήμαστε ελεύθεροι. Παίζαμε όλοι μαζί και από τους γονείς μας μάθαμε πολλά. Μια μέρα πάνω στο παιχνίδι απομακρύνθηκα από τα αδέρφια μου. Βρέθηκα σε ένα άγνωστο χώρο. Με βρήκε κάποιος και με πήρε σπίτι του. Δεν ξέρω γιατί. Με λυπήθηκε; Νόμιζε πως είμαι παιχνίδι; Όλη μέρα ήμουν κλεισμένος μέσα. Χωρίς φροντίδα. Εγώ, που είχα μάθει στην ελευθερία τώρα να είμαι κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα. Με φωνές με φοβέρες, με χτυπήματα έτσι προσπαθούσε να με εκπαιδεύσει. Ήμουν αδέσποτο. Δεν ήξερα καλούς τρόπους. Να ζω με κάποιον που φωνάζει, με κάποιον που χτυπάει. Γιατί;;;
Μια μέρα μ’ έβαλε στο αυτοκίνητο. Νόμιζα για βόλτα. Με παράτησε σε ένα άγνωστο χωριό. Άρχισα να κάνω βόλτες. Δεν ήξερα πώς να περπατήσω στο δρόμο. Άκουγα κόρνες από αυτοκίνητα. Χτυπήθηκα και μια δυο φορές, ευτυχώς όχι σοβαρά. Βρήκα καταφύγιο κάτω από ένα αυτοκίνητο. Χειμώνας. Γιατί;;; Βοήθεια!!! Γαβ,γαβ γαβ γαβ.
Δε μπορώ να το πιστέψω. Κάποια χέρια με χαϊδεύουν. Χέρια μεγάλων μα και παιδιών. Είναι βιαστικοί. Δυστυχώς φεύγουν. Βοήθεια!!! Γαβ,γαβ που με αφήνετε; Ίσως να έχουν δουλειές. Το πήρα απόφαση. Δε θα κουνήσω από δω. Μου φάνηκαν καλοί άνθρωποι. Ίσως με καταλάβουν. Ίσως με κρατήσουν. Ίσως μου δώσουν λίγο φαγητό και μια γουλιά νερό. Ίσως μου δώσουν αγάπη και ασφάλεια. Μακάρι.Βοήθεια!!! Γαβ,γαβ γαβ γαβ.
Η ώρα πέρασε. Ακούγονται φωνές. Ήρθαν. Δυο μεγάλοι κι ένα παιδί. Με πλησίασαν. Με χάιδεψαν. Με αγκάλιασαν. Μου πρόσφεραν τροφή και νερό. Μου έστρωσαν μια ζεστή κουβέρτα να κοιμηθώ. Δε θα το ξεχάσω ποτέ. Θα είναι για πάντα η οικογένειά μου. Θα τους προστατεύω και κάθε μέρα θα τους δείχνω πόσο τους αγαπώ.
Ευχαριστώ, γαβ,γαβ ευχαριστώ.