Οι μαθητές της Γ’ τάξης με αφορμή το μάθημα της Γλώσσας «Τα χαρτιά ανακυκλώνονται» της ενότητας «Ο κόσμος γύρω μας» και σε συνδυασμό με το ετήσιο σχέδιο δράσης με τίτλο «Μικροί εθελοντές εν δράσει- Αλλάζουμε συνήθειες- Ευαισθητοποιούμε τους γύρω μας» προωθώντας την ανάπτυξη και εφαρμογή καινοτόμων-εναλλακτικών πρακτικών στα πλαίσια της αξιολόγησης σχολικής μονάδας για το σχολικό έτος 2021-2022 και συγκεκριμένα όσον αφορά την παιδαγωγική και μαθησιακή λειτουργία του σχολείου και το θεματικό άξονα «Διδασκαλία, μάθηση, αξιολόγηση», έγραψαν το θεατρικό με τίτλο: «Τα αλουμινόκουτα ξαναγεννιούνται», το οποίο δραματοποίησαν και παρουσίασαν στη γιορτή λήξης του σχολείου.
«ΤΑ ΑΛΟΥΜΙΝΟΚΟΥΤΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ»
(Τα αλουμινόκουτα έχουν μείνει μόνα τους στον κάδο. Είναι πολύ ανήσυχα και κάνουν πολλή φασαρία)
ΚΟΚΑΚΟΛΕΤΑ: Είναι πολύ στενάχωρα εδώ μέσα και κάνει πολλή ζέστη!
ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΟΥΛΗΣ: Εγώ βαριέμαι θανάσιμα…
Κ. ΜΠΙΡΩΝΗΣ: Χικ…τι λέτε… χικ…. Να διασκεδάσουμε λίγο; Έτσι θα πάψει να βαριέται και ο Αναψυκτικούλης!
ΕΒΑΠΟΡΕΝΑ: Ναι, ναι, υπέροχη ιδέα.! Ας γλεντήσουμε! Τώρα μάλιστα που έφυγαν και τα ενοχλητικά χαρτοπροϊόντα…
ΚΟΚΑΚΟΛΕΤΑ – ΚΟΝΣΕΡΒΟΚΟΥΤΗΣ: Γιούπι!!!! θα παίξουμε μουσική, θα τραγουδήσουμε!
ΚΟΜΗΣ ΡΙΟ-ΜΑΡΕ: Τέλεια ιδέα! Πάντα ήθελα να τραγουδήσω! Ας φτιάξουμε μια μπάντα να σας δείξω το ταλέντο μου!
Κ. ΑΛΟΥΜΙΝΟΧΑΡΤΙΔΟΥ: Μμμμ… Σιγά το ταλέντο που έχεις! Εγώ είμαι η μόνη καλλίφωνη εδώ μέσα!
ΕΒΑΠΟΡΕΝΑ: Ουάου! Τέλεια! Πάμε να γίνουμε ορχήστρα και να παίξουμε μουσική!
(Τα περισσότερα αλουμινόκουτα χοροπηδάνε και αρχίζουν να παίζουν μουσική και να τραγουδάνε)
(Τραγούδι)
Είμαστε κονσέρβες, τόσο ξακουστές μέσα στην πιάτσα
Και δεν την τρομάζουν τα σκουπίδια τη δική μας ράτσα
Τι τα θες; Τι τα θες; Πάντα έτσι είν’ η ζωή.
Να γελάς και να κλαις βράδυ και πρωί.
Κ. ΝΤΟΜΑΤΟΠΕΛΤΕ: Έεεει! Σταματήστε πια αυτή τη φασαρία! Μου πήρατε το κεφάλι! Νομίζετε ότι παίζετε και μουσική… τρομάρα σας! Σεβαστείτε τα αυτάκια μου!!!
Κ. ΑΛΟΥΜΙΝΟΧΑΡΤΙΔΟΥ: Τι είναι αυτά που λες χρυσή μου; Εμείς εδώ φτιάξαμε την καλύτερη ορχήστρα του κόσμου!
Κ. ΝΤΟΜΑΤΟΠΕΛΤΕ: Λοιπόν. Αντί να κάνουμε γλέντια, μήπως είναι καλύτερα να σκεφτούμε το πρόβλημά μας;
ΣΟΔΙΤΣΑ: Έχει δίκιο η κυρία Ντοματοπελτέ! Πρέπει να σκεφτούμε τι θα απογίνουμε….
ΚΟΜΗΣ ΡΙΟ-ΜΑΡΕ: Επιτέλους συνήλθατε και αρχίσατε να σκέφτεστε πάλι.
ΚΟΝΣΕΡΒΟΚΟΥΤΗΣ: Εγώ νομίζω ότι θα έρθει το απορριμματοφόρο να μας πάρει για πέταμα.
ΝΕΣΚΑΦΙΔΗΣ: Λοιπόν, ακούστε… Εμένα η θεία μου βρέθηκε να ταξιδεύει με άλλα σκουπίδια στη θάλασσα και τα κύματα την πήγαν σε ένα πολύ μακρινό νησί κι εκεί βρήκε πολλά άλλα αλουμινόκουτα από διάφορα μέρη του κόσμου. Μήπως κι εμείς βρεθούμε εκεί;
ΤΟΥΛΑ-ΚΟΜΠΟΣΤΟΥΛΑ: Λες να είναι καλύτερα εκεί; Πολύ θα μου άρεσε να ταξιδέψω σε μέρη εξωτικά!
ΕΒΑΠΟΡΕΝΑ: Ωχ Παναγία μου… Αν συμβεί αυτό, φοβάμαι ότι θα πνιγώ, γιατί δεν ξέρω να κολυμπώ…
ΚΟΚΑΚΟΛΕΤΑ: Μη φοβάσαι, Εβαπορένα, είμαι εγώ εδώ. Θα αφεθείς στο κύμα να σε ταξιδεύει κι εγώ θα σε κρατώ!
Κ. ΜΠΙΡΩΝΗΣ: Α, εγώ ζαλίζομαι από το κούνημα του κύματος . Δεν θέλω να ταξιδέψω στη θάλασσα…
ΚΟΝΣΕΡΒΟΚΟΥΤΗΣ: Ακούστε και την ιστορία της γιαγιάς μου που πέρασε πολλά χρόνια στη άκρη του δρόμου με μεγάλη παρέα σκουπιδιών, βλέποντας αυτοκίνητα να περνούν και ταξιδιώτες να πετούν κι άλλα σκουπίδια.
ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ: Εμένα, πάντως, πολύ θα μου άρεσε να ήμουν μαζί τους.
ΝΕΣΚΑΦΙΔΗΣ: Μπα, νομίζω ότι καλύτερα είναι σε μια πλατεία ανάμεσα στα χόρτα, κάτω από παγκάκια, να βλέπω τα παιδιά που παίζουν και να ακούω ενδιαφέρουσες ιστορίες από τους ανθρώπους!
ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΟΥΛΗΣ: Εγώ νομίζω ότι στην πλατεία είναι χειρότερα, γιατί σε παίρνουν αυτά τα παιδιά, σε τσαλακώνουν και σε κλωτσάνε αντί για μπάλα. Αυτό έπαθε ο θείος μου και ήταν πιασμένος για μια εβδομάδα!
ΑΛΟΥΜΙΝΙΓΚΕΛ: Καλά μου παιδιά, σας βεβαιώνω ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δε θα γίνει! Απλά θα μας πάρουν με ένα ειδικό φορτηγό για να μας ξανακάνουν καινούρια.
ΚΟΜΗΣ ΡΙΟ–ΜΑΡΕ: Καινούρια; Άλλο πάλι και τούτο! Και πού το ξέρεις εσύ αυτό;
ΑΛΟΥΜΙΝΙΓΚΕΛ: Το ξέρω γιατί έχω ξαναβρεθεί σ’ αυτή τη θέση.
ΑΝΝΙΤΑ–ΛΕΜΟΝΙΤΑ: Α, κατάλαβα! Αυτό που είπε η Αλουμίνιγκελ το λένε ανακύκλωση!
ΣΟΔΙΤΣΑ: Εσύ πού το ξέρεις αυτό;
ΑΝΝΙΤΑ–ΛΕΜΟΝΙΤΑ: Το άκουσα στο σχολείο!
ΣΟΔΙΤΣΑ: Και τι δουλειά είχες εσύ στο σχολείο;
ΑΝΝΙΤΑ–ΛΕΜΟΝΙΤΑ: Ήμουν μέσα στην τσάντα του Κωστάκη, που με είχε μαζί του για να με πιει στο διάλειμμα και για να μη βαριέμαι, παρακολούθησα το μάθημα!
ΚΟΜΗΣ ΡΙΟ-ΜΑΡΕ: Δηλαδή θα ‘ρθουν να μας πάρουν τελικά.
ΑΛΟΥΜΙΝΙΓΚΕΛ: Ναι! Θα’ ρθει ένα ειδικό φορτηγό ανακύκλωσης αλουμινίου…
ΝΕΣΚΑΦΙΔΗΣ: Και πού θα μας πάνε;
Κ. ΑΛΟΥΜΙΝΟΧΑΡΤΙΔΟΥ: Μην την διακόπτεις, Νεσκαφίδη! Άφησέ την να μας εξηγήσει. Αυτό που κάνεις είναι αγένεια!
ΝΕΣΚΑΦΙΔΗΣ: Συγνώμη….
ΑΛΟΥΜΙΝΙΓΚΕΛ: Λοιπόν! Συνεχίζω… Το φορτηγό θα μας πάει σε ένα εργοστάσιο ανακύκλωσης αλουμινίου. Εκεί θα μας λιώσουν στους 600 βαθμούς Κελσίου.
ΚΟΚΑΚΟΛΕΤΑ: Ωωωωχ! Καλέ, θα μας καταστρέψουν…
ΑΛΟΥΜΙΝΙΓΚΕΛ: Μη φοβάστε! Θα γίνουμε ένα ωραιότατο παχύρρευστο υγρό και από αυτό θα μας κάνουν καινούρια χρήσιμα πράγματα.
ΣΟΔΙΤΣΑ: Και γιατί το κάνουν αυτό οι άνθρωποι;
ΑΝΝΙΤΑ–ΛΕΜΟΝΙΤΑ: Στο σχολείο άκουσα ότι το κάνουν αυτό οι άνθρωποι για να προστατέψουν το περιβάλλον.
ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΟΥΛΗΣ: Α, μπα; Και τι κακό κάνουμε εμείς στο περιβάλλον;
ΑΝΝΙΤΑ–ΛΕΜΟΝΙΤΑ.: Είμαστε άχρηστα έτσι και βρομίζουμε το περιβάλλον. Επίσης φτιαχνόμαστε από βωξίτη, ένα ορυκτό της γης που για να το πάρουν, πληγώνουν τα βουνά ανοίγοντας τρύπες και καταστρέφουν φυτά.
ΑΛΟΥΜΙΝΙΓΚΕΛ: Πολύ σωστά! Ξέρετε ότι για να γίνει ένα κιλό αλουμινίου , χρειάζονται τέσσερα κιλά βωξίτη;
ΑΝΝΙΤΑ–ΛΕΜΟΝΙΤΑ: Ναι! Και για να φτιαχτεί καθένας από εμάς, χρειάζεται τόση ηλεκτρική ενέργεια όση για να λειτουργήσει η τηλεόραση για… 3 ώρες, ή να ανάψει μια λάμπα για… 5 ώρες, ή να λειτουργήσει ένα ψυγείο για… 3 ώρες.
Κ. ΝΤΟΜΑΤΟΠΕΛΤΕ: Ποπό γνώσεις! Τι μαθαίνει κανείς στο σχολείο! Δεν ήξερα ότι είναι τόσο πολύτιμο…
ΚΟΚΑΚΟΛΕΤΑ: Τώρα που το μάθαμε κι εμείς πρέπει να είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα μας ανακυκλώσουν.
ΟΛΟΙ: Ναι, ναι, έτσι είναι!
Κ. ΜΠΙΡΩΝΗΣ. Ωραία , ας το διασκεδάσουμε λοιπόν. Τώρα είναι ώρα για γλέντι. Θα πούμε κι ένα καινούριο τραγουδάκι που σκέφτηκα τώρα! [[[
(Τραγούδι):
Ένα κουτάκι μόνο του στον κάδο περιμένει,
Κι ήρθανε και οι φίλοι να γλεντήσουνε μαζί.
Και στην αρχή κανένας τους δεν ξέρει που πηγαίνει
Και με σκουπίδια κι άλλα υλικά είχαν μπλεχτεί.
Και μέχρι η σοφή η φίλη να τους μιλήσει
Εκείνα περιμέναν σκουπιδιάρικο να ‘ρθει…
Κι έτσι το περιβάλλον και η γη είχαν γεμίσει
Από σκουπίδια άπειρα μες στη χωματερή.
Κάποιος στους κάδους τα υλικά αν μας τα ξεχωρίσει
Σε πλαστικό, αλουμίνιο, χαρτί και γυαλί,
Μέσα απ’ την ανακύκλωση θα τα αξιοποιήσει
Και τα παλιά καινούρια θα γενούν μες στη στιγμή.
Τώρα που όλοι ξέρουμε ποια είναι η λύση
Κονσέρβες κι αναψυκτικά θα βρούνε μια γωνία.
Για το αλουμίνιο σ’ όλους μας αν κάποιος μιλήσει
Θα βοηθήσει πάλι να σωθούνε τα βουνά!
ΚΟΚΑΚΟΛΕΤΑ. : Εεεεεε… Ακούστε … Ένα φορτηγό… Ήρθαν να μας πάρουν!
ΚΟΝΣΕΡΒΟΚΟΥΤΗΣ: Γιούπι! Αρχίζει η περιπέτεια… [[[
Οι συγγραφείς:
Αθανασοπούλου Μαρία
Αποσκίτης Γιώργος
Αριστοπούλου Ειρήνη
Βασιλάτου Αγγελική
Διαμάντη Ίριδα
Καλιακμάνης Κωνσταντίνος
Καμπέρη Χριστίνα
Κούκος Κωνσταντίνος
Μαξιανίδης Κωνσταντίνος
Παπαδοπούλου Χρύσα
Σαλεμένου Χριστίνα
Σμπούκη Ζωή
Σταμούτσου Βασιλική
Τσαούσης Κωνσταντίνος
Οι υπεύθυνες εκπαιδευτικοί:
Γεωργάνου Ευανθία
Λουκοπούλου Χριστίνα
Οι τάξεις Α΄, Β΄, Γ΄ δημιούργησαν αφίσες για την ανακύκλωση και τις παρουσίασαν στη γιορτή λήξης.
