Αναμνήσεις μιας υπέροχης χρονιάς…
Κάπου εδώ ένα ταξίδι φτάνει στο τέλος του. Και είναι ώρα να αφήσουμε τη σχολική τσάντα σε μια γωνιά να ξαποστάσει. Να την αδειάσουμε απ’ όσα μας συντρόφευσαν, να τακτοποιήσουμε μολύβια και μαρκαδόρους που γέμισαν τις μέρες μας με χρώμα. Να φυλάξουμε εργασίες που γεμίσαμε με γράμματα και ζωγραφιές. Και με μια βαθιά ανάσα να βουτήξουμε στις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.
Να χτίσουμε κάστρα, να ακολουθήσουμε αστερίες, να μετρήσουμε παγωτά, να δροσιστούμε σε καταγάλανα νερά, να γνωρίσουμε νέους φίλους και να κάνουμε ευχές στα μακρινά λαμπερά άστρα.
Και αν ίσως ποτέ δεν ανταμώσουμε ξανά, θα’ ναι σαν να μην χωριστήκαμε ποτέ.
Γιατί την καρδιά μας θα ζεσταίνει πάντα η πιο γλυκιά ανάμνηση μιας υπέροχης χρονιάς.
Καλό καλοκαίρι, γεμάτο ήλιο και παιχνίδι!
Ιούνιος 2025
Ημέρα του Περιβάλλοντος – Η Δράση μας για μια Καθαρότερη και Ζωντανότερη Φύση
Στην Ημέρα του Περιβάλλοντος οι μαθητές του σχολείου ενώθηκαν με όλη τους τη δύναμη και την αγάπη για τη φύση. Συμμετέχοντας στη Δράση «Ας καθαρίσουμε την Ευρώπη 2025 – Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες, ακτές, πάρκα και δάση» της Helmepa, με χαμόγελο και όρεξη, καθαρίσαμε τις ακτές της περιοχής μας, μαζεύοντας σκουπίδια και δίνοντας νέα πνοή σε έναν τόπο που αξίζει σεβασμό και φροντίδα. Κάθε κομμάτι πλαστικό που μαζέψαμε από τη γη και τη θάλασσα ήταν μια μικρή νίκη για το περιβάλλον και το μέλλον μας.
Παράλληλα, με πρωτοβουλία της Αντιδημάρχου κ. Βασιλικής Πανερά, ενός νέου ανθρώπου με όραμα και σεβασμό σε κάθε μορφή ζωής, οι μαθητές
ομόρφυναν το νησί φυτεύοντας πολύχρωμα λουλούδια που θα προσφέρουν χαρά και οξυγόνο σε όλους μας.
Διότι η φύση δεν είναι απλώς ένας τόπος, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται τη φροντίδα μας.
Τέλος, τοποθέτησαν την ταΐστρα για τα αδέσποτα ζώα, δείχνοντας ότι η αγάπη και η προστασία δεν περιορίζονται μόνο στους ανθρώπους αλλά επεκτείνονται σε όλα τα πλάσματα με τα οποία μοιραζόμαστε τον πλανήτη.
Αυτή η μέρα μας δίδαξε ότι με μικρές, αλλά συλλογικές προσπάθειες, μπορούμε να κάνουμε τη γη μας καλύτερη για όλους.
Μάης 2025
Ημερήσια Εκδρομή στη Λήμνο – Ένα ταξίδι γεύσεων, ιστορίας και εμπειριών
Η εκδρομή μας στη μαγευτική Λήμνο ξεκίνησε με ενθουσιασμό και διάθεση για ανακάλυψη. Από την πρώτη στιγμή, καταλάβαμε πως η ημέρα θα ήταν γεμάτη μοναδικές εμπειρίες, χρώματα, αρώματα και εικόνες που θα μας συνόδευαν για καιρό.
Η περιήγησή μας ξεκίνησε με επίσκεψη στο τοπικό οινοποιείο της Ένωσης, εκεί όπου το αμπέλι γίνεται τέχνη. Ξεναγηθήκαμε στους χώρους παραγωγής και μάθαμε για την παράδοση του νησιού στο κρασί, με πρωταγωνιστή το περίφημο Μοσχάτο Αλεξανδρείας. Γεμίσαμε δώρα και αρώματα και συνεχίσαμε το ταξίδι μας στην αρτοποιία Ποριάζη, όπου η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού μάς τύλιξε σαν ζεστή αγκαλιά. Παρακολουθήσαμε την παρασκευή του ξακουστού παξιμαδιού, γευθήκαμε τον πλαστό παράδεισο και ο επόμενος σταθμός μας βρήκε στο ναυτικό μουσείο. Εκεί, ταξιδέψαμε σε μνήμες, γνωρίσαμε την σπογγαλιεία, αγγίξαμε με το βλέμμα μας ναυτικά αντικείμενα, γίναμε για λίγο καπετάνιοι, δύτες και ρίξαμε άγκυρα στο σήμερα.
Επόμενος σταθμός μας, η πολεμική αεροπορία. Εκεί ο κ. Παζαράς μας παρέσυρε στον μαγικό κόσμο των αιθέρων, προσφέροντάς μας τη μοναδική ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά την καθημερινότητα της αεροπορικής μονάδας του νησιού, να συζητήσουμε με πιλότους και μηχανικούς και να γεμίσουμε υπερηφάνεια από την ταπεινότητά τους.
Η μέρα έκλεισε δυναμικά με την επίσκεψη μας στο γήπεδο, όπου μας υποδέχθηκε ο Αθλητικός Όμιλος ποδοσφαίρου “Ηφαιστία”. Ζήσαμε από κοντά το πάθος των παικτών, τη ζεστασιά της ομάδας και το πνεύμα συνεργασίας που χαρακτηρίζει την κοινότητα. Μια εμπειρία γεμάτη ενέργεια και ελπίδα για το μέλλον του αθλητισμού στο νησί.
Κι έτσι αποκαμωμένοι φτάσαμε στο λιμάνι, επιβιβαστήκαμε στο πλοίο και επιστρέψαμε στο δικό μας νησί γεμάτοι ουρανό, θάλασσα, αρώματα, χαρά. Γεμάτοι υπέροχα δώρα. Κι αυτά θα τα κρατήσουμε για πάντα καλά φυλαγμένα στον νου και στην καρδιά μας.
Γιορτή της Μητέρας: Η Αιώνια Αγκαλιά της Ζωής
Μάνα. Λέξη ιερή, παγκόσμια, αναλλοίωτη. Που δεν υπάρχει μόνο στη γλώσσα των ανθρώπων. Ανήκει σε κάθε πλάσμα που ένιωσε στην καρδιά του τη φλόγα της φροντίδας, του κόπου, της αγωνίας. Που έγινε καταφύγιο, τροφή, ζεστασιά. Που κουβάλησε μια ψυχή άλλη από τη δική της. Που σφιχταγκαλιάζει το παιδί της τα βράδια του πυρετού, που κουλουριάζεται γύρω από τα κουτάβια της για να μη κρυώσουν, που ταΐζει ακούραστα κάτω από ένα παλιό υπόστεγο τα μικρά της με ένα ξερό κομμάτι ψωμί, που περπατά χιλιόμετρα για να βρει νερό για το μικρό της. που ζεσταίνει το αυγό με το σώμα της μέχρι να ανοίξει μια νέα ζωή.
Και η φύση η ίδια.Κι αυτή μάνα. Η μητέρα που μας θρέφει κάθε μέρα. Που μας δίνει χώμα να σταθούμε, νερό να πιούμε, καρπό να φάμε, ουρανό να ελπίσουμε. Σιωπηλά, ακούραστα, χωρίς ανταμοιβή.
Γιατί αυτό είναι η μητρότητα. Πράξη θυσίας, πράξη ελπίδας, πράξη αγάπης. Πράξη.
Και μπορεί όλες οι μάνες να μη γεννούν, κουβαλούν όμως την ίδια αγωνία κι ελπίδα, σφίγγουν την καρδιά τους να ενσταλάξει ο,τι δύναμη έχει σε εκείνη του παιδιού τους. Αυτό είναι η μάνα. Ο χτύπος πριν τη λέξη, η ζεστασιά πριν τη φωνή. Ένα λουλούδι που παλεύει να σταθεί. Πάνω σε μια μικρή, σχεδόν αέρινη ριζούλα που πάλλεται στο άγονο χώμα. Κι αλίμονο σε όποιον άνεμο του πάει κόντρα…
Οι μαθητές και οι μαθήτριές μας ετοίμασαν το δικό τους δώρο για τις μανούλες τους γνωρίζοντας βαθιά μέσα τους πως το μεγαλύτερο δώρο για εκείνες βρίσκεται ήδη στην αγκαλιά τους.
Πρόσω ολοταχώς για μια ξεχωριστή συνέντευξη με έναν καπετάνιο
Οι μαθητές και οι μαθήτριες της τάξης μας είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν έναν σύγχρονο Μαγγελάνο. Έναν πραγματικό θαλασσόλυκο, που τους ταξίδεψε σε πελάγη μακρινά και ταραγμένα. Μια συνάντηση γεμάτη γνώση, έμπνευση και θαλασσινές ιστορίες βγαλμένες από τον κόσμο της ναυτιλίας.
Ο κύριος Ανδρέας Γιαννακουλόπουλος μας μίλησε εν πλω με ενθουσιασμό ξεναγώντας μας τον Ισθμό και μας προσκάλεσε να χαρούμε τις ομορφιές που συνάντησε στον δρόμο του. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη διαδρομή που καλείται να ακολουθήσει ένας καπετάνιος. Ενημερωθήκαμε ότι απαιτούνται συγκεκριμένες σπουδές σε ναυτική ακαδημία, θέληση, εμπειρία, ξένες γλώσσες και φυσικά, αγάπη για τη θάλασσα. Μας εξήγησε πως η δουλειά του καπετάνιου είναι απαιτητική, καθώς είναι υπεύθυνος για το πλήρωμα και την πορεία του πλοίου ενώ χρειάζεται συχνά να λαμβάνει αποφάσεις εν 
πλω και να αντιμετωπίζει καιρικά φαινόμενα που πολλές φορές δοκιμάζουν τις αντοχές του.
Ακόμα, μίλησε με υπερηφάνεια για το επάγγελμά του τονίζοντας πως η αγάπη για τη θάλασσα και η αίσθηση ελευθερίας που νιώθει κανείς στο απέραντο γαλάζιο, είναι ανεκτίμητες. Μας ταξίδεψε στο αφιλόξενο Τρίγωνο των Βερμούδων, ξαποστάσαμε στον Αμαζόνιο και συνεχίσαμε το ταξίδι μέχρι τις ενέδρες των πειρατών στην Αφρική. Και λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι, ρίξαμε άγκυρα και πάλι στο λιμάνι μας.
Η συνέντευξη αυτή δεν ήταν απλώς μια ενημερωτική συζήτηση, αλλά ένα μάθημα ζωής. Που ανέδειξε τη σημασία της προσπάθειας, της πειθαρχίας και του πάθους για ό,τι αγαπάμε. Και μας δίδαξε πως η ζωή τελικά είναι κι εκείνη μια θάλασσα που κρύβει τα πολύτιμα σε μεγάλα βάθη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βουτήξουμε. Να ταξιδέψουμε.
Λοιπόν, τι λέτε; Σαλπάρουμε;
Σήμερα αυτοσχεδιάζουμε!
Τι συμβαίνει όταν σε ένα ταχυδρομείο, στην πρώτη ημέρα εργασίας της, μια υπάλληλος αναλαμβάνει να εξυπηρετήσει μια ηθοποιό που φανερά δυσαρεστημένη δε δέχεται να παραλάβει το μικρό σε έκταση σενάριό της, έναν βαρήκοο παππού που αναζητά το γράμμα που έστειλε στον λοχία του 40 χρόνια πριν, έναν ηλεκτρολόγο που ζητάει επιμόνως να διορθώσει βλάβες που δεν υπάρχουν, έναν ελαιοχρωματιστή που νομίζει ότι έχει προσληφθεί για να καλλωπίσει το ταχυδρομείο , μια γιατρό που αδίκως περιμένει τα φάρμακα που έχει παραγγείλει, έναν σαλεπιτζή που βρήκε ευκαιρία και μπόλικο κόσμο να ξεπουλήσει το εμπόρευμά του και μια μητέρα που αδημονεί να στείλει προσκλήσεις αλλά δε θυμάται καμία διεύθυνση;
Το αποτέλεσμα είναι μια ξεκαρδιστική κωμωδία παρεξηγήσεων.
Έτσι οι μαθητές και οι μαθήτριές μας ανέλαβαν ρόλους, αυτοσχεδίασαν, ανέπτυξαν τον αυθορμητισμό τους, χρησιμοποίησαν κάθε είδους υλικά προκειμένου να αναδείξουν τον χαρακτήρα που επρόκειτο να υποδυθούν και γέλασαν με την καρδιά τους.
Ένας κούκος θα φέρει την άνοιξη!
Στην αυλή του σχολείου, μέσα στο τσιμέντο και τη σκόνη, φύτρωσε μια παπαρούνα. Μια μικρή πινελιά ζωής, σχεδόν αόρατη στην αρχή. Που δεν έμεινε μόνη για πολύ. Σε λίγο καιρό, δίπλα της άνθισε άλλη μία. Κι έπειτα άλλη μία.
Και μέσα μας γεννήθηκε μια σκέψη. Όπως η παπαρούνα μετέδωσε τη ζωή της στο χώμα γύρω της, έτσι και η ενέργεια που κουβαλά ο κάθε άνθρωπος έχει τη δύναμη να διαδοθεί. Ένα χαμόγελο μπορεί να φέρει κι άλλα. Ένας καλός λόγος μπορεί να γεννήσει ενθουσιασμό. Μια πράξη καλοσύνης, ακριβώς όπως ένας σπόρος, μπορεί να ανθίσει σε πολλά σημεία ταυτόχρονα.
Η ενέργεια – θετική ή αρνητική –
μεταδίδεται.
Δεν μένει ποτέ ακίνητη.
Όπως ο άνεμος φυσάει και κουβαλά τη γύρη, έτσι κι η δική μας διάθεση επηρεάζει το περιβάλλον μας. Αν επιλέγουμε να δίνουμε φως, αυτό το φως απλώνεται. Αν επιλέγουμε να σκορπάμε ελπίδα, σύντομα η ελπίδα γίνεται ορατή παντού.
Μια παπαρούνα στην αυλή μας δεν είναι απλώς ένα λουλούδι. Είναι το σημάδι πως κάτι αλλάζει. Πως η ζωή, η χαρά και η ενέργεια είναι μεταδοτικές. Αρκεί ένας να ξεκινήσει.
Ποιος άραγε θα κάνει την αρχή;
Απρίλιος 2025
Η περίοδος του Πάσχα αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για δημιουργική έκφραση και καλλιτεχνική ενασχόληση. Οι μαθητές και οι μαθήτριές μας, με ενθουσιασμό και φαντασία, κατασκεύασαν υπέροχα καλαθάκια, τα οποία όχι μόνο στόλισαν για λίγο τους χώρους του σχολείου αλλά μετέφεραν αργότερα στο σπίτι τους γλυκές γεύσεις και το πνεύμα των ημερών.
Και μας θύμισαν πως η Ανάσταση έρχεται πάντα. Σε κάθε μας δυσκολία, σε κάθε εμπόδιο κρύβεται μια πρόκληση να γίνουμε πιο δυνατοί, να έρθουμε πιο κοντά, να στηρίξουμε, να βοηθήσουμε. Και να ζήσουμε με τη βαθιά πίστη πως μέσα από την αγάπη και την καλοσύνη όλοι μας βρίσκουμε καθημερινά τον Θεό που αναζητούμε.
Καλό Πάσχα! Ευλογημένη Ανάσταση!
Όλοι μαζί στην ίδια Γη.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, οι μαθητές του σχολείου μας συμμετείχαν σε μια ιδιαίτερη δράση με στόχο την ευαισθητοποίηση και την καλλιέργεια ενσυναίσθησης. Μέσα από όμορφες αφηγήσεις, συζητήσεις και παρακολούθηση της παρουσίασης της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας, τα παιδιά εξέφρασαν την αγάπη και τη μέριμνά τους για τα αδέσποτα ζώα, φωνάζοντας ένα ηχηρό “δεν είναι μόνα” με στόχο να φτάσει το μήνυμα μέχρι την άκρη του κόσμου.
Κόντρα σε έναν κόσμο που αγνοεί , που διώχνει, που το “ξουτ” ακούγεται πιο συχνά από λόγια αγάπης, που οι εθελοντές αντιμετωπίζουν απαράδεκτες απαρχαιωμένες αντιλήψεις καθώς ταΐζουν αδέσποτα ζώα, οι μαθητές προχώρησαν στη σύνταξη επιστολής προς τον Δήμο ζητώντας το αυτονόητο: συνθήκες διαβίωσης, μέριμνας και φροντίδας των αδέσποτων όπως ορίζει ο νόμος στη χώρα μας. Ταυτόχρονα αντιλήφθηκαν τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που απορρέουν από την υιοθεσία ενός ζώου, αλλά και τις ενέργειες στις οποίες πρέπει να προβαίνει κάποιος προκειμένου να βοηθήσει ένα αδέσποτο ζώο. Προβληματίστηκαν σχετικά με τον μεγάλο αριθμό των ζώων που εγκαταλείπονται και τις συνέπειες που έχει αυτό στην ευζωία τους.
Παράλληλα, ανέλαβαν δράση με την καταγραφή ενεργειών προς υλοποίηση όπως η τοποθέτηση ταΐστρας, την οποία ξεκίνησαν να φιλοτεχνούν.
Μέσα από αυτή τη δράση, τα παιδιά κατάλαβαν πως κάθε
πλάσμα αξίζει σεβασμό, αγάπη και φροντίδα.
Και ότι η καλοσύνη ξεκινά από μικρές καθημερινές πράξεις.
Μάρτιος 2025
ΚΑΝΤΟ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ!
Οι μαθητές και οι μαθήτριές μας συμμετέχουν στον Μαθητικό Διαγωνισμό Ραδιοφωνικού Μηνύματος και Τραγουδιού. Με το δικό τους podcast “Πάντα παιδιά” αγγίζουν ένα ιδιαίτερο και διαχρονικό θέμα: τα προβλήματα των ενηλίκων και την πολύτιμη αξία του να παραμένει κανείς παιδί στην καρδιά. Μέσα από συζητήσεις, αφηγήσεις και χιουμοριστικές αναφορές, οι μικροί μας δημιουργοί εξερευνούν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μεγάλοι – από το άγχος και τις ευθύνες μέχρι τις κοινωνικές πιέσεις.
Παράλληλα, μιλούν για την παιδική αθωότητα, τη χαρά του παιχνιδιού και τη σημασία του να βλέπει κανείς τη ζωή με μια πιο ανάλαφρη και δημιουργική ματιά. Μέσα από αυθεντικές ιστορίες και προσωπικές σκέψεις, οι μαθητές μας στέλνουν ένα δυνατό μήνυμα: Μπορούμε να μεγαλώσουμε χωρίς να χάσουμε τη μαγεία της παιδικής ψυχής!
Συντονιστείτε και ταξιδέψτε μαζί μας σε μια συζήτηση γεμάτη ειλικρίνεια, γέλιο και έμπνευση!
https://vote.europeanschoolradio.eu/vote/2/podcast
Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι
Η Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down στάθηκε αφορμή να παρακολουθήσουμε ιστορίες γεμάτες αγάπη, δύναμη και αποδοχή. Άνθρωποι γεμάτοι όνειρα, ανάγκες, άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα μας και ζητούν να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. Να σταθούμε πλάι τους, να απλώσουμε το χέρι και να μοιραστούμε στιγμές, να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, να γίνουμε φίλοι.
Οι μαθητές και οι μαθήτριές μας ενημεώθηκαν σχετικά με το Συνδρομο Down , τις προκλήσεις και τα εμπόδια που συχνα οι άνθρωποι συναντούν, πρότειναν λύσεις και κατέληξαν πως όλοι οι άνθρωποι γεννιόμαστε με κάποια χαρακτηριστικά. Όμως δεν ειναι αυτά που καθορίζουν ποιοι είμαστε ή τι μπορούμε να πετύχουμε στη ζωή μας. Η προσωπικότητα, οι επιλογές μας και η προσπάθειά μας είναι αυτά που πραγματικά διαμορφώνουν το μέλλον μας.
Επάγγελμα πιλότος
Υπάρχουν επαγγέλματα που σε κρατούν στη γη και άλλα που σε κάνουν να αγγίζεις τα όνειρα αφήνοντας λευκές γραμμές στον αιθέρα. Ο κύριος Κωνσταντίνος Παζαράς, Σμήναρχος (Ι) (130 ΣΜ Λήμνου) έχοντας μακρά πορεία ως πιλότος στην πολεμική αεροπορία μάς μιλάει για όσα αδύνατα γίνονται κάποτε πραγματικότητα.
Γεννημένος σε ένα χωριό του Βόλου, ο κ. Παζαράς ακολουθούσε απο μικρός με το βλέμμα του τα αεροπλάνα μέχρι εκείνα να χαθούν στο απέραντο γαλάζιο. Έστεκε ακίνητος, γοητευμένος,ταξίδευε κι εκείνος μαζί τους. Και κάπως έτσι, χρόνια αργότερα, βρέθηκε ακριβώς εκεί που κοιτούσε. Στη Σχολή Ικάρων.
Κόποι, δυσκολίες, αυστηρή εκπαίδευση, μελέτη, ευθύνες, κίνδυνοι, συνεχής επιμόρφωση,θυσίες, αγώνας. Όλα αυτά είναι κομμάτια ραμμένα με διάφανη κλωστή στη στολή ενός πιλότου πολεμικού αεροσκάφους. Κάθε απογείωση μια υπόσχεση περιπέτειας, κάθε προσγείωση μια απόδειξη δεξιοτεχνίας. Ένα λειτούργημα για όσους διαθετουν πάθος, αφοσίωση, ικανότητες, ψυχραιμία. Μια θέση για όσους κυνηγούν τα ονειρά τους. Γιατί ένας πιλότος μας διδάσκει ακριβώς αυτό: πόσο μικρές είναι οι αποστάσεις όταν υπάρχει θέληση να τις διασχίσουμε.
Και κάθε φορά που στρέφουμε το βλέμμα μας ψηλά,εκείνος μας θυμίζει πως δεν πετά απλώς ένα αεροσκάφος. Κουβαλά στις πλάτες του ένα ιερό καθήκον, όνειρα, ελπίδες, προορισμούς.
Και κάθε του πτήση είναι μια συνειδητοποίηση πως τελικά ο ουρανός δεν είναι το όριο. Είναι μόνο η αρχή…
Οδός Ευτυχίας
Τι χρώμα έχει η ευτυχία; Μην είναι εκείνο των ματιών όσων αγαπούμε; Ή το πράσινο ενός δέντρου που με αγωνία περιμέναμε να φυτρώσει; Κι αν ειναι εκείνο του ουράνιου τόξου μετά τη βροχή; Η 20η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας είναι μια αφορμή για να φωτίσουμε τα μικρά και μεγάλα πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους. Μαζί με τους μαθητές οργανώσαμε μια ξεχωριστή δράση, όπου προσπαθήσαμε να «ντύσουμε» την ευτυχία με λόγια, χρώματα και συναισθήματα.
Οι μαθητές δημιούργησαν το δικό τους “ευτυχογράφημα” αποτυπώνοντας τις στιγμές που ένιωσαν ευτυχισμένοι και προσπάθησαν να δώσουν τον δικό τους ορισμό για την ευτυχία. Κάποιοι ταυτίστηκαν με λόγια άλλων ανθρώπων, κάποιοι φιλοτέχνησαν τη δική τους ευτυχία με χρώματα ζωηρά, όμως σχεδόν όλοι συμφωνήσαμε πως τελικά η ευτυχία είναι μια ζεστή, διάφανη ζακέτα. Και ίσως το μοναδικό πράγμα που μπορείς να προσφέρεις ακόμα και αν δεν το έχεις: ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, η βοήθεια σε κάθε πλάσμα που την έχει ανάγκη, μια καλή κουβέντα.
Κι έτσι, να φέρεις την άνοιξη στη μέση του χειμώνα.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες μας στα πλαίσια του Προγράμματος “Profession has no Gender” είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με την κυρία Σοφία Θεοδωρίδη και να ενημερωθούν σχετικά με το επάγγελμα της Ψυχολόγου.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης η κυρία Θεοδωρίδη απάντησε με χαρά και σαφήνεια σε όλες τις ερωτήσεις ξεκινώντας από την ανάγκη της να κατανοήσει τον άνθρωπο, να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα που απασχολούσαν την ίδια αλλά και να βοηθήσει το κοινωνικό σύνολο που την οδήγησαν να σπουδάσει Ψυχολογία. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην προσωπική της επαγγελματική πορεία, τ
ονισε την ανάγκη συνεχούς επιμόρφωσης ενός επαγγελματία, τους τομείς στους οποίους μπορεί να απασχοληθεί, τις δυσκολίες αλλα και την ικανοποίηση που αντλεί κανείς ασκώντας το συγκεκριμένο επάγγελμα. Τέλος αναγνώρισε την αφοσπλιστική ειλικρίνεια των παιδιών ως πολύτιμο σύμμαχο στο έργο της και επισήμανε τη σημασία της αυτογνωσίας και της επικοινωνίας, αναφέροντας πως τα συναισθήματα, ακόμα και τα αρνητικά, είναι φυσιολογικά και διαχειρίσιμα.
Η συνέντευξη ολοκληρώθηκε με θετικά μηνύματα και χρήσιμες πρακτικές για τη φροντίδα της ψυχικής υγείας. Οι μαθητές δήλωσαν ενθουσιασμένοι, τονίζοντας πως έμαθαν πολύτιμες πληροφορίες που θα τους βοηθήσουν στην καθημερινότητά τους.
Βάλε τα γυαλιά σου
Πόσοι δεν έχουμε δεχτεί κάποιο σχόλιο που μας έχει στενοχωρήσει; Πόσοι δεν έχουμε δεχτεί τον θυμό κάποιου χωρίς να ευθυνόμαστε για εκείνον; Και που νομίζουμε πως έχει ξεχαστεί μα συχνά αφήνει τα σημάδια του και θολώνει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας; Πόσοι φοράμε τα δικά μας γυαλιά, εκείνα που μας ταιριάζουν και μας επιτρέπουν να βλέπουμε καθαρά και όχι αυτά των άλλων; Και τι συμβαίνει με όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς που μας πληγώνουν; Όλες αυτές τις μικρές αόρατες λέξεις που κρέμονται σαν «ταμπέλες» στους βραχίονες των γυαλι
ών μας και βαραίνουν τη ζωή μας; Άραγε τις κουβαλάμε πάντα μαζί μας ή βρίσκουμε τρόπο να τις αφήσουμε πίσω μας;
Οι μαθητές και οι μαθήτριές μας στα πλαίσια της Δράσης μας «Βάλε τα γυαλιά σου» συζήτησαν σχετικά με λέξεις και φράσεις που ακούμε και μας επηρεάζουν είτε χρησιμοποιούμε και εμείς οι ίδιοι απέναντι σε τρίτους: χαρακτηρισμούς, στερεότυπα, ακόμα και αρνητικές σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας. Έγραψαν όλα όσα έχουν δεχθεί ως σχόλια και τους βαραίνουν και τα κρέμασαν στα στα γυαλιά τους.
Στη συνέχεια επέλεξαν ενθαρρυντικές λέξεις αντικαθιστώντας κάποιες από εκείνες που τους επιβαρύνουν και εν τέλει συνειδητοποίησαν ότι τα αρνητικά σχόλια είναι ο καθρέφτης εκείνου που τα εκφράζει και όχι εκείνου που τα δέχεται και πως μπορούμε να βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από έναν πιο αληθινό, θετικό και προσωπικό φακό.
Γιατί όταν φοράμε τα δικά μας γυαλιά, βλέπουμε τη ζωή πιο καθαρά και ελεύθερα!
8 Μαρτίου. Ημέρα της Γυναίκας
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι αφιερωμένη στους αγώνες για την ισότητα, τη δικαιοσύνη και τα δικαιώματα των γυναικών σε όλο τον κόσμο. Αν και σε πολλές χώρες οι γυναίκες έχουν κατακτήσει βασικά δικαιώματα, σε άλλες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν διακρίσεις, ανισότητα και βία. Για όσα λοιπόν ακόμα μένουν να κατακτηθούν, για κάθε γυναίκα που περιμένει την ίση θέση της στον κόσμο, εμείς δε θα εφησυχάζουμε.
Αυτή η μέρα αποτέλεσε αφορμή να αναδείξουμε τους διαφορετικούς αγώνες που δίνουν οι γυναίκες: από το δικαίωμα στην εκπαίδευση και την εργασία έως την προστασία και την ασφάλεια. Συζητήσαμε για γυναίκες που άλλαξαν την ιστορία και σταθήκαμε στην ανάγκη συνεχούς προσπάθειας για έναν κόσμο όπου κάθε γυναίκα μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια, ελευθερία και ίσα δικαιώματα.
Αναγνωρίσαμε την ευθύνη που φέρουμε όλοι και κοιτάξαμε την πραγματικότητα κατάματα δίνοντας μια και μόνη υπόσχεση: να την αλλάξουμε.
Έχεις φωνή, έχεις δύναμη!
Στις 6 Μαρτίου, στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Bullying
οι μαθητές μας προβληματίστηκαν και ευαισθητοποιήθηκαν πάνω στο σοβαρό αυτό κοινωνικό ζήτημα. Μέσα από μια σειρά δραστηριοτήτων συνειδητοποίησαν τις συνέπειες του εκφοβισμού και τη σημασία της αποδοχής, του σεβασμού και της αλληλεγγύης, κατανοώντας ότι ο εκφοβισμός μπορεί να επηρεάσει βαθιά την ψυχολογία ενός ατόμου, ωστόσο όλοι έχουμε τη δύναμη να τον σταματήσουμε..
Μέσα από τη δράση οι μαθητές όχι μόνο ενημερώθηκαν για το bullying, αλλά ενδυναμώθηκαν για να γίνουν φορείς θετικής αλλαγής. Συζήτησαν για το πώς θα αντιδρούν σε ο,τι τους καταπιέζει, σε ποιους να μιλούν για ο,τι τους δυσκολεύει. Τους τρόπους να στέκονται δίπλα στον αδύναμο. Να ενώνουν τη φωνή τους. Μέχρι να μη χρειάζεται να φωνάξουν για τα αυτονόητα.
https://suno.com/song/9eeea9d7-df47-4dbd-995c-493523ea784d?sh=6qz9Od0hpmKcQrja
Φεβρουάριος 2025
Ημέρα Ευαισθητοποίησης και Αγάπης: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου
Στις 15 Φεβρουαρίου, η ανθρωπότητα ενώνει τη φωνή της για έναν κοινό σκοπό: την υποστήριξη των παιδιών που μάχονται τον καρκίνο. Οι μαθητές μας, μέσα από την προβολή της ταινίας “Δεν μπορώ να πάω σχολείο” ήρθαν κοντά στην πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες παιδιά που δίνουν τη δική τους μάχη. Το σχολείο, τα παιχνίδια, οι φίλοι γίνονται για εκείνα όνειρα προσωρινά μακρινά, καθώς η προτεραιότητα γίνεται η υγεία τους.
Αυτό το ταξίδι συναισθημάτων συνεχίστηκε με μηνύματα υποστήριξης, αγάπης κι ελπίδας από τους μαθητές και τις μαθήτριες προς κάθε παιδί που δοκιμάζεται δίνοντας άνιση μάχη καθώς και με την εύρεση τρόπων στήριξης αυτών των παιδιών.
Και ίσως τη συνειδητοποίηση πως τελικά οι πραγματικές μάχες είναι εκείνες που δε δίνονται με όπλα.
Η ομορφιά…της ομορφιάς
Τι κάνει κάτι ή κάποιον όμορφο; Τι σχήμα έχει η μαμά όταν καθρεφτίζεται στα μάτια του μωρού; Τι χρώμα έχει ο ήλιος πίσω από την βαριά κουρτίνα μιας βροχερής μέρας; Τι άρωμα έχει το φουρνισμένο ψωμί για ένα πεινασμένο σπουργίτι;
Η ομορφιά βρίσκεται παντού. Στο γνώριμο και στο άγνωστο. Σε ένα τεράστιο χαμόγελο, σε μάτια διαφορετικά , σε μαλλιά πολύχρωμα , σε ασύμμετρα χαρακτηριστικά. Υπάρχει σε κάθε λέξη που καθησυχάζει, που εμπνέει, σε κάθε κίνηση που βοηθά, που συμπαραστέκεται. Η ομορφιά δεν είναι μία και μοναδική, αλλά πολλές και διαφορετικές. Δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένα πρότυπα, αλλά αναδύεται από τη διαφορετικότητα, την έκφραση και τα συναισθήματα.
Στο τέλος της σημερινής μας δράσης, κοιτάξαμε όλα τα πορτραίτα που δημιούργησαν οι μαθητές και οι μαθήτριές μας καταλήγοντας σε ένα κοινό συμπέρασμα: η πραγματική ομορφιά βρίσκεται στη μοναδικότητα του καθενός μας. Κάποιες φορές το μόνο που χρειαζόμαστε είναι κάποιον να μοιραστεί την οπτική του. Και τότε κάτι μαγικό συμβαίνει… αρκεί να έχουμε τα μάτια και την καρδιά μας ανοιχτά.
Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας
Η 9η Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τη σημασία της ελληνικής γλώσσας και να εμβαθύνουμε στην ιστορία και τον πολιτισμό που φέρει μαζί της. Έτσι και φέτος οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν για τους σημαντικούς συγγραφείς, ποιητές, φιλόσοφους και επιστήμονες που με το έργο τους ανέδειξαν την Ελλάδα σε κοιτίδα μοναδικού πολιτισμού.
Με τη βοήθεια ειδικής εφαρμογής του Αρχαιολογικού Μουσείου Θήβας οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τα σύμβολα της Γραμμικής Β και να γράψουν το όνομά τους με αυτό το αρχαίο σύστημα γραφής. Η διαδικασία αυτή ήταν όχι μόνο εκπαιδευτική αλλά και διασκεδαστική, καθώς οι μαθητές συνειδητοποίησαν τη σύνδεση της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας με τις πρώτες μορφές της και την εξέλιξή της μέσα από τους αιώνες. Επιπλέον, η εμπειρία αυτή έδωσε στους μαθητές μας τη δυνατότητα να ζήσουν, έστω και για λίγο, την εμπειρία του αρχαίου κόσμου και να συνειδητοποιήσουν τη σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.
Η σημερινή δράση ανέδειξε τη σημασία της γραφής ως μέσο διατήρησης της ιστορίας και του πολιτισμού εμπνέοντας όλους μας να συνεχίσουμε να μελετούμε με στόχο την προαγωγή της ελληνικής γλώσσας, η οποία παραμένει ένας από τους πυλώνες του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού.
Ιανουάριος 2025
Το ταξίδι της τροφής
Οι 
μαθητές μας συμμετείχαν με ενθουσιασμό στο πρόγραμμα “Το Ταξίδι της Τροφής” από την Ομάδα “Μπορούμε” μαθαίνοντας πώς να μειώνουν τη σπατάλη τροφίμων σώζοντας τρόφιμα που σε πολλές περιπτώσεις καταλήγουν στον κάδο. Μέσα από αυτή τη δράση κατανόησαν την τεράστια σημασία της σωστής αποθήκευσης, της αξιοποίησης περισσευμάτων και της ανακύκλωσης οργανικών αποβλήτων.
Με την καθοδήγηση της κυρίας Δέσποινας Σταματάκη ανακαλύψαμε πώς οι μικρές καθημερινές μας επιλογές μπορούν να συμβάλουν στη μείωση των απορριμμάτων και στη διατήρηση των φυσικών πόρων.
Και πώς μπορούμε όλοι μας έχοντας περιβαλλοντική συνείδηση και υπευθυνότητα να ενθαρρύνουμε και άλλους με το παράδειγμά μας να γίνουν μέλη μιας αλυσίδας που θα επιτρέψει στη Γη μας να στρέφεται προς τη σωστή κατεύθυνση .
Ένα Βήμα Μπροστά
Είμαστε τελικά όλοι ίσοι ή κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ίσοι από τους άλλους; Τι στέκεται εμπόδιο και τι ανοίγει τους δρόμους στη ζωή μας; Ξεκινούν όλα τα παιδιά από την ίδια αφετηρία; Και φτάνουν όλα κοντά στα όνειρά τους;
“Ένα βήμα μπροστά” αποτελεί μια βιωματική δραστηριότητα του εγχειρίδιου Compasito, 
η οποία βοηθά τους μαθητές να κατανοήσουν τις κοινωνικές ανισότητες και τις διαφορετικές ευκαιρίες που έχουν οι άνθρωποι στη ζωή τους. Έτσι και οι μαθητές μας φόρεσαν για λίγο τα παπούτσια άλλων παιδιών, με διαφορετικό κοινωνικό, οικονομικό ή πολιτισμικό υπόβαθρο. Και κάποια τα ένιωσαν πολύ σφιχτά πάνω τους, μην μπορώντας να κάνουν βήμα, ενώ άλλα, όντας τόσο άνετα, τους βοήθησαν να φτάσουν όπου λαχταρούσαν. Στο τέλος, τα παιδιά αναφέρθηκαν στις δυσκολίες των ρόλων τους, συνειδητοποιώντας πως δεν ξεκινούν όλοι από το ίδιο σημείο και ότι η δικαιοσύνη θα πρέπει να απαιτεί ίσες ευκαιρίες για όλους.
Με χαρτί και φαντασία
Η χαρτοπλεκτική , μια αγαπημένη δραστηριότητα των παιδιών στο Δημοτικό παλιότερα, η οποία συνδύαζε τη δημιουργικότητα με την ανάπτυξη κινητικών δεξιοτήτων, αναβίωσε σήμερα στο σχολείο μας. Χρησιμοποιώντας λωρίδες χαρτιού διαφορετικών χρωμάτων, τα παιδιά “έπλεξαν” γεωμετρικά μοτίβα και σχέδια, δημιουργώντας όμορφες κατασκευές.
Πέρα από την εξοικείωση με βασικές αρχές συμμετρίας, ρυθμού και συνδυασμού χρωμάτων, η χαρτοπλεκτική ενίσχυσε τη συγκέντρωση και την υπομονή τους, καθώς απαιτούσε προσοχή και ακρίβεια αλλά και την ανάπτυξη λεπτών κινητικών δεξιοτήτων. Επιπλέον, αποτέλεσε όχι μόνο ένα μέσο δημιουργικής διασκέδασης , αλλά και αναβίωσης της παράδοσης, συνδέοντας τα παιδιά με παλαιότερες δημιουργικές πρακτικές καθώς και την υπέροχη τέχνη της ύφανσης.
27 Ιανουαρίου: Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων του Ολοκαυτώματος
Μια μέρα βαθιάς περισυλλογής και σεβασμού στη μνήμη των εκατομμυρίων Εβραίων που χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος μάς θυμίζει ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ιστορίας, όταν το μίσος, ο ρατσισμός και η προκατάληψη οδήγησαν στη συστηματική καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ελευθερίας και εν τέλει στην εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων , αλλά και άλλων ανθρώπων που έχασαν τόσο άδικα τη ζωή τους από το ναζιστικό καθεστώς.
Οι μαθητές της τάξης μας ενημερώθηκαν, προβληματίστηκαν, παρακολούθησαν την ταινία “Η ζωή είναι ωραία“
και δημιούργησαν το “Δέντρο της Μνήμης“. 
Κάθε φύλλο αυτού του συμβολικού δέντρου φέρει μηνύματα αγάπης, ειρήνης και υπενθύμισης της ιστορίας τονίζοντας την αξία της μνήμης και της γνώσης, ώστε τέτοια τραγικά γεγονότα να μην επαναληφθούν ποτέ.
Αποτελεί ένα σύμβολο ενότητας και υπενθύμισης ότι το μαγκάλι της μισαλλοδοξίας και του μίσους δεν έχουν θέση στον κόσμο μας, αλλά οξυγόνο χαρίζει μόνο η αγάπη και η αλληλεγγύη.
Και η ιστορία παραμένει ζωντανή, όχι μόνο μέσα από τα βιβλία, αλλά και μέσα από τις πράξεις μας.
Πειραμα-τί ζω-μαι
Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ πόσα δε θα είχε κατακτήσει ο άνθρωπος , αν δεν τολμούσε να θέσει σε εφαρμογή μια τρελή ιδέα, αν σε κάθε αποτυχία έπαυε να επιμένει , αν ενάντια σε κάθε λογική δε στόχευε το αδύνατο;
Ο πειραματισμός αποτελεί θεμέλιο λίθο της μάθησης και της κατανόησης του κόσμου. Μέσα από τα πειράματα, παρατηρούμε, αναρωτιόμαστε και ανακαλύπτουμε πώς λειτουργεί η φύση. Προβληματιζόμαστε, σχεδιάζουμε και βρίσκουμε λύσεις.
Και φτάνουμε ψηλά όχι μόνο επειδή δεν φοβόμαστε να πειραματιστούμε, αλλά επειδή έχουμε το θάρρος να αποτύχουμε και να προσπαθήσουμε ξανά. Με την ίδια τόλμη και την ίδια λαχτάρα.
Απίθανα πορτραίτα
Η δράση “Απίθανα Πορτραίτα” αποτέλεσε μια μοναδική 
εμπειρία δημιουργικότητας και διασκέδασης για όλους μας! Κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας, κάθε μαθητής και μαθήτρια είχε την ευκαιρία να γίνει καλλιτέχνης και μοντέλο ταυτόχρονα. Πίσω από ένα διάφανο τζάμι τα πινέλα γέμισαν χρώμα δίνοντας μορφή σε ένα αποτέλεσμα πραγματικά μοναδικό!
Τα πορτραίτα, με τις ζωηρές γραμμές και τους φανταστικούς συνδυασμούς, δεν ήταν μόνο εντυπωσιακά, αλλά και εξαιρετικά αστεία, καθώς η δημιουργική ερμηνεία των χαρακτηριστικών του κάθε προσώπου έδινε μια παιχνιδιάρικη διάσταση στη δραστηριότητα.
Η δράση αυτή ενίσχυσε τη συνεργασία και την ομαδικότητα, προσφέροντας στους μαθητές τη χαρά να εκφραστούν ελεύθερα, να γελάσουν και να απολαύσουν τη διαδικασία της δημιουργίας .
Ένα πραγματικά απίθανο ταξίδι στον κόσμο της τέχνης και της φαντασίας!
“Το Μπαλόνι που θυμώνει”
Με αφορμή την π
αρακολούθηση της ταινίας μικρού μήκους “Μη σκάσεις” στην εκπαιδευτική πλατφόρμα cinedu, όπου δύο κορίτσια κάθε φορά που θυμώνουν, μετατρέπονται σε μπαλόνια, καθώς τα συναισθήματά τους διογκώνονται ανεξέλεγκτα, οι μαθητές επιχείρησαν να κατανοήσουν το συναίσθημα του θυμού, να αναγνωρίσουν τα αίτια που τον προκαλούν και να μάθουν πώς να τον διαχειρίζονται με υγιή τρόπο.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΟΥΛΟΥΚΑΚΟΥ
Ταλαντούχα, αποφασιστική, δραστήρια, με βαθιά αγάπη για την τέχνη, τη ζωή και με έντονη αίσθηση του χιούμορ. Με λίγα λόγια, η κυρία Αντιγόνη
Κουλουκάκου αποτελεί ένα κράμα ατόφιας ευαισθησίας ζυμωμένης με μια παιδική σκωπτική ματιά σε όσα την οδηγούν στα μονοπάτια της ζωής
της.
Αρχικά οι σπουδές της στην Ιταλία και η μεσογειακή ομορφιά της άνοιξαν τις πύλες για μια καριέρα στο μόντελινγκ. Γρήγορα όμως την κέρδισε η υποκριτική. Η μια ταινία
έφερε την άλλη και κάθε της βήμα έμελλε να αποκαλύψει όλες τις διαφορετικές και συνάμα μοναδικές πτυχές του εαυτού της. Και κάποια στιγμή έγινε τελικά αυτό που η
μοίρα είχε ξεκινήσει να πλέκει χρόνια πριν ως μέλλον για εκείνην. Ηθοποιός. Ένα από τα πιο γοητευτικά και συνάμα δύσκολα στοιχεία της εργασίας της θεωρεί πως
είναι η ανάδειξη ενός ρόλου που εμπεριέχει όχι μόνο την ανάγνωση ενός κειμένου, αλλά και την κατανόηση, την εξερεύνηση του χαρακτήρα που υποδύεται, την
αναζήτηση του δίκαιου και της πορείας ενός ανθρώπου όπως αυτή αποτυπώνεται στις πράξεις του. Θεωρεί πως ένας ηθοποιός μαθαίνει από τον ρόλο του ακόμα κι αν
πρόκειται για έναν χαρακτήρα με εκ διαμέτρου αντίθετη στάση στη ζωή.
Αναφέρεται στη διαδρομή της στον κόσμο του θεάτρου και της τηλεόρασης, στις δυσκολίες και στις προκλήσεις, στους ρόλους που κλήθηκε να υποδυθεί, αλλά και στις
αξίες που την καθοδηγούν. Κάθε άρνηση, κάθε δυσκολία αποτελεί για εκείνη μια ευκαιρία να αφουγκραστεί ένα μήνυμα. Πιστεύει πως κάθε ρόλος αναζητά τον πιο
ταιριαστό ηθοποιό και κατανοεί τον λόγο που κάποια στιγμή μπορεί να μην επιλέχθηκε για κάποια δουλειά. Ήταν γιατί η ζωή της επιφύλασσε έναν πιο
ταιριαστό ρόλο.
Η κυρία Κουλουκάκου τονίζει επίσης τη δύναμη των ονείρων , την ανάγκη να κυνηγούμε με πάθος ό,τι αγαπούμε. Αναφέρεται σε ένα ηθοποιό που
ξεχωρίζει, τον Ηλία Λογοθετίδη. Και επισημαίνει πως “το θέατρο και η τέχνη είναι ένας τρόπος να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και να αγγίζουμε τις ψυχές των
ανθρώπων”. Και αυτό ακριβώς συνέβη και σε μας. Η κυρία Κουλουκάκου απέδειξε πως, πέρα από μια ταλαντούχα ηθοποιός, είναι ένας άνθρωπος που εμπνέει και αγγίζει τις ψυχές όλων όσοι τη γνωρίζουν.
Κυρία Κουλουκάκου, σας ευχαριστούμε για την αξέχαστη εμπειρία.
Compasito – Η μάχη για το πορτοκάλι
Στο πλαίσιο της Δράσης Ενεργού Πολίτη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι μαθητές μας συμμετείχαν στη δράση “Η μάχη για το πορτοκάλι”, βασισμένη στο εκπαιδευτικό υλικό Compasito του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Η δράση ξεκίνησε με ένα φαινομενικά απλό δίλημμα: δύο παιδιά διεκδικούν το ίδιο πορτοκάλι. Ποιος θα το πάρει; Πώς αποφασίζουμε δίκαια; Ποιες ανάγκες εξυπηρετεί το κάθε παιδί; Μέσα από συζήτηση, παιχνίδι ρόλων και συνεργασία, προσπαθήσαμε να κατανοήσουμε τι πραγματικά χρειάζεται ο καθένας και να βρούμε μια λύση που να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές.
Στην πορεία:
-
Εκφράσαμε τις απόψεις μας και ακούσαμε τις ιδέες των συμμαθητών μας.
-
Ανακαλύψαμε τη διαφορά ανάμεσα στις ανάγκες και στις επιθυμίες.
-
Μάθαμε πώς μπορούμε να επιλύουμε συγκρούσεις ειρηνικά και με σεβασμό.
-
Εντοπίσαμε ποια ανθρώπινα δικαιώματα σχετίζονται με τη δράση, όπως το δικαίωμα στην ισότητα, στην ελευθερία έκφρασης και στη συνεργασία.
Μέσα από αυτή τη βιωματική εμπειρία καταλάβαμε ότι κάθε πρόβλημα έχει περισσότερες από μία λύσεις, αρκεί να προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση του άλλου και να αναζητήσουμε κοινό έδαφος.
Η “μάχη για το πορτοκάλι” μάς έδειξε ότι με σεβασμό, διάλογο και φαντασία μπορούμε να βρίσκουμε λύσεις που δεν αδικούν κανέναν – και τελικά, όλοι να “κερδίσουμε” κάτι περισσότερο από ένα πορτοκάλι: τη γνώση και την εμπειρία της συνεργασίας και του σεβασμού.
Το Κόκκινο Μπαλόνι –Ένας ύμνος στη Φιλία
Σε μια γκρίζα πόλη, όπου τα βλέμματα βιάζονται και οι δρόμοι ξεχνούν τα βήματα των παιδιών, 
ένα κόκκινο μπαλόνι γίνεται φίλος. Όχι απλώς ένα παιχνίδι, όχι μια σκιά που ακολουθεί. Μα κάτι πιο βαθύ: μια καρδιά στον ουρανό, που βλέπει, καταλαβαίνει, και στέκεται δίπλα σε ένα παιδί που νιώθει μόνο.
Ο μικρός Πασκάλ δεν κρατά ένα μπαλόνι – κρατά μια ελπίδα. Εκεί όπου οι μεγάλοι κοιτούν με καχυποψία, εκεί όπου τα άλλα παιδιά ζηλεύουν και επιτίθενται, το κόκκινο μπαλόνι μένει. Δεν φοβάται τη μοναξιά, δεν εγκαταλείπει μπροστά στη βία. 
Πετά γύρω του, τον ακολουθεί, τον προστατεύει. Γίνεται παρέα, θάρρος, φως μέσα στην καθημερινή ασπρόμαυρη σιωπή.
Γιατί η αληθινή φιλία μοιάζει μ’ ένα μπαλόνι:
Δε σε κρατά κάτω, σε σηκώνει ψηλά.
Δε σε περιορίζει, σε ακολουθεί ελεύθερα.
Και όταν όλα γύρω καταρρέουν, εκείνη μένει – μέχρι το τέλος.
Το κόκκινο μπαλόνι είναι εκείνη η σπάνια ψυχή που μας βρίσκει όταν έχουμε ανάγκη.
Μια σιωπηλή υπόσχεση πως όποιος αγαπά χωρίς όρους, ποτέ δεν είναι πραγματικά μόνος.
Εορτασμός 28ης Οκτωβρίου
Με βαθιά συγκίνηση και εθνική υπερηφάνεια, οι μαθητές της τάξης μας συμμετείχαν φέτος στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, τιμώντας την ιστορική επέτειο του «Όχι» και τους ήρωες που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια της πατρίδας μας.
Η επέτειος ξεκίνησε με τη σχολική γιορτή, στην οποία οι μαθητές μας έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Μέσα από ποιήματα, αφηγήσεις, θεατρικά δρώμενα και τραγούδια, ζωντάνεψαν με ευαισθησία και σεβασμό τις στιγμές του έπους του ’40. Τα παιδιά μετέφεραν μηνύματα ηρωισμού, αντίστασης και ενότητας, υπενθυμίζοντάς μας τη διαχρονική αξία των ιδανικών που υπερασπίστηκαν οι πρόγονοί μας.
Την ημέρα της εθνικής επετείου, οι μαθητές μας παρέλασαν με περηφάνια, εκπροσωπώντας το σχολείο μας με άψογο βηματισμό, συνέπεια και σεβασμό προς τη σημαία και την ιστορίακαι με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, τίμησαν όσους αγωνίστηκαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Ο εορτασμός αυτός δεν είναι απλώς μια αναδρομή στο παρελθόν, αλλά μια ζωντανή υπενθύμιση του χρέους μας να διαφυλάττουμε την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ειρήνη. Οι μαθητές μας απέδειξαν πως η νέα γενιά όχι μόνο θυμάται, αλλά συνεχίζει – με ήθος, υπευθυνότητα και ελπίδα.
Θερμά συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά για τη συμμετοχή και την προσπάθειά τους! Μας έκαναν περήφανους.
Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων – Μια μέρα αγάπης και δράσης από τους μαθητές μας
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, στις 4 Οκτωβρίου, οι μαθητές μας συμμετείχαν σε μια ξεχωριστή δράση αφιερωμένη στους πιο σιωπηλούς αλλά πολύτιμους φίλους μας: τα ζώα.
Η ημέρα ξεκίνησε με συζήτηση στην τάξη για τη σημασία της ημέρας. Τα παιδιά μίλησαν για δικαιώματα των ζώων, για το σεβασμό που τους οφείλουμε και για την ευθύνη που έχουμε ως άνθρωποι απέναντί τους. Μοιράστηκαν ιστορίες, μίλησαν για τα αδέσποτα και προβληματίστηκαν για το πώς μπορούμε όλοι να συμβάλλουμε σε έναν πιο φιλόξενο κόσμο για κάθε ζωντανό πλάσμα.
Στη συνέχεια, οι μαθητές δημιούργησαν αφίσες με μηνύματα φιλοζωίας, ζωγράφισαν τα αγαπημένα τους ζώα και έγραψαν μικρά κείμενα και ποιήματα για τη φιλία, την προστασία και τη σημασία των ζώων στη ζωή μας. Οι δημιουργίες τους στόλισαν το σχολείο και έγιναν ένα φωτεινό μήνυμα ευαισθητοποίησης για όλους.
Η συμμετοχή τους στη δράση δεν ήταν απλώς ένα μάθημα – ήταν μια πράξη ανθρωπιάς και σεβασμού προς τη ζωή. Γιατί η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων δεν είναι μόνο ημέρα εορτασμού, αλλά και υπενθύμιση πως ο κόσμος γίνεται καλύτερος όταν φροντίζουμε όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και κάθε πλάσμα που μοιράζεται μαζί μας αυτόν τον πλανήτη.
Θερμά συγχαρητήρια στους μαθητές μας για την ευαισθησία και την έμπρακτη συμμετοχή τους!
Μια βουτιά σε βάθη μυστικά…
Όσο το γαλανό του ουρανού, τόσο και το μπλε της θάλασσας. 
Πόσα κρύβουν άραγε οι ωκεανοί στα νερά τους; Πλάσματα ιδιαίτερα, παράξενα, τόσο οικεία και τόσο απόκοσμα συνθέτουν το παζλ μιας υπέροχης φύσης που δεν παύει να μας εκπλήσσει με τη σοφία της.
Χάρη στην Εθελοντική δράση Εκπαίδευσης Ωκεανού <<Τα μυστικά του Ωκεανού>> με τις ενότητες “Θαλάσσια ζωή και θαλάσσια ρύπανση” και “Η ζωή στους πόλους και η κλιματική αλλαγή” από την εκπαιδεύτρια Ωκεανού κα. Κωνσταντίνα Ριζοπούλου οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν, να προσεγγίσουν πολυαισθητηριακά , 
να εξερευνήσουν, να αλληλεπιδράσουν, να παίξουν, να ανακαλύψουν την επίδραση του Ωκεανού στη ζωή του ανθρώπου , αλλά και να προβληματιστούν σχετικά με την επίδρασης του ανθρώπου και των δραστηριοτήτων του στον Ωκεανό αλλά και γενικότερα στον πλανήτη μας.
Συνέντευξη με Αστροφυσικό- Ένα ταξίδι στο σύμπαν μέσα από τη γνώση
Με βλέμματα γεμάτα απορίες και μυαλά ανοιχτά στο άγνωστο, οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν – έστω και για λίγο – το σύμπαν, μέσα από μια συνέντευξη με έναν αστροφυσικό.Η δράση αυτή αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία για τους μαθητές μας, που προετοιμάστηκαν με ενθουσιασμό και περιέργεια. Κατέγραψαν ερωτήσεις για τον κόσμο των άστρων, τις μαύρες τρύπες, την εξέλιξη του σύμπαντος, αλλά και την καθημερινότητα ενός επιστήμονα που μελετά τα μυστήρια του διαστήματος. Ήθελαν να μάθουν όχι μόνο το “πώς”, αλλά και το “γιατί”: γιατί κάποιος επιλέγει να γίνει αστροφυσικός, τι τον εμπνέει, τι τον δυσκολεύει, τι τον συναρπάζει.
Ο καλεσμένος αστροφυσικός κ. Γουργουλιάτος– φιλικός, κατανοητός και ενθουσιώδης – απάντησε στις ερωτήσεις με τρόπο προσιτό και εμπνευστικό. Μίλησε για τη σημασία της παρατήρησης, της φαντασίας, της υπομονής και της επιστημονικής σκέψης. Μοιράστηκε προσωπικές του εμπειρίες, τα πρώτα του βήματα στον χώρο, και ενθάρρυνε τους μαθητές να μην σταματούν ποτέ να ρωτούν, να παρατηρούν τον ουρανό, και – το πιο σημαντικό – να ονειρεύονται πέρα από τα σύνορα της Γης. Γιατί τελικά η πιο μεγάλη περιπέτεια δεν είναι να πας στο διάστημα – είναι να το κατανοήσεις.”
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον λυριο Γουργουλιάτο για τον χρόνο, την προσιτότητά του και τον ενθουσιασμό του – και πολλά συγχαρητήρια στους μαθητές μας για την ωριμότητα, τη δημιουργικότητα και το πάθος που έδειξαν!
Η δεκαοχτούρα που δεν έμεινε μόνη
Ήταν ένα ήσυχο πρωινό στην αυλή του σχολείου, όταν ένας μαθητής μας πρόσεξε κάτι διαφορετικό δίπλα στα δέντρα: μια μικρή δεκαοχτούρα, καθισμένη στο έδαφος, με φτερά που έτρεμαν ελαφρά και μάτια γεμάτα απορία – και φόβο. Δεν πετούσε, δεν αντιδρούσε. Ήταν τραυματισμένη ή ίσως απλώς εξαντλημένη. Όμως κάτι ήταν σίγουρο: χρειαζόταν βοήθεια.
Ο μαθητής δεν αδιαφόρησε. Με προσοχή, την πλησίασε. Δεν την άγγιξε, αλλά μας κάλεσε αμέσως. Μέσα σε λίγα λεπτά, η τάξη μας είχε έναν απρόσμενο επισκέπτη – ένα πλάσμα της φύσης που ζητούσε προστασία.
Οι εκπαιδευτικοί και τα παιδιά συνεργάστηκαν με ευαισθησία και υπευθυνότητα. Η δεκαοχτούρα τοποθετήθηκε σε ένα κουτί με μαλακή πετσέτα, σε ήσυχο σημείο, μακριά από φωνές και άγχος. Αν και μικρή και αδύναμη, δεν ήταν πια μόνη.
Αμέσως επικοινωνήσαμε με τον Σύλλογο Προστασίας Άγριας Ζωής ΑΝΙΜΑ. Οι άνθρωποι της οργάνωσης μάς καθοδήγησαν με υπομονή και ευγνωμοσύνη. Η δεκαοχτούρα μεταφέρθηκε με ασφάλεια στο κέντρο περίθαλψης, όπου θα της παρασχεθούν η φροντίδα και η αγάπη που χρειάζεται μέχρι να αναρρώσει και – αν όλα πάνε καλά – να επιστρέψει ξανά ελεύθερη στον ουρανό.
Για τους μαθητές μας, αυτή δεν ήταν απλώς μια πράξη φιλοζωίας. Ήταν ένα μάθημα ζωής:
Πως κάθε ζωή μετράει.
Πως η καλοσύνη φαίνεται στις μικρές στιγμές.
Πως η φύση μας εμπιστεύεται – κι είναι στο χέρι μας να αξίζουμε αυτή την εμπιστοσύνη.
Μια μικρή δεκαοχτούρα έγινε η αφορμή να χτυπήσει η καρδιά του σχολείου μας λίγο πιο δυνατά.
Και ίσως, όταν με το καλό ξαναπετάξει, να περάσει πάνω από την αυλή μας για να μας θυμίσει πως μια πράξη φροντίδας μπορεί να αλλάξει έναν ολόκληρο ουρανό.
