Ας τοποθετηθούμε στο χρόνο. Θυμάμαι ένα σχολείο ως το 1987 με σπασμένα τζάμια μόνιμα. Όλα λερωμένα, μαύρα. Κανένα φυτό. Λίγα δέντρα με κάμπιες.
Εκεί επιτρέπονταν να βανδαλισμοί. Δεν ένιωθες ότι ανήκει σε σένα. Κάποια αόρατη αρχή το κατείχε, με την οποία είχες μάνητα. Ελληνικό δημόσιο σχολείο, απεχθές. Εκεί είχε πονέσει πολύς κόσμος. Διδακτικό προσωπικό και μαθητές, κανείς δεν το αγαπούσε κι όλοι είχαν τους λόγους τους.
Οι σκράπες μαθητές θα έμεναν για πάντα σκράπες. Μια παλιά δασκάλα του πολυτονικού που την είχε ξεχάσει ο χρόνος βασίλευε επί χρόνια εκεί. Έδερνε χωρίς αύριο. Έστελνε τα κορίτσια να κάνουν τις δουλειές της στο σπίτι, να μαγειρέψουν το μεσημεριανό της, να της βρουν χόρτα και να τα ετοιμάσουν. Ένα συνονθύλευμα παιδείας και κοινωνικής συνήθειας.
Το 1997 και για τα επόμενα 30 χρόνια έμελλε το δημοτικό σχολείο Στερνών να βιώσει το χρυσό του αιώνα…Είναι πολύ δύσκολο να δείξει κανείς το μέγεθος και την ουσία όσων συνέβησαν.
Μία μικρή αρχειοθέτηση ας είναι η αρχή…κι όπου βγάλει ο δρόμος. Γιατί το παρόν (2019) δείχνει, ότι έγιναν έργα μεγάλα και θαυμαστά….
