Στο μικρό χωριό του Πευκόλακκου, τα Χριστούγεννα ήταν πάντα μια γιορτή γεμάτη φως. Όμως εκείνη τη χρονιά, ο χειμώνας είχε έρθει βαρύς και οι άνθρωποι ήταν κουρασμένοι· τα σπίτια έλαμπαν λιγότερο, και οι δρόμοι έμοιαζαν πιο σιωπηλοί από ποτέ.
Στην άκρη του χωριού ζούσε η Ελένη, ένα κορίτσι δώδεκα χρονών που αγαπούσε τα Χριστούγεννα περισσότερο από οτιδήποτε. Κάθε χρόνο στόλιζε ένα μικρό έλατο έξω από το σπίτι της, αλλά φέτος δεν είχε τίποτα για να το στολίσει. Παρ’ όλα αυτά, αποφάσισε να βρει έναν τρόπο να φέρει λίγη χαρά στο χωριό.
Έτσι, άρχισε να μαζεύει κουκουνάρια, μικρά κλαδιά, και πολύχρωμες κορδέλες που της είχαν περισσέψει από παλιές κατασκευές. Με αυτά έφτιαξε μικρά στολίδια και τα άφηνε κρυφά στις πόρτες των γειτόνων της. Το πρωί, οι άνθρωποι έβρισκαν τα μικρά δώρα και χαμογελούσαν – ένα χαμόγελο που είχε λείψει καιρό.
Η είδηση για τα «μυστικά στολίδια» απλώθηκε γρήγορα. Σιγά σιγά, οι κάτοικοι άρχισαν να στολίζουν ξανά τα σπίτια τους, να ανάβουν φώτα, να ψήνουν γλυκά και να μοιράζονται ό,τι είχαν. Το χωριό γέμισε χρώματα και μυρωδιές, σαν να ξύπνησε από έναν μακρύ ύπνο.
Την παραμονή των Χριστουγέννων, οι χωριανοί συγκεντρώθηκαν στην πλατεία. Εκεί, κάτω από το μεγάλο έλατο, βρήκαν την Ελένη να κρεμά το τελευταίο στολίδι της: ένα μικρό αστέρι φτιαγμένο από χαρτί. Όλοι κατάλαβαν πως εκείνη είχε ξεκινήσει το μικρό θαύμα.
Και τότε, ολόκληρο το χωριό άναψε τα φώτα του δέντρου. Η πλατεία γέμισε φως, και η Ελένη ένιωσε την καρδιά της να ζεσταίνεται. Τα Χριστούγεννα είχαν επιστρέψει – όχι χάρη σε πλούτη ή μεγάλες γιορτές, αλλά χάρη σε μια πράξη καλοσύνης.
Και από τότε, κάθε χρόνο, το πρώτο στολίδι στο μεγάλο έλατο ήταν ένα μικρό χάρτινο αστέρι.
“ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 004” από Μαμά Δέσποινα διατίθεται με άδεια χρήσης CC by-nc-sa-2.0