Α1 λυκείου ΕΝΕΕΓΥΛ Αγίου Δημητρίου

Γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1926^[4][5] στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και για ένα διάστημα στην Ανωτάτη Βιομηχανική. Έκανε το θεατρικό ντεμπούτο του στο θέατρο Διονύσια το 1955, αμέσως μετά την αποφοίτησή του από τη σχολή, στο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ Ο έμπορος της Βενετίας.

Έγινε γνωστός ως κινηματογραφικός Μικές (από τον ομώνυμο ρόλο στην ταινία Ο Μικές παντρεύεται), καθώς και ως ραδιοφωνικός και στη συνέχεια κινηματογραφικός Λαλάκης. Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1957 στην ταινία Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο. Έκτοτε συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, αρκετές φορές ως θιασάρχης. Η πλούσια κωμική φλέβα του τον καθιέρωσε

στο πλατύ κοινό του ραδιοφώνου (Το ημερολόγιο ενός θυρωρού), του κινηματογράφου και της τηλεόρασης (Η γειτονιά μας, Ο ονειροπαρμένος).

Έχει συμμετάσχει σε 68 ταινίες, κυρίως κωμωδίες, κομεντί και φαρσοκωμωδίες. Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι του στις ταινίες: Η γυναίκα μου τρελλάθηκε, Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη, Δεσποινίς διευθυντής, Ένα κορίτσι για δύο, Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός, Θα σε κάνω βασίλισσα, Νύχτα γάμου, Το παιδί της μαμάς, Ο Μικές παντρεύεται και άλλες.

Είναι εξάδελφος και συνονόμ

ατος του επίσης ηθοποιού και τραγουδιστή Γιάννη Βογιατζή. Έχει δηλώσει πως ήταν συμμαθητής με την Ειρήνη Παπά, τον Αλέκο Αλεξανδράκη και την Άννα Συνοδινού.

Γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο, μοναχογιός του Βασίλη και της Ευδοκίας Βέγκου, το γένος Σμυρνή, με καταγωγή από το χωριό Θολάρια Αμοργού.

Τα επόμενα χρόνια, συνεργαζόμενος κυρίως με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη, αναπτύσσει τον τύπο του νευρικού, αεικίνητου τύπου, που τον καθιέρωσε και αρχίζει να γίνεται δημοφιλής.^[7] Με ταινίες όπως Ψηλά τα χέρια Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Ζήτω η τρέλα!, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού. Το 1964, σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας, ίδρυσε τη δική του εταιρεία παραγωγής ΘΒ-Ταινίες Γέλιου. Την περίοδο 1965-1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό, αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις Βοήθεια! Ο Βέγγος φανερός πράκτωρ 000, Τρελός, παλαβός και Βέγγος, Ποιος Θανάσης;, που τις χαρακτηρίζουν το σουρεαλιστικό χιούμορ, ο αυτοσχεδιασμός και η πηγαία ερμηνεία.^[13] Παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρεία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή, από την οποία θα συνέλθει μόνο μετά από πολλά χρόνια.^[14] Η καριέρα του συνεχίζεται με τον σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη, ενώ η δημοτικότητά του παραμένει σταθερή κι οδηγεί στην αποθέωσή του από τον κόσμο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1971, όπου η ταινία Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση; αποσπά τα βραβεία κριτικών και κοινού. Άλλη σημαντική ταινία αυτής της περιόδου είναι Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας του 1976. Η θεματολογία των ταινιών του μετατοπίζεται προς την κοινωνική κριτική, ενώ το 1983 σταματά για λίγα χρόνια να κάνει κινηματογράφο. Τη δεκαετία του 1980 ασχολείται με το γύρισμα έξι βιντεοταινιών και της τηλεοπτικής σειράς Βεγγαλικά, που, μετά από προσπάθειες πολλών ετών, προβλήθηκε τελικά στην τηλεόραση το 1988. Το 1990 εμφανίστηκε στη σειρά του ΑΝΤ1 Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης.^[7]

Η επιστροφή του στον κινηματογράφο γίνεται το 1991 με την ταινία Ήσυχες μέρες του Αυγούστου του Παντελή Βούλγαρη. Η ερμηνεία του έχει πια διαφοροποιηθεί, είναι χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης εκφραστικότητας, με κορυφαία στιγμή το ρόλο του στην ταινία Όλα είναι δρόμος του 1998. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997, στον ρόλο του Δικαιόπολη^[15] στους Αχαρνής και το 2001 στην Ειρήνη του Αριστοφάνη με μεγάλη επιτυχία. Το 2000, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, ο Θανάσης Βέγγος κράτησε έναν από τους βασικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά Περί ανέμων και υδάτων. Η τελευταία κινηματογραφική συμμετοχή του ήταν στην ταινία Το πέταγμα του κύκνου που προβλήθηκε το 2010

Γεννήθηκε στο Ίλιον Αττικής. Η πρώτη του ομάδα ήταν ο Αστέρας Ζωοδόχου Πηγής. Το 1992 τον απέκτησε Ολυμπιακός και τον παραχώρησε δανεικό στον Σπορτιγκ.

Στα τρία χρόνια που αγωνίστηκε στην ομάδα του Σπορτιγκ βοήθησε την ομάδα να διακριθεί με αποκορύφωμα την κατάκτηση της 4ης θέσης στην κανονική περίοδο τη σεζόν 1994-95 και την έξοδο στην Ευρώπη.

Το 1995 επέστρεψε στον Ολυμπιακό όπου απέκτησε θέση βασικού και κέρδισε 2 πρωταθλήματα, 2 κύπελλα και την Ευρωλίγκα. Το 2001 κέρδισε στο διαγωνισμό καρφωμάτων του Ελληνικού All Star Game. Το 2002 αγωνίστηκε στον Μακεδονικό για ένα χρόνο συμβάλλοντας στις επιτυχίες της και την αγωνιστική άνοδο της ομάδας.

Το 2003 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό ανατρέποντας παλαιότερη δήλωση του. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε 4 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα αλλά και το δεύτερο τρόπαιο της Ευρωλίγκα της καριέρας του.

Το καλοκαίρι του 2007 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ και έγινε ο πρώτος Έλληνας μπασκετμπολίστας (ακολούθησε ο Γλυνιαδάκης) που έχει αγωνιστεί σε ΠΑΟ, ΟΣΦΠ και ΑΕΚ και ο δεύτερος μετά τον Άριαν Κόμαζετς.

Υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής Ελλάδος. To 1995 αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στο Μουντομπάσκετ εφήβων με την εθνική εφήβων. Έχει κατακτήσει και το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων. Στην Ολυμπιάδα του 1996 αλλά και του 2004 κατέκτησε την 5η θέση με την Εθνική ανδρών. Επίσης με την Εθνική Ανδρών αγωνίστηκε σε τέσσερα Ευρωμπάσκετ (1997, 1999, 2001, 2003). Πήρε μέρος σε οκτώ Τουρνουά Ακρόπολις (1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004) Με το εθνόσημο στους άνδρες μέτρησε 131 αγώνες με 1071 πόντους (μ.ο: 8.18).

• 6 Πρωταθλήματα Ελλάδος
  • 1996, με τον Ολυμπιακό
  • 1997, με τον Ολυμπιακό
  • 2004, με τον Παναθηναϊκό
  • 2005, με τον Παναθηναϊκό
  • 2006, με τον Παναθηναϊκό
  • 2007, με τον Παναθηναϊκό
• 5 Κύπελλα Ελλάδος
  • 1997, με τον Ολυμπιακό
  • 2002, με τον Ολυμπιακό
  • 2005, με τον Παναθηναϊκό
  • 2006, με τον Παναθηναϊκό
  • 2007, με τον Παναθηναϊκό
• 2 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα
  • 1997, με τον Ολυμπιακό
  • 2007, με τον Παναθηναϊκό

Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1905 στο συνοικισμό Σκαλί της Άνω Χώρας της Σύρου (άλλες πηγές αναγράφουν πως γεννήθηκε στον Δανακό, ένα χωριό στη δυτική πλευρά του νησιού) από τον Δομένικο και την Ελπίδα Βαμβακάρη, το γένος Προβελλεγγίου, Καθολικούς της Σύρου (για τον λόγο αυτό αργότερα απέκτησε και το παρατσούκλι «Φράγκος»). Οι γονείς τ

ου ήταν φτωχοί αγρότες και ήταν ο πρωτότοκος από έξι αδέλφια (ακολουθούν οι Λέανδρος, Φραγκίσκος, Γκράτσια, Ρόζα και Αργύρης) Ο παππούς του έγραφε τραγούδια και ο πατέρας του έπαιζε ζαμπούνα, ενώ από μικρή ηλικία ο μικρός Μάρκος συνόδευε τον τελευταίο παίζοντας τουμπί (νησιώτικο τύμπανο) σε διάφορα πανηγύρια. Λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς του, ο Μάρκος αναγκάστηκε να αφήσει το σχολείο και να εργαστεί ως λούστρος, εφημεριδοπώλης, εργάτης σε κλωστήρια, βοηθός σε οπωροπωλεία, κ.ά.

Το 1920 σε ηλικία 15 ετών έφυγε από τη Σύρο, αφού έριξε άθελά του ένα βράχο πάνω στη σκεπή ενός σπιτιού και πήγε στον Πειραιά, όπου αργότερα τον ακολούθησε και η οικογένειά του. Εκεί ασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα, όπως λιμενεργάτης (φορτοεκφορτωτής, εργάτης γαιανθράκων στα λεγόμενα «καρβουνιάρικα») και περίπου από το 1925 μέχρι το 1935 ως εκδορέας στα δημοτικά σφαγεία Πειραιά και Αθηνών.

Στα 18 του έκανε τον πρώτο του γάμο. Παντρεύτηκε την Ελένη Μαυροειδή, τη «Ζιγκοάλα» όπως την αποκαλούσε.^[2]

Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, άκουσε κατά τύχη τον Νίκο Αϊβαλιώτη να παίζει μπουζούκι, γεγονός που τον συνεπήρε και άλλαξε τη ζωή του. Έτσι άρχισε να μαθαίνει μπουζούκι και να γράφει τα πρώτα του τραγούδια.

Ο Μάρκος Βαμβακάρης απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου του 1972 σε ηλικία 66 ετών, στην Αθήνα, σε ένα διάδρομο του νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός» όπου είχε εισαχθεί για νοσηλεία, συνεπεία νεφρικής ανεπάρκειας που του δημιούργησε ο σακχαρώδης διαβήτης. Την επόμενη μέρα του θανάτου του, κηδεύτηκε στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών στη Νίκαια^[3]. Όπως δήλωσε σε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή ο γιος του Μάρκου, Δομένικος, για την κηδεία του πατέρα του η οικογένειά του αναγκάστηκε να καταφύγει σε δάνειο προκειμένου να καλύψει τα έξοδά της. Το 2020, μέρος των οστών του ενταφιάστηκαν στο καθολικό κοιμητήριο της γενέτειρας του, της Σύρου.^[4]