Jacqueline de Romilly, μια μεγάλη φιλέλληνας
Απεβίωσε πριν λίγες μέρες σε ηλικία 97 ετών η γαλλίδα φιλόλογος Jacqueline de Romilly, η οποία γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1913 στο Chartres. Σπούδασε στο Lycée Molière και κέρδισε δύο φορές τον ετήσιο διαγωνισμό Concours général στα Λατινικά και στα Ελληνικά το 1930.
Έγινε καθηγήτρια σε σχολείο και στη συνέχεια δίδαξε στα πανεπιστήμια της Λυών και του Παρισιού από το 1957 μέχρι το 1973. Στη συνέχεια έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια του College de France. To 1988 εισήλθε στη γαλλική ακαδημία, όντας μόλις η δεύτερη γυναίκα μετά τη Marguerite Yourcenar.
Το 1995 απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα και το 2000 ανακηρύχθηκε σε πρέσβειρα του ελληνισμού από την ελληνική κυβέρνηση. Υπήρξε πρόεδρος της γαλλικής καλλιτεχνικής κοινότητας Association Guillaume Budé, η οποία ασχολείται με τη φιλοσοφία και τον άνθρωπο, της οποίας παρέμεινε επίτιμη πρόεδρος μέχρι το θάνατό της.
Στην εφημερίδα Καθημερινή διαβάζουμε ένα απόσπασμα από μια ομιλία της Jacqueline de Romilly για την εκπαίδευση:
«Οι όροι Παιδεία και Εκπαίδευση χωρίζονται από μια ανεπαίσθητη νοηματική διαφορά. Με τον πρώτο όρο εννοούμε την εκπλήρωση των διανοητικών δυνατοτήτων του ανθρώπου, ενώ με τον δεύτερο τη μετάδοση γνώσης. Ο διχασμός μεταξύ τους προκαλεί τη σημερινή κρίση και την υποβάθμιση της ιστορίας ή της λογοτεχνίας, που χαρακτηρίζονται περιττές πολυτέλειες για το εκπαιδευτικό σύστημα. Η εκφραστική όμως αδυναμία και η ανικανότητα να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον, είναι αυτές που οδηγούν στη βία.
»Για να αντιληφθούμε με ακρίβεια τον λόγο του άλλου, πρέπει να κατανοήσουμε τη σκέψη των προγόνων μας. Η άγνοια του παρελθόντος που επιδεικνύουν οι σημερινοί νέοι απειλεί τη σύγχρονη κοινωνία με πολιτειακή εκτροπή. Στη λογοτεχνία μπορεί να βρει κανείς τη ζωντανή γνώση του παρελθόντος και για τον λόγο αυτό η αντιμετώπισή της ως περιττή πολυτέλεια αποτελεί σοβαρό και επικίνδυνο σφάλμα. Ο Πρωταγόρας αναφέρει στον Πλάτωνα ότι οι νέοι Αθηναίοι είχαν συμφέρον να μελετούν τον Ομηρο, από όπου θα αντλούσαν πρότυπα ηθικής και γενναίας συμπεριφοράς. Κάθε λογοτεχνικό κείμενο δίνει πρόσβαση σε μια εποχή και τον τρόπο σκέψης της, αφήνοντας έντονες εντυπώσεις και μνήμες. Πολλές φορές, οι γνώσεις αυτές από τη σχολική αίθουσα αναπαράγονται σε ώριμα έργα, όπως κάνουν με τις αρχαιοελληνικές μνήμες του ο Ζιρωντού, ο Σαρτρ και τόσοι άλλοι…» (μετάφραση: Φίλιππος Χατζόπουλος).
Με αφορμή τα λόγια της ξεχωριστής αυτής φιλολόγου επανερχόμαστε στο ερώτημα που συχνά ακούγεται στις σχολικές αίθουσες “Γιατί να διδασκόμαστε λογοτεχνία;” Σας βρίσκουν σύμφωνους οι απόψεις της Jacquelline de Romilly;
Αφήστε μια απάντηση