achilles' blog "Τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται πώς να σκέφτονται, όχι τι να σκέφτονται" 

Σαν τάξη θέλουμε να έχουμε πάντα στόχους στην καθημερινότητα μας και αυτό κάποιος πρέπει να μας το θυμίζει! Είναι η … πόρτα μας.

Στα πλαίσια της ανάγνωσης του βιβλίου και της προβολής της αντίστοιχης ταινίας ” Το αγόρι με τη ριγέ Πιτζάμα” μιλήσαμε στη τάξη για την διαφορετικότητα. Ο διάλογος έγινε μετά την παρακάτω δραστηριότητα.

Ζήτησα από τα παιδιά να φέρουν στην τάξη λεμόνια. Διάλεξα τρία από αυτά αφού πρώτα φρόντισα να είναι διαφορετικά μεταξύ τους. Οι μαθητές χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και η καθεμιά τους πήρε από ένα λεμόνι. Στη συνέχεια έδωσαν όνομα στο λεμόνι τους, το περιέγραψαν λεπτομερώς, έγραψαν μια ιστορία γι’ αυτό και άρχισαν να το προσωποποιούν. Η κάθε ομάδα περιέγραψε το λεμόνι της στην αίθουσα και την ιστορία του λεμονιού τους.

Στη συνέχεια έβαλα όλα τα λεμόνια στο κέντρο του κύκλου και τα ανακάτεψα. Ζήτησα από κάποιο παιδί να έρθει να αναγνωρίσει και να πάρει το λεμόνι της δικής του ομάδας  (αναμένεται ότι μετά τη δουλειά που έγινε, θα του είναι εύκολο).

ε) Τα παιδιά βάζουν και πάλι όλα τα λεμόνια στο κέντρο του κύκλου. Έφερα δίπλα τους ένα κόκκινο μήλο.  Ρώτησα τα παιδιά αν αυτό το νέο φρούτο χωράει σε αυτό το λεμονόκοσμο.

Θέματα για τη συζήτηση

-Γιατί ήταν τόσο εύκολο να αναγνωρίσετε το λεμόνι σας;

-Είχατε ποτέ ιδέες/γνώμη για κάποιο πρόσωπο που δεν ίσχυαν πια όταν τον/την γνωρίσατε;

-Είχε ποτέ κανείς ιδέες/γνώμη για σας που τις εγκατέλειψε όταν σας γνώρισε;

-Γιατί τα στερεότυπα είναι επικίνδυνα;

-Υπήρξατε ποτέ το άλλο φρούτο σε ένα λεμονόκοσμο;  Πώς το χειριστήκατε;