ΣΤ'1 Δημοτικού Σχολείου Πύργου Μεγαλοχωρίου

Ο Κωστής Παλαμάς ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές. Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου 1859. Όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί, έχασε και τους δύο γονείς του και μεγάλωσε στο Μεσολόγγι, στο σπίτι του θείου του. Από μικρή ηλικία αγαπούσε τα βιβλία και έγραφε στίχους. Στα 16 του χρόνια πήγε στην Αθήνα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή, όμως σύντομα αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Έγραψε κυρίως στη δημοτική γλώσσα και αγωνίστηκε για την καθιέρωσή της. Στα ποιήματά του συναντάμε θέματα από την Ελλάδα, την ιστορία, τη φύση, την καθημερινή ζωή και τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Έγραψε τους στίχους του Ολυμπιακού Ύμνου, που μελοποίησε ο Σπύρος Σαμάρας και ακούστηκε στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896. Η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας και, από το 1926 έως το 1940, προτάθηκε συνολικά 14 φορές για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Πέθανε στην Αθήνα στις 27 Φεβρουαρίου 1943, μέσα στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Την επόμενη μέρα, χιλιάδες άνθρωποι ακολούθησαν την κηδεία του. Η συγκέντρωση μετατράπηκε αυθόρμητα σε μεγάλη πατριωτική και αντικατοχική εκδήλωση και γι’ αυτό η κηδεία του έμεινε στην ιστορία.

Την πρώτη μέρα του σχολείου γνωριστήκαμε λίγο καλύτερα με έναν διαφορετικό και όμορφο τρόπο!

Καθίσαμε όλοι σε κύκλο και χρησιμοποιήσαμε έναν κόκκινο σπάγκο. Κάθε παιδί κρατούσε ένα κομμάτι του σπάγκου και, πριν τον δώσει σε έναν συμμαθητή ή μία συμμαθήτριά του, έλεγε κάτι καλό γι’ αυτόν ή γι’ αυτήν.

Σιγά σιγά, ο κόκκινος σπάγκος δημιούργησε ανάμεσά μας ένα μεγάλο δίκτυο. Έτσι είδαμε στην πράξη πως όλοι μέσα στην τάξη είμαστε συνδεδεμένοι και πως τα λόγια και οι πράξεις μας επηρεάζουν τους ανθρώπους γύρω μας.

Συζητήσαμε επίσης ότι ένας καλός λόγος, ένα χαμόγελο, μια πράξη βοήθειας ή σεβασμού μπορούν να κάνουν τη σύνδεσή μας πιο δυνατή. Αντίθετα, όταν λέμε κάτι αρνητικό ή πληγωτικό, αυτή η σύνδεση μπορεί να χαλαρώσει ή να χαθεί.

Η κόκκινη κλωστή έγινε έτσι το δικό μας σύμβολο για τη φιλία, την καλοσύνη, τον σεβασμό, τη συνεργασία και την ενότητα.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε η δική μας σχολική χρονιά:
με μια κλωστή που μας θύμισε πως όλοι μαζί μπορούμε να γίνουμε μια δυνατή ομάδα!