”Η αρκούδα που αγαπούσε τα δέντρα”.
Κι αφού αυτές τις ημέρες ασχοληθήκαμε λίγο παραπάνω με τα δέντρα, αναφερθήκαμε και σε μια αρκούδα που τα αγαπούσε τόσο πολύ!
Ο λόγος, για το παρακάτω βιβλίο.
Κι αφού αυτές τις ημέρες ασχοληθήκαμε λίγο παραπάνω με τα δέντρα, αναφερθήκαμε και σε μια αρκούδα που τα αγαπούσε τόσο πολύ!
Ο λόγος, για το παρακάτω βιβλίο.
Διαβάζοντας ”το δέντρο που έδινε”, αγαπήσαμε τη μηλιά και τα μήλα της…
Αν, όμως εμείς ήμασταν δέντρα, τι δέντρα θα ήμασταν;
Το αντερώτημα των παιδιών σε αυτήν την ερώτησή μου ήταν, ”μα πώς κυρία θα είμαστε δέντρα, αφού είμαστε άνθρωποι”.
Κι αυτήν, ήταν μια ωραία ευκαιρία, να διαβάσουμε ένα υπέροχο βιβλίο, που λέγεται ”Γίνε δέντρο”.
Στάσου περήφανος.
Τέντωσε τα κλαδιά σου στον ήλιο.
Γίνε δέντρο!
Είμαστε όλοι σαν τα δέντρα: η σπονδυλική μας στήλη, κορμός. Το δέρμα μας, φλοιός. Η καρδιά μας, που μας δίνει δύναμη και στήριγμα, μοιάζει με το ξύλο στο κέντρο του κορμού. Παίρνουμε ενέργεια από τον αέρα και τον ήλιο.
Και τα δέντρα, όπως οι άνθρωποι, είναι κοινωνικά. Μιλούν για να ανταλλάξουν πληροφορίες. Μοιράζονται την τροφή και τους διαθέσιμους πόρους. Προφυλάσσουν και φροντίζουν το ένα το άλλο. Είναι πιο δυνατά μαζί.
Σ’ αυτό το εκπληκτικό βιβλίο που αποτελεί έναν ύμνο στα πιο υπέροχα δημιουργήματα της φύσης, η Maria Gianferrari και η Felicita Sala μας συγκρίνουν με τα δέντρα, μας δείχνουν την ομορφιά και το μεγαλείο τους και μας επισημαίνουν τους τρόπους με τους οποίους τα δέντρα μπορούν να μας εμπνεύσουν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι
Μια λυρική, και υπέροχα εικονογραφημένη ματιά στο μεγαλείο των δέντρων – και σε όσα εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να μάθουμε από αυτά.
Μεταφράζεται σε 16 γλώσσες. (Από την έκδοση).
Κι αφού διαβάσαμε το βιβλίο και παραλληλίσαμε τον εαυτό μας με τα δέντρα,
είδαμε εικόνες δέντρων, πολλών διαφορετικών δέντρων, διαφορετικών, όπως και οι άνθρωποι
και ρίξαμε και μια ματιά στα δέντρα της αυλής μας
και στη συνέχεια σκεφτήκαμε τι δέντρο θα θέλαμε να είμαστε εμείς και το καταγράψαμε.
Επιστροφή στο κανονικό πρόγραμμα της τάξης μας!
Αναγνώσαμε ένα πολύ όμορφο βιβλίο που έχουμε στη βιβλιοθήκη της τάξης μας, “Το δέντρο που έδινε”.
«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά. . . κι αγαπούσε ένα αγοράκι». Έτσι αρχίζει το όμορφο παραμύθι που το διάβασμά του αφήνει τη γεύση μιας αξέχαστης ευαισθησίας. Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε στη μηλιά κι έτρωγε τα μήλα της, έκανε κούνια απ’ τα κλαδιά της, σκαρφάλωνε στον κορμό της. . . κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα όσο το αγόρι μεγάλωνε, τόσο περισσότερα ζητούσε απ’ το δέντρο και το δέντρο έδινε, έδινε, έδινε αδιάκοπα. Γραμμένο κι εικονογραφημένο απ’ τον προικισμένο και πολυσύνθετο Σελ Σιλβερστάιν, αυτό το τρυφερό και παραβολικό παραμύθι καταφέρνει να συγκινήσει αναγνώστες κάθε ηλικίας. Είναι μια συναισθηματική ερμηνεία του χαρίσματος που έχουν εκείνοι που ξέρουν να δίνουν κι εκείνοι που ξέρουν να ανταποδίδουν με αγάπη. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ).
Και αφού το επεξεργαστήκαμε, κατασκευάσαμε το δέντρο και ζωγραφίσαμε επάνω στα μήλα του αυτό που θα μπορούσαμε κι εμεί να δώσουμε στους άλλους, την αγάπη!
Έπειτα, αποφασίσαμε να φυτέψουμε κι εμείς τη δική μας μηλιά στην αυλή του σχολείου, με την υπόσχεση να την περιποιούμαστε και να της δίνουμε αγάπη
και επιστρέφοντας στην τάξη, προσπαθήσαμε να σκεφτούμε και να αποτυπώσουμε ζωγραφίζοντας, τα στάδια της ανάπτυξής της.
Στο τέλος, παρακολουθήσαμε και μία όμορφη παράσταση στο σχολείο μας, με τίτλο, τι άλλο φυσικά, “Το δέντρο που έδινε”. Περάσαμε τέλεια!!!