7ο ΓΕΛ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ

Μια φορά κι ένα καιρό μία αγέλη λύκων αποφάσισε να κάνει έναν αγώνα με στόχο την ανάβαση στην κορυφή ενός βουνού. Όλη η διαδρομή ήταν δύσβατη και απόκρημνη. Μάλιστα, οι περισσότεροι πίστευαν ότι αυτή η δυσκολία ήταν δυσανάλογη με τις φυσικές ικανότητες των λύκων…

Γι΄αυτό, επειδή το γεγονός ήταν σπουδαίο, προσκλήθηκαν όλα τα ζώα της περιοχής για να παρακολουθήσουν τον αγώνα και να χειροκροτήσουν το κατόρθωμα.

Φυσικά, ενδόμυχα ή φανερά τα περισσότερα ζώα πίστευαν ότι κανένας από τους λύκους δεν θα βγει νικητής…Και στοιχημάτιζαν απλά και μόνο, για τον χρόνο που θα χρειαζόταν ο καθένας για να εγκαταλείψει την προσπάθεια…

Όταν συγκεντρώθηκε το πλήθος των ζώων οι συζητήσεις έδιναν κι έπαιρναν! «Μα ήταν δυνατόν να κατορθώσει κάποιος λύκος να ανέβει στην κορυφή; Αποκλείεται! Δεν ευνοούν οι συνθήκες και όλοι οι λύκοι είναι αδύναμοι μπροστά σε μια τέτοια δυσκολία»!

Τέτοια πράγματα σχολίαζαν και γελούσαν και αστειεύονταν… Σιγά-σιγά, οι μεταξύ τους συζητήσεις μετατρέπονταν σε δυνατές φωνές και απαξιωτικά σχόλια για τους λύκους που συμμετείχαν στον αγώνα της ανάβασης!

Οι λύκοι παρόλα αυτά, ξεκίνησαν την προσπάθεια αλλά ο ένας μετά τον άλλον άρχισαν να εγκαταλείπουν απογοητευμένοι… Οι φωνές και οι κοροϊδίες του πλήθους τους επηρέαζαν και η ψυχολογία τους καταρρακωνόταν… Εκτός από έναν, ο οποίος συνέχιζε, δείχνοντας απτόητος και αγνοώντας επιδεικτικά τις φωνές του πλήθους το οποίο επιμένοντας ότι δεν πρόκειται να τα καταφέρει τον προέτρεπε να τα παρατήσει.

Τελικά, ύστερα από πολλές προσπάθειες και αποτυχίες ο λύκος κατόρθωσε να ανέβει στην κορυφή. Ήταν γδαρμένος, διψασμένος, καταπονημένος…Το βλέμμα του όμως, έκρυβε μια μεγάλη χαρά και είχε μια αίσθηση, μια βεβαιότητα -θα έλεγα- ότι άξιζε τον κόπο! Απ” αυτό το σημείο, ο κόσμος φαινόταν πιό «αλλιώτικος», απέραντος και μαγικός! Δεν είχε αντικρύσει ξανά τέτοια ομορφιά!

Στάθηκε ώρα και απολάμβανε το τοπίο… Αργότερα, καθώς έριξε μια ματιά κάτω, είδε τα υπόλοιπα ζώα να τον επευφημούν και να τον χαιρετάνε ως…»ήρωα»… Δεν αισθανόταν «ήρωας»… Απορούσε και δεν μπορούσε το μυαλό του να χωρέσει μια τέτοια αντίδραση!

Έτσι κι αλλιώς, καθ” όλη την διαδρομή ο λύκος του παραμυθιού μας δεν άκουγε ούτε τις παραινέσεις για παραίτηση ούτε τους χλευασμούς… Γιατί ο λύκος του παραμυθιού μας ήταν…κουφός…

Ίσως, εάν άκουγε, να μην βρισκόταν στην κορυφή ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

Υ1. Το σύνδρομο της αγέλης είναι μια λογική πλάνη όπου επιχειρείται να αποδειχθεί το αληθινό ενός ισχυρισμού στο γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι το αποδέχονται ήδη ως αληθινό. Αυτού του είδους η πλάνη είναι επίσης γνωστή ως «προσφυγή στις μάζες», «προσφυγή στην πλειοψηφία», «προσφυγή στην ομοφωνία» και στα λατινικά «argumentum ad populum» (επιχείρημα του λαού) και ο μηχανισμός πίσω της είναι παρόμοιος με τον μηχανισμό της «προσφυγής στην αυθεντία».

Υ2. «Θέλουν να με κάνουν να γίνω αυτός, ο Ακατονόμαστος. Να παίρνω εντολές και
αυτόματα να τις εκτελώ, θέλουν να με πείσουν πως υπάρχω με παραλογισμό, τον
παραλογισμό του να μην μπορώ… Δε θα με κάνουν ποτέ ένα μικρό γήινο, πνιγμένο στη χλωροφύλλη!
Κολλητά στους τοίχους του σφαγείου ν’ αναπαύομαι…»»! Samuel Beckett

Με αφορμή την αποστολή που ετοιμάζουμε στην Ζιμπάμπουε για την μεγάλη κρίση της χολέρας και με αφορμή τα όσα λέγονται και γράφονται αυτές τις μέρες για τους ”άθλιους της Βερανζέρου” θυμήθηκα και μοιράζομαι μαζί σας το δράμα των ”λαθρομεταναστών προσφύγων”από τη Ζιμπάμπουε στη Νότια Αφρική.
Άραγε πόσο μακριά είμαστε;
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Μετανάστευσης του Αφρικανικού Νότου, η Νότια Αφρική, η Μποτσουάνα και η Ναμίμπια είναι οι πιο ξενοφοβικές χώρες στον κόσμο. Και ο λαός με τα σκληρότερα αισθήματα απέναντι στους μετανάστες είναι οι Νοτιοαφρικανοί.
Την αποκαλούν «μέθοδο του περιδέραιου». Και συνίσταται στο να περνάς από τον λαιμό του θύματος ένα λάστιχο γεμάτο με πετρέλαιο και να του βάζεις φωτιά. Την εποχή του απαρτχάιντ, μαύροι εξτρεμιστές χρησιμοποιούσαν αυτή την τεχνική για να τιμωρήσουν τους συνεργάτες τού καθεστώτος.
Τώρα, τη χρησιμοποιούν για να εκδικηθούν τους πρόσφυγες από τη Ζιμπάμπουε που κλέβουν τις δουλειές από τους ντόπιους. Τι ειρωνεία!
«Λυπάμαι που σκοτώθηκαν άνθρωποι» λέει ένας νεαρός που μένει στο Κλίβελαντ, ένα φτωχό προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ στους Times. «Αλλά έπρεπε να φύγουν. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παίρνουν τις δουλειές μας. Ας πάνε πίσω στη Ζιμπάμπουε να λύσουν εκεί τα προβλήματά τους, αντί να τα μεταφέρουν εδώ. Αρκετούς μπελάδες έχουμε».
Η άμεση αιτία των ταραχών , από την οποία έχουν βρει τον θάνατο πολλοί πρόσφυγες, είναι η απελπισία πολλών φτωχών Νοτιοαφρικανών που ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες. Οι ανισότητες στη χώρα αυτή είναι οι μεγαλύτερες στον κόσμο. Από αυτή την άποψη, οι μαύροι που επιτίθενται σε μαύρους στο Γιοχάνεσμπουργκ δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους λευκούς που επιτίθενται σε σκούρους στα περίχωρα της Νάπολι, στη Μόσχα η στο Βερολίνο. Αλλά αυτό είναι ένα μέρος μόνο της εικόνας. Ο «μαύρος ρατσισμός» υπήρχε ήδη από την εποχή της αποικιοκρατίας και με το απαρτχάιντ οξύνθηκε ακόμη περισσότερο.
Στην Guardian ο Σον Τζέικομπς, συγγραφέας του βιβλίου «Ο κόσμος του Τάμπο Μπέκι», μας θυμίζει πως οι προοδευτικοί νόμοι που έχουν ψηφιστεί για τη σεξουαλικότητα, τη θανατική ποινή ή τη μετανάστευση ήταν πρωτοβουλία μιας μικρής μειοψηφίας της πολιτικής τάξης. Ο λαός της Νότιας Αφρικής είναι από κοινωνική άποψη βαθιά συντηρητικός , το αποδεικνύουν όλες οι έρευνες. Τα ξενοφοβικά αισθήματα είναι υψηλά παρά τη μικρή επαφή με ανθρώπους από άλλες χώρες.
Στη Rebublica ο συγγραφέας Αντρέ Μπρινκ (στη χώρα μας εχουν μεταφραστεί το «Κοιτάζοντας στο σκοτάδι», και το «Η άλλη πλευρά της σιωπής» στις Εκδ. Χατζηνικολή) σημειώνει.
”… Υπάρχει ένα είδος συλλογικής υστερίας, που μεταδίδεται σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Η αστυνομία δεν κάνει τίποτα, οι δυνάμεις της τάξης είναι διεφθαρμένες, οι λίγοι εγκληματίες που συλλαμβάνονται αφήνονται αμέσως ελεύθεροι. Η κατάσταση δεν μπορεί παρά να επιδεινωθεί…”
Ο Μπρινκ προσπαθεί να παραμένει αισιόδοξος.
”… Στους δρόμους της Νότιας Αφρικής, γράφει, συναντά κανείς καθημερινά εξαιρετικούς ανθρώπους, αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι αυτοί θα αναλάβουν την εξουσία, άλλη λύση δεν υπάρχει. Ή μάλλον υπάρχει, και λέγεται Κόλαση…”