65ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών

Με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνουμε τη συμμετοχή του σχολείου μας στο Πανελλήνιο Συνέδριο «Κοινωνική Εργασία στην Εκπαίδευση», το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 13 και 14 Νοεμβρίου 2026, στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Στο πλαίσιο του συνεδρίου θα παρουσιαστεί η εισήγηση με τίτλο «Η Άνοιξη που Φτάνει»,  η οποία αφορά μια πολυεπίπεδη παρέμβαση της Ε.Δ.Υ. που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τον κοινωνικό λειτουργό του σχολείου μας, κ. Λάμπρο Αραπάκο, με αντικείμενο την ομαλή μετάβαση των μαθητών και μαθητριών από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο, καθώς και την υποστήριξή τους κατά την περίοδο της εφηβείας.

Η παρέμβαση υλοποιήθηκε μέσα από τη συνεργασία της Ε.Δ.Υ. με το 2ο ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. Αχαΐας και το Τμήμα Επιστημών της Εκπαίδευσης και Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Πατρών, αναδεικνύοντας τη σημασία της διεπιστημονικής συνεργασίας και της συστηματικής υποστήριξης των μαθητών και των οικογενειών τους.

Την εισήγηση θα παρουσιάσουν από κοινού η Διευθύντρια του 2ου ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. Αχαΐας, κ. Σεραφείμ, και η κ. Θεώνη Μαυρόγιαννη, επόπτρια κοινωνικών λειτουργών και μέλος ΕΔΙΠ του Πανεπιστημίου Πατρών.

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026, από τις 14:45 έως τις 16:15,  στην Κεντρική Αίθουσα Ι1.

Η συμμετοχή του σχολείου μας σε αυτή την προσπάθεια αποτελεί ιδιαίτερη τιμή και χαρά, καθώς αναδεικνύει τη σημασία των παρεμβάσεων που υλοποιούνται στο σχολικό πλαίσιο και της συνεργασίας όλων των εμπλεκόμενων φορέων για τη δημιουργία ενός σχολείου που αφουγκράζεται τις ανάγκες των μαθητών, τους στηρίζει στις μεταβάσεις και ενισχύει την ολόπλευρη ανάπτυξή τους.

“Γιατί κάθε μετάβαση μπορεί να γίνει μια νέα αρχή, όταν κανένα παιδί δεν χρειάζεται να τη διανύσει μόνο του!”

Το τι σημαίνει  δ ά σ κ α λ ο ς  το βρίσκουμε στην ιστορία μας. 

Στο εξαιρετικό βιβλίο του «Πίνδος», ο συγγραφέας Χρήστος Ζαλοκώστας, διασώζει ένα ηρωικό επεισόδιο από την γιγαντομαχία του Σαράντα, στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας δάσκαλος. 

Αντιγράφω:

«Η εχθρική αντεπίθεση των Ιταλών, του Μαρτίου του 1941 έχει εκδηλωθεί. 

Το ύψωμα 731 (σ.σ. το οποίο δικαίως χαρακτηρίστηκε «Θερμοπύλες της Πίνδου») έχει μεταβληθεί σε ηφαίστειο. 

Οι φαντάροι μας, πεσμένοι με την κοιλιά στους λάκκους των οβίδων, πυροβολούν, χωρίς διακοπή για να συγκρατήσουν το εχθρικό πεζικό. 

Ο δάσκαλος, -έτσι έχει βαφτίσει τον διοικητή του ο λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος είναι το επάγγελμά του- με προβιές και επιδέσμους, γύρω από τα κρυοπαγημένα πόδια του, αντί για παπούτσια, χωρίς να προφυλάγεται, τρέχει από διμοιρία σε διμοιρία και δίνει οδηγίες. 

“Μην πυροβολείτε στα στραβά, παιδιά! Μην ξοδεύετε άσκοπα τις χειροβομβίδες σας”, τους λέει.

Κι όταν ο ταγματάρχης διοικητής του, του φωνάζει να μην εκθέτει τόσο το εαυτό του, ο δάσκαλος του απαντάει: 

“Φοβάμαι μήπως χάσουμε το ύψωμα, και τι θα δικαιολογηθώ ύστερα εγώ στους μαθητές μου, άμα γυρίσω στο σχολείο;»

 Μια ανάρτηση που προκαλεί σκέψεις για τον ρόλο της σχολικής κοινότητας και τις σχέσεις ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές δημοσίευσε ο Μάριος Μάζαρης, ανοίγοντας έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από την εκπαίδευση και τις προκλήσεις της εποχής.

Με λόγο προσεκτικό και ισορροπημένο, ο εκπαιδευτικός επιχείρησε να αγγίξει ένα ευαίσθητο ζήτημα, αποφεύγοντας τις εύκολες κατηγορίες και τις μονοδιάστατες προσεγγίσεις. Όπως ο ίδιος αναφέρει, στόχος του δεν ήταν να αδικήσει κανέναν, αλλά να αναδείξει μια αλήθεια που συχνά παραβλέπεται. «Σκέφθηκα πολύ πώς να τα γράψω που να μην αδικήσω κανέναν. Η αλήθεια είναι όμως ότι πρέπει να τα ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ όλοι οι συμμετέχοντες αυτά», σημειώνει, τονίζοντας την ανάγκη κοινής κατανόησης και υπευθυνότητας.

Η ανάρτησή του έρχεται σε μια περίοδο όπου το σχολείο βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο της κριτικής. Εκφράσεις όπως «το παιδί βαριέται», «το σύστημα είναι ξεπερασμένο» ή «ο δάσκαλος δεν καταλαβαίνει» ακούγονται όλο και πιο συχνά, δημιουργώντας ένα κλίμα αντιπαράθεσης. Ο Μάριος Μάζαρης δεν αρνείται ότι υπάρχουν προβλήματα και αδυναμίες, αναγνωρίζοντας ότι καμία δομή δεν είναι τέλεια. Ωστόσο, στέκεται ιδιαίτερα στην ανάγκη να ειπωθούν και οι αλήθειες που δεν ακούγονται εύκολα.

Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρίσκεται η έννοια της ευθύνης. Ο ίδιος επισημαίνει πως η εκπαίδευση δεν είναι ένα πεδίο σύγκρουσης, αλλά ένας χώρος που απαιτεί συνεργασία, σεβασμό και κοινή πορεία. «Επαναλαμβάνω μια ανάρτηση που είχα κάνει αρκετούς μήνες πριν, ελπίζοντας να βοηθήσω να καταλάβουμε την ΕΥΘΥΝΗ όλων μας», τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι κάθε πλευρά έχει τον δικό της ρόλο μέσα στο σχολικό περιβάλλον.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην ανάγκη σεβασμού των ορίων και της δομής του σχολείου. «Κάθε χώρος έχει πλαίσια, όρια, κανόνες, δομή που ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ και να προσαρμοζόμαστε σε αυτόν», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως μόνο μέσα από αυτή τη συνειδητή στάση μπορεί το σχολείο να λειτουργήσει δημιουργικά και ουσιαστικά για τα παιδιά. Για τον ίδιο, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η λειτουργία του συστήματος, αλλά η διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος που θα κάνει τις ώρες των μαθητών «δημιουργικές, παραγωγικές, ωφέλιμες και όμορφες».

Παράλληλα, ο λόγος του αποκτά έναν πιο ενωτικό τόνο όταν αναφέρεται στη σχέση δασκάλων και γονιών. «Δεν είμαστε εχθροί δάσκαλοι και γονείς. Συνεργάτες και συνοδοιπόροι είμαστε. Ας δώσουμε τα χέρια», επισημαίνει, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ενότητας και συνεργασίας. Σε μια περίοδο που οι εντάσεις δεν λείπουν, η τοποθέτησή του έρχεται να υπενθυμίσει ότι το κοινό ζητούμενο παραμένει το ίδιο: η στήριξη και η ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών.

(πηγή: anastasiosk.blogspot.com)