Σχολική γιορτή 17ης Νοεμβρίου
Από «Ένα Παιδί Αφηγείται» του Δημήτρη Ρεβάνη Ρεντή 
Και βέβαια, ήμουνα ΕΚΕΙ.
Πώς να τα πω με τη σειρά;
Πέρασαν κι άλλοι από δω;
Κάτι κορίτσια, κάτι αγόρια…
Και βέβαια είχαμε νεκρούς.
Τι θα πει «πόσους;»
Όχι, το αίμα δεν είναι δικό μου,
δε θέλω επίδεσμο…
Με συγχωρείτε, πρέπει να πηγαίνω,
η μάνα μου θ’ ανησυχεί.
Τι να σας πω;
Δεν ξέρω…
Μα ναι…
ήμουνα ΕΚΕΙ…
Από «Ως το Πρωί» του Δημήτρη Ρεβάνη Ρεντή
«Κρατήστε ως το πρωί. Ως το πρωί, Ελληνες, ως το πρωί!»
(Τί ώρα ξημερώνει;
Μια σφαίρα έσπασε το τζάμι.
Η τελευταία καμπάνα σταμάτησε.
«Κλείσε το παράθυρο, κάνει κρύο…»
Θέλει να πει: πυροβολούν. Ντρέπεται.
Τα φώτα στις μαρμάρινες εισόδους των πολυκατοικιών έσβησαν.
«Έλα, πέσε…»
Τα καημένα τα παιδ 
ιά εκεί κάτω…
«Έλα, πέσε… θα δούμε το πρωί…»).
«Κρατήστε ως το πρωί! Όσο να βγει ο ήλιος!»
Τα παιδιά περιμένουν τον ήλιο, πιστεύουν στον ήλιο,
λατρεύουν τον ήλιο.
Ο ήλιος είναι πάντα νέος,
ο ήλιος είναι ο μεγάλος τους σύμμαχος.