Άρθρα κατηγορίας Παιδαγωγικά

Η Μουσική στο Νηπιαγωγείο

Moysikh

Η μουσική στο νηπιαγωγείο δεν είναι μια απλή ψυχαγωγική δραστηριότητα. Είναι ένα θεμελιώδες εργαλείο που χτίζει τις βάσεις της γνωστικής, συναισθηματικής και κοινωνικής ανάπτυξης των παιδιών.

Σε αυτή την κρίσιμη ηλικία, ο εγκέφαλος βρίσκεται σε φάση έντονης πλαστικότητας, όπου οι εμπειρίες διαμορφώνουν σε βάθος τις νευρωνικές συνδέσεις. Ο ρυθμός, η μελωδία και η επανάληψη της μουσικής ενεργοποιούν ταυτόχρονα τις περιοχές που σχετίζονται με τη γλώσσα, τη μνήμη, την κίνηση,  το συναίσθημα.

Μέσα από τη μουσική δραστηριότητα, τα παιδιά, τραγουδούν, μαθαίνουν ρυθμική σταθερότητα και καλλιεργούν τη φωνητική τους έκφραση.

Χτυπούν ρυθμικά ή χορεύουν. Καλλιεργούν τον συγχρονισμό, τη συνεργασία και ενισχύουν την αυτοπεποίθησή τους. Η μουσική λειτουργεί ως “προ-γλωσσικός διάλογος”, βοηθώντας τα παιδιά να εκφράσουν συναισθήματα που δεν μπορούν ακόμη να περιγράψουν λεκτικά. Τα μουσικά βιώματα προσφέρουν ασφάλεια, σταθερότητα και αίσθηση ταυτότητας. Το παιδί αντιλαμβάνεται τον ήχο ως τρόπο επικοινωνίας, συνδέοντας την ακρόαση, την πράξη και το συναίσθημα σε ένα ολιστικό παιδαγωγικό πλαίσιο.

Ο συνδυασμός της μουσικής αγωγής με την κλασική μουσική προσθέτει μια διάσταση βαθιάς αισθητικής και γνωστικής καλλιέργειας.

Οι συνθέσεις του Μότσαρτ, του Βιβάλντι ή του Μπαχ δεν είναι απλώς όμορφες, αλλά φέρουν, ρυθμική συμμετρία, αρμονική καθαρότητα, επαναληπτικά μοτίβα. Αυτά τα στοιχεία διεγείρουν την προσοχή, τη συγκέντρωση και τη συναισθηματική ρύθμιση των παιδιών. Η έκθεση σε κλασική μουσική έχει αποδειχθεί ότι, βελτιώνει τη χωροχρονική νοημοσύνη (την ικανότητα αντίληψης σχέσεων στον χώρο και τον χρόνο). Ενισχύει τη λεκτική μνήμη, αυξάνει τη συναισθηματική ηρεμία.

Στην τάξη, αλλά και στο σπίτι, η κλασική μουσική μπορεί να συνδυαστεί δημιουργικά με ζωγραφική, αφήγηση, κίνηση. Με αυτόν τον τρόπο, το παιδί μαθαίνει να ακούει ενεργά, συνδέοντας τον ήχο με το συναίσθημα και τη δημιουργική έκφραση. Η κλασική μουσική λειτουργεί ως “ήπιο υπόβαθρο” που ενισχύει τη συγκέντρωση, τη φαντασία και την ενσυναίσθηση. Βοηθά στην ανάπτυξη του κινητικού ελέγχου και της αντίληψης ρυθμού. Προωθεί τη φαντασία, τη σύνδεση. Ενισχύει τη λεκτική μνήμη και τη δημιουργική σκέψη.

Χρησιμοποιήστε 5 λεπτά πριν από τον ύπνο, μετά το διάλειμμα, ή κατά τη διάρκεια μιας “ταραχώδους” στιγμής. Η χαμηλή ένταση και η ήρεμη μελωδία βοηθούν στη συναισθηματική ρύθμιση και την αύξηση της προσοχής και της χαλάρωσης των παιδιών.

 

Καλές ακροάσεις!

 

 

ΛΕΜΕ “ΝΑΙ” ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ

Στην Ελλάδα, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας περνούν το πολύ 30 λεπτά στο προαύλιο. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά τρεις ώρες (3!!!!) παιχνιδιού έξω την ημέρα!

Κατά μέσο όρο, τα παιδιά περνούν 7 έως 8 ώρες την ημέρα σε οθόνες για ψυχαγωγία. Αυτός ο χρόνος δεν περιλαμβάνει τις ώρες που αφιερώνουν σε οθόνες για σχολικές εργασίες.

Λιγότερη κίνηση = περισσότερη ανησυχία, περισσότερη παχυσαρκία, πιο αδύναμο ανοσοποιητικό και μειωμένη συγκέντρωση.

Περισσότερος χρόνος έξω = πιο δυνατά σώματα, πιο καθαρό μυαλό και πιο υγιή, χαρούμενα παιδιά.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε να είναι υγιή τα παιδιά μας,

αν μεγαλώνουν μέσα, καρφωμένα σε οθόνες, αντί να τρέχουν ξυπόλυτα, να σκαρφαλώνουν δέντρα και να αναπνέουν καθαρό αέρα.

🎯 Γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι να βγεις έξω όταν η μέρα είναι ήδη γεμάτη…

Αλλά δεν χρειάζεται να είναι όλα “ιδανικά” για να έχει αξία:

🚶‍♀️ Αντί για καρότσι, περπατάμε μαζί. Ακόμα κι αν πάει αργά — είναι κίνηση, επαφή, ρυθμός

👣 15 λεπτά με τα πόδια μέχρι το σχολείο (αντί για το αυτοκίνητο)

🌳 “Υιοθετούμε” ένα δέντρο της γειτονιάς και το ποτίζουμε παρέα τακτικά

🧒🏻🎠Μια γρήγορη στάση στην παιδική χαρά μετά το σχολείο. Δεν χρειάζεται να κάτσετε ώρα. Αρκούν 10 λεπτά για να εκτονωθεί.

🛒 Αφήνουμε το παιδί να περπατήσει μέχρι το μπακάλικο

🎶 Χορός στο μπαλκόνι με μουσική. Δεν είναι βόλτα, αλλά είναι κίνηση, γέλιο, και αλλαγή ρυθμού — έξω από την οθόνη.

🌙 Δεν είναι απαραίτητο να έχετε σκύλο. Οικογενειακή βόλτα στη γειτονιά μετά το βραδινό, μόνο για αποφόρτιση. (Θυμάσαι πόσο το επιδιώκαμε κατά την περίοδο του covid;;;!!!)

✨ Όπως βλέπεις δε χρειάζεται να είναι τέλειο. Χρειάζεται να είναι λίγο — και τακτικά.

Το σώμα θυμάται. Το νευρικό σύστημα ηρεμεί.

Η σχέση δυναμώνει💗.

Πηγή:kemper.gr

 

Τι είναι η θετική διαπαιδαγώγηση και τι επίδραση έχει στα παιδιά μας; – ONLARISSA.GR Νέα Ειδήσεις Λάρισα

Η  ΣΗΜΑΣΙΑ  ΤΩΝ  ΟΡΙΩΝ  ΣΤΗ  ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ  ΤΩΝ  ΠΑΙΔΙΩΝ

Στόχος της αγωγής κάθε παιδιού είναι να εξελιχθεί σε έναν ευτυχισμένο ενήλικα. Όμως το κάθε παιδί προορίζεται να ζήσει μέσα σε μια κοινωνία που διέπεται από νόμους και κανόνες. Μια κοινωνία στην οποία διακρίνουμε μια ‘τάξη’ και όπου ο καθένας έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η ελευθερία του καθενός, απέναντι στην αυθαιρεσία των άλλων. Έτσι κάθε παιδί, στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθεί σε μια κοινωνία, στην οποία θα έχει τόσα δικαιώματα όσες και ευθύνες και θα πρέπει να ασκεί αυτά τα δικαιώματα στο βαθμό που δε θα προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων, τα οποία θα πρέπει να γνωρίζει και να σέβεται.

Όταν γεννιέται ο άνθρωπος δεν γνωρίζει την ύπαρξη των ορίων. Το «δεν πρέπει», το «μη» και το «δεν επιτρέπεται» του είναι αρχικά άγνωστα. Είναι λοιπόν ευθύνη και υποχρέωση των ενηλίκων που το φροντίζουν να του/ της τα διδάξουν. Για ποιόν άλλο λόγο όμως είναι η ύπαρξη των ορίων αναγκαία προϋπόθεση για την ευτυχία του παιδιού; Ας αναλογιστούμε πως θα ένιωθε ο καθένας μας σε ένα σπίτι χωρίς τοίχους… Χωρίς τοίχους για όρια και χωρίς καμία προφύλαξη από τους γύρω κινδύνους…Αν ο ορίζοντας δεν σταματούσε πουθενά και ήμασταν εκτεθειμένοι από όλες τις πλευρές… Ορίζουμε λοιπόν τα σπίτια μας, ορίζουμε τον προσωπικό μας χώρο, ορίζουμε τον χρόνο μας, ορίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους αλλά έχουμε αναρωτηθεί ποτέ γιατί; Η απάντηση είναι ότι η ύπαρξη των ορίων γεννά στον άνθρωπο -πόσο μάλλον στην παιδική ψυχή- το αίσθημα της ασφάλειας.

Γνωρίζοντας, λοιπόν, την σημασία των ορίων στην παιδική ανάπτυξη μπορούμε να καταλήξουμε ότι παρά τις όποιες μάχες ενάντια στα όρια συναντήσουμε από τα ίδια τα παιδιά, τα οποία μέχρις ότου γνωρίσουν την ύπαρξη των ορίων γνωρίζουν μόνο τον νόμο του «εγώ θέλω», θα πρέπει να παραμείνουμε σταθεροί στην επιβολή αυτών. Γιατί είναι αλήθεια ότι τα παιδιά μάχονται και επαναστατούν ενάντια στα όρια, ζητάνε συνεχώς περισσότερες ελευθερίες και περισσότερα δικαιώματα. Κι ευτυχώς θα λέγαμε γιατί σ’ αυτή τη μάχη βρίσκεται η κινητήρια δύναμη του ανθρώπου, η βάση κάθε κατάκτησης, ανακάλυψης και προόδου.

Είναι σημαντικό λοιπόν να έχουμε στο μυαλό μας ότι όπως δεν θέλουμε τα παιδιά να είναι ασύδοτα έτσι δεν θέλουμε να είναι και πρόβατα… ας επιστρατεύσουμε λοιπόν την καλή μας θέληση, την υπομονή και την επιμονή μας για να διοχετεύσουμε αυτή την παιδική ορμή σε συμπεριφορές αποδεκτές.

Έχοντας λοιπόν καταλήξει ότι τα «όρια» είναι αναγκαία, ότι είναι υποχρέωση των ενηλίκων να τα διδάξουν στα παιδιά καθώς κι ότι τα παιδιά δίκαια θα εναντιωθούν σ’ αυτά μπορεί κάποιος να πει «Εντάξει πρέπει να θέτουμε όρια αλλά πως γίνεται αυτό; Πώς θα ορίσουμε αυτά τα πολυπόθητα όρια;»

Ερχόμαστε λοιπόν να δούμε από πιο κοντά τους τρόπους επιβολής ορίων. Ο παραδοσιακά καθιερωμένος τρόπος με τον οποίο οι μεγάλοι προσπαθούν να διδάξουν ή να επιβάλουν στα παιδιά την τήρηση των ορίων, να τα μάθουν τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται είναι να αμείβουν την θετική συμπεριφορά και να τιμωρούν την αρνητική. Τι εννοούμε όμως με τον όρο «τιμωρία»; Υπάρχουν λοιπόν, οι τιμωρίες που προκαλούν στο παιδί φόβο π.χ. θα σε κλειδώσω στην αποθήκη… Με αυτού του είδους τις τιμωρίες το μόνο που μπορεί ο ενήλικας να καταφέρει είναι να κάνει το παιδί να είναι δύσπιστο απέναντι του και σιγά- σιγά δύσπιστο προς όλους. Έπειτα υπάρχουν οι τιμωρίες που ταπεινώνουν το παιδί π.χ. Δεν θα σε πάρουμε μαζί μας γιατί εκεί έρχονται μόνο «καλά παιδιά». Αυτού του είδους οι τιμωρίες είναι που κάνουν το παιδί να νιώθει μειονεκτικά, που λειτουργούν αν καταπέλτης στην αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθησή του. Έπειτα, υπάρχουν οι σωματικές τιμωρίες που όπως δείχνει και ο όρος, προκαλούν στο παιδί σωματικό πόνο. Όπως όλοι γνωρίζουμε η βία το μόνο που μπορεί να γεννήσει είναι βία… Με τις σωματικές λοιπόν τιμωρίες που είναι αμφίβολο αν διορθώνουν πραγματικά κάποια αρνητική συμπεριφορά ή αν γεννούν περισσότερες, δημιουργούμε παιδιά δίχως εμπιστοσύνη, με το αίσθημα ότι χρειάζεται να τιμωρηθούν σωματικά όταν φταίξουν σε κάτι. Κι αν δεν υπάρχει κάποιος να τα τιμωρήσει τότε μήπως πρέπει τα ίδια να αυτοτιμωρηθούν;

Καταλήγοντας λοιπόν, υπάρχουν και οι στερητικές συνέπειες (τιμωρίες) κατά τις οποίες στερούμε το παιδί από κάτι π.χ. ένα παιχνίδι, ένα γλυκό, μια διασκέδαση -αλλά και από την επιδοκιμασία μας (από ένα χάδι, ένα χαμόγελο). Είναι ίσως η μόνη κατηγορία τιμωριών που δε θίγουν την προσωπικότητα του παιδιού ενώ ταυτόχρονα οριοθετούν τις εκάστοτε συμπεριφορές.

Ακόμα όμως κι αυτές «οι στερητικές τιμωρίες» είναι σημαντικό να λειτουργούν δίκαια, να μην είναι συχνές και να συνδέονται άμεσα χρονικά με το εν λόγω «παράπτωμα».

Ελένη Τριανταφύλλου

Ψυχολόγος

ΣΕΙΣΜΟΙ – ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Οδηγίες από το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας


Λήψη αρχείου

 

.jpg

 

Η σημασία του παιχνιδιού στην ανάπτυξη του παιδιού

Της Τριανταφυλλιάς Χαρίλα

Ψυχολόγος –  Ψυχοθεραπεύτρια

Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού. Παίζει καθοριστικό ρόλο στη σωματική, την ψυχοσυναισθηματική, την κοινωνική και τη γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα από το παιχνίδι το παιδί έχει την δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να ζήσει σε ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να μάθει τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του να εξερευνήσει το περιβάλλον του.

Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού. Παίζει καθοριστικό ρόλο στη σωματική, την ψυχοσυναισθηματική, την κοινωνική και τη γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα από το παιχνίδι το παιδί έχει την δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να ζήσει σε ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να μάθει τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του να εξερευνήσει το περιβάλλον του.

Πιο συγκεκριμένα, το παιχνίδι συμβάλλει στην καλή σωματική ανάπτυξη του παιδιού καθώς με το παιχνίδι η κυκλοφορία του αίματος γίνεται ταχύτερη και ο μεταβολισμός πληρέστερος. Ταυτόχρονα, ενδυναμώνεται το νευρικό σύστημα, ασκείται ο οργανισμός του παιδιού και τελειοποιούνται τα μέλη του σώματος. Βελτιώνεται η μυϊκή δύναμη, η ευκαμψία των αρθρώσεων και του σώματος, η ευλυγισία, η ακρίβεια και η χάρη των κινήσεων, η επιδεξιότητα, η αντοχή στην κόπωση, η ισορροπία κλπ.

Την ίδια στιγμή που συντελούνται όλα αυτά στο σώμα και τον οργανισμό του παιδιού, επηρεάζεται και η πνευματική λειτουργία. Μεγάλοι θεωρητικοί υποστηρίζουν, ότι το παιχνίδι προκαλεί στο παιδί μια πραγματική εσωτερική ανάγκη για άσκηση της νοημοσύνης και της περιέργειάς του. Αναπτύσσει την ικανότητα αναπαράστασης, τον συμβολισμό, τη μίμηση και τη φαντασία. Οι λειτουργίες αυτές αναγκάζουν το παιδί να επιστρατεύσει τη μνήμη του για να θυμηθεί και να συνδέσει τα γεγονότα λογικά. Ακόμη, με το παιχνίδι υπάρχει μια σταδιακή μετακίνηση από ασυνείδητες και παρορμητικές πράξεις σε συνειδητές και προμελετημένες.

Επίσης, το παιχνίδι θεωρείται συνυφασμένο με τις διαδικασίες συγκρότησης του εαυτού. Η μετάβαση από το μοναχικό παιχνίδι στο συλλογικό ή στο παιχνίδι με κανόνες, περιγράφει την πορεία από την τοποθέτηση του εαυτού σε υποθετικές καταστάσεις, μέσω της ερμηνείας κοινωνικών ρόλων, έως την τοποθέτηση του εαυτού στη θέση του άλλου με την ταυτόχρονη ερμηνεία του ρόλου του εαυτού. Μέσα από το ομαδικό παιχνίδι, καλλιεργεί ηθικές αξίες όπως την υπομονή στο να περιμένει τη σειρά του, την υποχώρηση όταν δεν μπορεί να έχει αυτό που θέλει, τον σεβασμό προς τους φίλους του, μαθαίνει να συμβιώνει την ώρα του παιχνιδιού μέσα στα όρια που τα ίδια έχουν ορίσει. Μαθαίνει έννοιες όπως η συνεργασία, το μοίρασμα, η αυτοπειθαρχία, η εκτίμηση. Μέσω του ομαδικού παιχνιδιού το παιδί το μαθαίνει να συνυπάρχει αρμονικά με τους άλλους και να βρίσκει τρόπους επίλυσης των διαφορών συγκρούσεων που μπορούν να προκύψουν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Καλείται να αποδεχτεί και να τηρήσει, αφού το αντίθετο θα οδηγήσει σε κάποια «ποινή».

Σημαντική είναι και η επίδραση που ασκεί το παιχνίδι στη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Με την επιτυχία και προβολή που αποκτά το παιδί μέσω του παιχνιδιού, βελτιώνει την εικόνα για τον εαυτό του, ξεπερνά τις αναστολές του, αυξάνει την αυτοπεποίθησή του και αναπτύσσει σεβασμό για την προσωπικότητα των άλλων. Επίσης, το παιχνίδι πολλές φορές λειτουργεί λυτρωτικά σε καταστάσεις της καθημερινότητάς του που το φορτίζουν με στρες, ένταση, θυμό γι’ αυτό και είναι αναπόσπαστο και απαραίτητο στοιχείο για την ανάπτυξη και τη ζωή του παιδιού. Μάλιστα, η απουσία του παιχνιδιού από τη ζωή του παιδιού, θα μπορούσε να συνδεθεί με φτωχές κινητικές δεξιότητες, χαμηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας, μειωμένη ικανότητα διαχείρισης στρεσογόνων καταστάσεων, μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες, οι οποίες είναι πιθανό να οδηγήσουν σε δυσκολίες στη διαχείριση κοινωνικών καταστάσεων, επίλυση συγκρούσεων, θέματα διαφορετικότητας, θέματα αυτοεκτίμησης, θέματα αποτυχίας κλπ.

Έτσι, λοιπόν, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι όχι απλά να επιτρέψουμε στο παιδί να παίζει, αλλά να αφήσουμε τη μαγεία του παιχνιδιού να μας συνεπάρει. Να ζηλέψουμε και να μάθουμε από την απόλαυση και τη λαχτάρα που έχουν τα παιδιά για το παιχνίδι!

 

Προσαρμογή στο Νηπιαγωγείο

Νηπιαγωγείο 2

 

Προσαρμογή στο Νηπιαγωγείο.

Της Αναστασίας Γεωργίου και της Μαρίας Πραστίτη

Εγγεγραμμένες Σχολικοί/ Εκπαιδευτικοί Ψυχολόγοι

Οι πρώτες μέρες στο σχολείο αποτελούν μια σημαντική μεταβατική περίοδο, αφού η είσοδος στο νηπιαγωγείο συνοδεύεται από αρκετές αλλαγές και σηματοδοτεί την έναρξη της σχολικής ζωής. Μια περίοδος η οποία συνήθως είναι συναισθηματικά φορτισμένη, για τα νήπια αλλά και για τους γονείς, αφού πρόκειται για την πρώτη απομάκρυνση τους από το σπίτι και για το πρώτο σχολικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον άγνωστο, στο οποίο καλείται να συνυπάρξει με άγνωστα πρόσωπα, ενήλικες και συνομηλίκους του. Κατά τις πρώτες μέρες στο σχολείο, κάποια παιδιά ενδέχεται να παρουσιάσουν έντονο άγχος αποχωρισμού από τους γονείς τους, το λεγόμενο άγχος αποχωρισμού.

Στη νηπιακή ηλικία, το άγχος αποχωρισμού αποτελεί φυσιολογικό φαινόμενο στην εξελικτική πορεία του παιδιού, και η αντίδραση του συνδέεται άμεσα με το συναισθηματικό δεσμό/ προσκόλληση που έχει το παιδί με το άτομο που το φροντίζει. Η ομαλή προσαρμογή του παιδιού στο νηπιαγωγείο εξαρτάται από διάφορους παράγοντες όπως, το αναπτυξιακό επίπεδο και την ιδιοσυγκρασία του παιδιού, προηγούμενες εμπειρίες αποχωρισμού, τη στάση των γονέων αλλά και του εκπαιδευτικού.

Πώς μπορείτε να κάνετε τη διαδικασία του αποχωρισμού ευκολότερη;

Προετοιμάστε το παιδί. Μιλήστε στο παιδί με θετικό τρόπο για το σχολείο. Συζητήστε τι πρόκειται να συμβεί, πώς θα είναι ο χρόνος μακριά σας, τι θα περιλαμβάνει η μέρα του στο σχολείο. Ενημερώστε το παιδί για την απουσία σας. Είναι σημαντικό να μη φύγετε κρυφά χωρίς να το αποχαιρετήσετε. Στην περίπτωση αυτή, θα νιώσει ότι το εγκαταλείπετε, με αποτέλεσμα να μειωθεί η εμπιστοσύνη του προς εσάς, και να νιώσει ακόμη περισσότερο άγχος. Αξιοποιείστε διάφορες ευκαιρίες μικρών αποχωρισμών για να κάνετε εξάσκηση (π.χ. Όταν το αφήνετε στη γιαγιά και τον παππού). Αυτό θα βοηθήσει το παιδί να εξοικειωθεί με τη διαδικασία του αποχωρισμού και θα βοηθήσει το παιδί να συνηθίσει στην απουσία σας.

Ενθαρρύνετε τη συναισθηματική έκφραση. Ενθαρρύνετε το παιδί να εκφράσει τα συναισθήματα του, και να μοιραστεί σκέψεις και προβληματισμούς. Ρωτήστε το παιδί του προκαλεί φόβο, ποιες είναι οι ανησυχίες του σχετικά με τον αποχωρισμό. Η έκφραση των συναισθημάτων του, αποτελεί το πρώτο βήμα για να μπορέσει να τα διαχειριστεί. Η λεκτική έκφραση των συναισθημάτων δεν είναι πάντα εύκολη για τα παιδιά. Παροτρύνετε το παιδί να εκφραστεί μέσω της ζωγραφικής και ξεκινήστε τη συζήτηση. Είναι σημαντικό να αποδεχτείτε και να σεβαστείτε τα συναισθήματα που εκφράζει το παιδί, χωρίς να τα μειώσετε ή να τα ακυρώσετε. Συζητήστε με το παιδί και προσπαθήστε να βρείτε μαζί τρόπους διαχείρισης.

Στοχεύστε στη σταθερότητα. Καθιερώστε μια συγκεκριμένη ρουτίνα αποχαιρετισμού. Η ρουτίνα θα προσφέρει στο παιδί το αίσθημα ασφάλειας και αίσθηση ελέγχου. Δείξτε τρυφερότητα αλλά και αποφασιστικότητα, και φροντίστε η διαδικασία του αποχωρισμού να είναι σύντομη. Για παράδειγμα, πάρτε το παιδί αγκαλιά, ενημερώστε το ότι θα επιστρέψετε αργότερα. Προσδιορίστε την ώρα που θα επιστρέψετε με τρόπο κατανοητό για το παιδί, και στη συνέχεια αποχωρήστε.

Παραμείνετε συνεπείς. Αφού αποχαιρετήσετε το παιδί, αποφύγετε να επιστρέψετε για να το καθησυχάσετε, σε περίπτωση που κλαίει ή φωνάζει. Η επιστροφή σας πιθανότατα θα δημιουργήσει περισσότερη αναστάτωση. Όσο δύσκολο κι αν σάς είναι, είναι σημαντικό να παραμείνετε ψύχραιμοι και συνεπείς στην τήρηση της ρουτίνας αποχαιρετισμού. Φροντίστε να επιστρέψετε στην ώρα που υποσχεθήκατε στο παιδί. Η συνέπεια σας θα συμβάλει στο χτίσιμο της εμπιστοσύνης του παιδιού σε εσάς, και παράλληλα θα συμβάλει στο χτίσιμο της ανεξαρτητοποίησης του.

Διαχειριστείτε το δικό σας άγχος. Το άγχος αποχωρισμού μπορεί να εξουθενώσει το γονιό, πυροδοτώντας έντονα συναισθήματα. Αναγνωρίστε ότι είναι φυσιολογικό να έχετε κάποιες ανησυχίες, όταν αφήνετε το παιδί σας για πρώτη φορά σε ένα νέο περιβάλλον. Τα παιδιά μπορούν να αντιληφθούν την ανησυχία και το άγχος σας, ακόμη κι αν προσπαθείτε να το κρύψετε. Σκεφτείτε όλα όσα πρόκειται να μάθει το παιδί σας, και πόσο θα εξελιχθεί σε διάφορους τομείς ανάπτυξης.

Δείξτε εμπιστοσύνη στους εκπαιδευτικούς/νηπιαγωγούς

Χτίστε γέφυρες επικοινωνίας με το σχολείο και κάντε τους εκπαιδευτικούς σύμμαχους σας. Συζητήστε μαζί τους ό,τι σας απασχολεί και βρείτε μαζί λύσεις. Αυτό θα σας βοηθήσει να διαχειριστείτε καλύτερα τις ανησυχίες σας και παράλληλα περιορίζετε τη μετάδοση του δικού σας άγχους στο παιδί.

Να είστε προετοιμασμένοι ότι η προσαρμογή του παιδιού είναι μια διαδικασία που χρειάζεται χρόνο και κάθε παιδί προσαρμόζεται στο σχολείο με το δικό του ρυθμό.

Καλή σχολική χρονιά