Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης, που γιορτάζεται στις 21 Σεπτεμβρίου, μιλήσαμε με τα παιδιά για την ειρήνη, τη συνύπαρξη, την ασφάλεια και τη σημασία του να μπορούμε να ζούμε και να μεγαλώνουμε χωρίς φόβο.

Αφετηρία μας αποτέλεσε ο πίνακας του Pablo Picasso «Το παιδί με το περιστέρι». Με τη ρουτίνα σκέψης «Βλέπω – Σκέφτομαι – Αναρωτιέμαι» (See–Think–Wonder), προσεγγίσαμε το έργο μέσα από τον οπτικό γραμματισμό και τη διερευνητική σκέψη, δίνοντας χώρο στις παρατηρήσεις, τις ερμηνείες και τα ερωτήματα των παιδιών.

Οι ιστορίες «Η φάλαινα που τρώει τον πόλεμο» και «Ειρήνη, η ιστορία ενός παιδιού πρόσφυγα» μας έδωσαν διαφορετικές οπτικές για τον πόλεμο, την απώλεια και την ελπίδα. Μέσα από την αφήγηση, τα παιδιά ήρθαν πιο κοντά σε διαφορετικές εμπειρίες και συναισθήματα, καλλιεργώντας την ενσυναίσθηση. Το τραγούδι «Τα ραφτικά της γιαγιάς» μας έδωσε ακόμη μία αφορμή να αναλογιστούμε τις συνέπειες του πολέμου μέσα από τη δύναμη του συμβολισμού.

Στη συνέχεια, το σύμβολο της ειρήνης, που τα παιδιά είχαν ήδη νοηματοδοτήσει μέσα από την παρατήρηση, τη συζήτηση και τις ιστορίες μας, έγινε δημιουργία: φτιάξαμε τα δικά μας βιτρώ της ειρήνης, με ένα λευκό περιστέρι στο κέντρο.

Κι ίσως τελικά η ειρήνη να αρχίζει ακριβώς εκεί:
όταν ένα παιδί μπορεί να κοιτάζει ένα περιστέρι και να βλέπει μέσα του κάτι περισσότερο από μια εικόνα· μια δυνατότητα για έναν κόσμο διαφορετικό.

Έναν κόσμο όπου, όπως γράφει ο Νικηφόρος Βρεττάκος:

«Ειρήνη είναι όταν τ’ ανθρώπου η ψυχή
γίνεται έξω στο σύμπαν ήλιος· κι ο ήλιος
ψυχή μες στον άνθρωπο.»