Πως νιώθουν οι άλλοι?
Πως είναι να μπεις στα παπούτσια των άλλων?
Με αφορμή το βιβλίο της Α. Χαλικιά για την ενσυναίσθηση και την αμοιβαία κατανόηση ζωγραφίζουμε απίθανα παπούτσια που ανήκουν σε άλλους και φανταζόμαστε τις ιστορίες των ανθρώπων που τα φοράνε..
Ένα βιβλίο με λιτό κείμενο και υπέροχη εικονογράφηση που βοηθά τα παιδιά να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματα τους .
Εμείς εργαστήκαμε σε μικρές ομάδες και αποτυπώσαμε τις ιστορίες των παιδιών σε ομαδικές εργασίες με μεικτή τεχνική ( ζωγραφική-κολάζ).Δημιουργήσαμε με φαντασία μικρά συμβάντα/αφηγήσεις(θεατρικό παιχνίδι) δίνοντας την ευκαιρία στα παιδιά να εκφραστούν με παιγνιώδη τρόπο.
Το Γέτι, ο φανταστικός φίλος του αγοριού ,το ακολουθεί παντού και μπορεί να πει μόνο μια λέξη : Ακόμη…
Με αφορμή το βιβλίο της Μ. Γιώτη (εκδ. Διόπτρα) φανταζόμαστε και ζωγραφίζουμε τα δικά μας Γέτι που μας ακολουθούν και μας μαθαίνουν πως οι ικανότητες μας μεταβάλλονται και βελτιώνονται συνεχώς αρκεί να προσπαθούμε…
Από το υλικό του προγράμματος για την πρόληψη και προαγωγή της ψυχοκοινωνικής υγείας παιδιών προσχολικής και σχολικής ηλικίας :
“Το παραδοσιακό λαϊκό παραμύθι, είναι ένας εξαιρετικός δρόμος για να ταξιδέψουν τα παιδιά στο μακρινό τους παρελθόν και να γνωρίσουν τις ρίζες του τόπου τους, τη γλώσσα των γιαγιάδων τους και των παππούδων τους. Να έρθουν σε επαφή με τις ντοπιολαλιές, τις λαϊκές παραδόσεις και τα έθιμα του τόπου μας, τη νοσταλγική μαγεία της απλής αφήγησης που διαθέτει τόσο πνευματική πληρότητα, όσο και μορφολογική αρτιότητα και ομορφιά.
. Μέσα από το παραμύθι το παιδί ηρεμεί και γαληνεύει από τις καθημερινές εντάσεις που βιώνει.
Το παραμύθι δίνει τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε την παρέμβαση του ανθρώπου σε μια
κατάσταση που τον περιβάλλει. Μια κατάσταση συνήθως δύσκολη, με πολλά εμπόδια. Εμπόδια τα οποία ο ήρωας του παραμυθιού θα υπερπηδήσει τελικά, δουλεύοντας σκληρά και επιστρατεύοντας τις ικανότητες και τις δεξιότητές του. Το παιδί ταυτίζεται με τους ήρωες των παραμυθιών και μέσα από την αφήγηση μπορεί να βιώσει τις λύσεις των προβλημάτων τους, που θα μπορούσαν με μεγάλη πιθανότητα να ήταν δικά του.
Κι΄ αυτή η γνώση είναι ζωτικής σημασίας, γιατί δυναμώνει τα παιδιά και τους δείχνει το δρόμο, χωρίς συμβουλές και διδακτισμούς.
Με απλά λόγια, το παραδοσιακό παραμύθι παίρνει πολύ σοβαρά τα υπαρξιακά άγχη και διλήμματα του παιδιού και απευθύνεται έμμεσα σε αυτά. Συγκεκριμένα απευθύνεται στην ανάγκη να μας αγαπούν, να μας σέβονται, στην αγάπη για τη ζωή, στο
φόβο του θανάτου, στην ανάγκη για ενηλικίωση –αυτονόμηση, δίνοντας συγχρόνως λύσεις σε πιεστικές δυσκολίες.” (ΟΚΑΝΑ, Λάρισα 2017)
Στο παραπάνω πλαίσιο…
Αφηγηθήκαμε ιστορίες και παραδοσιακά παραμύθια…
Και τα ξαναφηγηθήκαμε με διάφορους τρόπους…
Τα ζωγραφίσαμε…
Φανταστήκαμε σκηνικά για θεατρικές δράσεις…
Αναγνωρίσαμε και συζητήσαμε τα συναισθήματα που μας προκαλούν..
Φτιάξαμε μυστικές διαδρομές και κώδικες για να βοηθήσουμε τους ήρωες…
Εμπνευστήκαμε από πίνακες και ζωγραφίσαμε με διάφορους τρόπους…
Και μπλέξαμε τα παλιά παραμύθια με σύγχρονες ιστορίες …
Σήμερα, είχαμε τη χαρά να κόψουμε στην τάξη μας την πρωτοχρονιάτικη πίτα. Το φλουρί έτυχε στο κομμάτι του σχολείου και κατόπιν κλήρωσης δύο τυχεροί μαθητές έλαβαν το δώρο τους! Ευχαριστούμε θερμά το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων του σχολείου μας για την πολύτιμη αρωγή τους. Ευχόμαστε σε όλους μια γλυκιά και τυχερή χρονιά!
Μέσα στον χειμώνα δυστυχώς δεν αντέχουν όλοι το κρύο…Κάντε λοιπόν ησυχία γιατί τα ζωάκια μας κοιμούνται μέχρι τη ζεστασιά της άνοιξης. Άλλα σε χειμερία νάρκη, άλλα σε χειμέριο ύπνο, είπαμε να τα βοηθήσουμε κι εμείς να φτάσουν γρήγορα στις φωλίτσες τους. Φτιάξαμε και παίξαμε το επιτραπέζιο “ποιος νυστάζει πιο πολύ;” και διαβάσαμε το υπέροχο παιδικό βιβλίο “Ξενοδοχείο ‘η χειμερία νάρκη’ “, από όπου πήραμε την ιδέα να κατασκευάσουμε ένα ζεστό πάπλωμα για να βολευτεί ο καφέ αρκούδος μας! Σςςς…Κάποιος κοιμάται πια στην τάξη μας!
Στα πλαίσια των εργαστηρίων δεξιοτήτων “Τα παραμύθια της γιαγιάς πάνε σχολείο” και με αφορμή την έναρξη του νέου χρόνου, ασχοληθήκαμε με το ελληνικό λαϊκό παραμύθι “Η κυρα-Καλή και οι δώδεκα Μήνες”. Το παραμύθι έχει σαν στόχο να μας γνωρίσει τους μήνες του χρόνου και την εναλλαγή των εποχών με τις γεωργικές εργασίες, τις αλλαγές στην χλωρίδα και την πανίδα και τις σημαντικές εορτές. Επίσης, μέσα από το παραμύθι μαθαίνουμε να βλέπουμε την αισιόδοξη πλευρά της ζωής και να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους και τα γεγονότα που μας συμβαίνουν με καλοσύνη και αγάπη.
Αφού διηγηθήκαμε το παραμύθι και συζητήσαμε σχετικά με αυτό…
Δείξαμε τους μήνες στο ημερολόγιό μας, τους γράψαμε και τους ζωγραφίσαμε
Παίξαμε παιχνίδια με τους αριθμούς και φτιάξαμε την αριθμογραμμή των μηνών
Δραματοποιήσαμε το παραμύθι
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!
Την τάξη μας, με τη νέα χρονιά, επισκέφτηκαν τα συναισθήματα και πιο συγκεκριμένα ο κύριος Ευτύχης και η κυρία Δυστυχία, που ως γείτονες εκ διαμέτρου αντίθετοι, μας έμαθαν ότι η ευτυχία πάντα βρίσκει χώρο να ανθίσει! Αφού διαβάσαμε το εξαιρετικό αυτό παιδικό βιβλίο, συζητήσαμε τις διαφορές που εντοπίσαμε και φτιάξαμε τα δικά μας γειτονικά σπίτια των δύο αυτών συναισθημάτων.
Στα πλαίσια των εργαστηρίων δεξιοτήτων “Τα παραμύθια της γιαγιάς πάνε σχολείο”, ασχοληθήκαμε με το χριστουγεννιάτικο ελληνικό λαϊκό παραμύθι “Η Κάλλω και οι καλικάντζαροι”. Μαζευτήκαμε γύρω από το ζωγραφιστό τζάκι της τάξης μας και το χριστουγεννιάτικο δέντρο, σβήσαμε τα φώτα και η αφήγηση του παραμυθιού ξεκίνησε. Έπειτα, το δραματοποιήσαμε και ζωγραφίσαμε τις σκηνές που μας εντυπωσίασαν.
Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα της αφεντιάς σας…
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια μητέρα με τις δύο κόρες της, τη Μάρμπω και την Κάλλω. Η Μάρμπω ζήλευε την αδερφή της γιατί το χωριό έλεγε πως την ξεπερνά σε ομορφιά, χάρη και εξυπνάδα. Ήταν παραμονή Χριστουγέννων, το αλεύρι τελείωσε και η Κάλλω πήγε το σιτάρι στο μύλο να το αλέσει ο μυλωνάς. Όμως, ο μύλος είχε πολύ κόσμο και την Κάλλω τη βρήκε η νύχτα εκεί. Ο μυλωνάς έβαλε το σιτάρι να αλέθεται και πήγε για ύπνο.
Η Κάλλω έμεινε ξύπνια στο σκοτεινό μύλο όταν άκουσε ένα θόρυβο. Ήταν οι καλικάντζαροι από τα έγκατα της γης και πριόνιζαν το δέντρο της ζωής. Κάθε χρόνο από την παραμονή των Χριστουγέννων έως τα Φώτα ανέβαιναν τα βράδια στη γη και έκαναν ζημιές στους ανθρώπους και με το ξημέρωμα εξαφανίζονταν.
Ευθύς, οι καλικάντζαροι εμφανίστηκαν μπροστά στην Κάλλω και ήθελαν να την πάρουν μαζί τους στα έγκατα της γης. Εκείνη σκέφτηκε να ζητήσει από τους καλικαντζάρους ό,τι της ερχόταν στο μυαλό, για να τους καθυστερήσει μέχρι να ξημερώσει. Τους ζήτησε, λοιπόν, να της φέρουν καινούριο φόρεμα, παπούτσια, παλτό, τσιμπιδάκια, τσάντα, κασκόλ, κ.ά.
Ο κόκορας λάλησε το ξημέρωμα, ο μυλωνάς ξύπνησε και οι καλικάντζαροι έτρεξαν να κρυφτούν. Έτσι, η Κάλλω γλίτωσε και γύρισε στο σπίτι με το αλεύρι και με όλα τα καινούρια πράγματα που της έφεραν οι καλικάντζαροι.
Η μητέρα της και η αδελφή της την είδαν φορτωμένη δώρα και τη ρώτησαν που τα βρήκε. Εκείνη απάντησε πως της τα έδωσαν οι καλικάντζαροι στο μύλο. Η αδερφή της η Μάρμπω ζήλεψε και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς πήγε εκείνη στο μύλο. Όμως, οι καλικάντζαροι άθελά τους αντί για δώρα της έδωσαν ένα μάθημα που την έκαναν να καταλάβει πως δεν είναι καλό να ζηλεύουμε τους άλλους. Η Μάρμπω ζήτησε συγγνώμη από την αδερφή της και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Ψέματα ή αλήθεια, έτσι λεν΄ τα παραμύθια!
Οι ζωγραφιές μας
Λέμε τα κάλαντα στους αγαπημένους παππούδες και γιαγιάδες.
Πρόσφατα σχόλια