4ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΟΛΑΡΓΟΥ

Η γιορτή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι μια από τις μεγαλύτερες γιορτές του χρόνου με πλούσια έθιμα και παραδόσεις. Τα παιδιά με τη βοήθεια των γονιών  τους έψαξαν και βρήκαν πληροφορίες  για τα Χριστουγεννιάτικα  και Πρωτοχρονιάτικα έθιμα της πατρίδας μας και έφεραν πλούσιο υλικό στο σχολείο. Μας παρουσίασαν στην τάξη.

• Την «Χριστόκλουρα ». Είναι το γνωστό Χριστοκούλουρο των Χριστουγέννων το οποίο ζυμώνουν και φτιάχνουν κεντητό οι γυναίκες των Σαρακατσάνων στη Θράκη. Τα κεντήματα που στόλιζαν την « Χριστόκλουρα » αναπαριστούν συνήθως πρόβατα, άλογα, στάνες και άλλα στοιχεία της καθημερινότητας τους, και την τρώνε το βράδυ της παραμονής μαζί με μέλι.
• Την Βασιλόπιτα. Είναι το γλύκισμα που συμβολίζει την Πρωτοχρονιά. Πήρε το όνομά  της  από τη γιορτή του Αγίου Βασιλείου που γιορτάζει την πρώτη ημέρα κάθε χρόνου. Μέσα στη βασιλόπιτα έχουμε κρύψει ένα νόμισμα. Όποιος το βρει είναι ο τυχερός. Παλιά σε πολλά μέρη της Ελλάδας τοποθετούσαν αντί για νόμισμα ένα κομματάκι άχυρο, κλήμα ή κλαδάκι ελιάς. Όποιος το τύχαινε θε είχε καλή σοδειά όλο το χρόνο. Πάνω στη Βασιλόπιτα γράφεται ο αριθμός του νέου έτους είτε με σοκολάτα ή με ζάχαρη. Η βασιλόπιτα μπαίνει πάνω στο τραπέζι και μετά τα μεσάνυχτα, ο σποιτονοικοκύρης αφού την σταυρώσει με το μαχαίρι τρεις φορές, αρχίζει να την κόιβει σε κομμάτια. Το πρώτο κομμάτι είναι του Χριστού, μετά της Παναγίας στη συνέχεια του σπιτιού, του σποιτονοικοκύρη, της σποιτονοικοκυράς, των παιδιών, του φτωχού, του Αη- Βασίλη.
• Τα κάλαντα
• Το καραβάκι που στόλιζαν παλιά στην Ελλάδα.
• Το Χριστόψωμο. Τις παραμονές των Χριστουγέννων οι νοικοκυρές φτιάχνουν το παραδοσιακό Χριστόψωμο. Εκτός από το σταυρό από ζυμάρι που κοσμεί το ψωμί στη μέση, οι νοικοκυρές το διακοσμούν με διάφορα σχέδια και το αφιέρωναν στη γέννηση του Χριστού. Τα στολίδια και τα κεντήματα που βάζουν πάνω στο Χριστόψωμο λέγονται και πλουμίδια.
• Το Χριστοκούτσουρο. Βασικό έθιμο της Νάξου. Ένα μεγάλο ξύλο που καίει στο τζάκι για 12 μέρες ώστε να μην μπορούν οι καλικάντζαροι να μπουν στα σπίτια από την καμινάδα.
• Το σπάσιμο του ροδιού. Ένα πανάρχαιο έθιμο του λαού μας για την γιορτινή μέρα της έλευσης του νέου χρόνου είναι «το σπάσιμο του ροδιού». Το έθιμο αυτό αρχικά εντοπίστηκε στην Πελοπόννησο, αν και μετά διαδόθηκε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία για να παρακολουθήσουν τη Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου και να υποδεχτούν το νέο χρόνο, καλό κι ευλογημένο. Στην επιστροφή, ο νοικοκύρης του σπιτιού έχει στην τσέπη του ένα λειτουργημένο ρόδι. Είναι αυτός που κάνει το ποδαρικό και σπάει το ρόδι. Πρέπει να χτυπήσει το κουδούνι στην κλειστή εξώπορτα και να του ανοίξουν. Δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του. Έτσι είναι ο πρώτος που μπαίνει στο σπίτι για να κάνει το ποδαρικό με το ρόδι στο χέρι. Μπαίνοντας μέσα, με το δεξί πόδι, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα για να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: «με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά.» Τα παιδιά μαζεμένα γύρω – γύρω κοιτάζουν οι ρώγες να είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες, τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος. Άλλη ευχή που συνηθίζεται να λέγεται κατά το σπάσιμο του ροδιού είναι: «Όσο βαρύ είναι το ρόδι, τόσο βαρύ να είναι το πορτοφόλι μας, όσο γεμάτο καρπούς είναι το ρόδι, να είναι γεμάτο το σπίτι μας με καλά και όσο κόκκινο είναι το ρόδι, τόσο κόκκινη να είναι και η καρδιά μας!»

Ευχαριστούμε πολύ όλους τους γονείς για τη συνεργασία και ιδιαίτερα  τη μαμά της Νάνσυ που έφτιαξε με πολύ αγάπη δύο Χριστόψωμα των Σαρακατσάνων με αλατοζύμη και τα χάρισε στο σχολείο μας, συμβάλλοντας στην διατήρηση της παράδοσης.

Λήψη αρχείου