Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ 80 ΗΜΕΡΕΣ  

Ο Φιλέας Φογκ, ζούσε στο Λονδίνο. Ήταν πολύ πλούσιος. Μία μέρα διάβασε σε μία εφημερίδα πως ήταν δυνατόν να κάνει το γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες. Μόλις το είπε στους φίλους του αυτοί γέλασαν. Έτσι στοιχημάτισε 20.000 λίρες ότι μπορεί να κάνει το γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες. Με τον πιστό του υπηρέτη Πασπαρτού ξεκίνησε. Πέρασαν απ’ την Γαλλία, την Ιταλία, την Αίγυπτο. Στην Ινδία ο Φογκ έσωσε μία πριγκίπισσα, την Αούντα όπου την ερωτεύτηκε. Συνέχισαν το ταξίδι τους. Κατηγορήθηκαν για κλέφτες, αλλά πάλι τα κατάφεραν. Στο τέλος έφτασαν στο Λονδίνο. Ο Φογκ παντρεύτηκε την Αούντα και κέρδισε τις 20.000 λίρες.

                         ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ 

Ο Ηρακλής, γιος του Δία, έδειξε τη δύναμη του από πολύ μικρός. Όταν η Ήρα έστειλε δύο φίδια να τον σκοτώσουν τα έπνιξε με τα χέρια του. Όμως η Ήρα εκδικήθηκε. Όταν μεγάλωσε ο Ηρακλής, η Ήρα τον ανάγκασε να σκοτώσει την οικογένειά του. Για να επανορθώσει έπρεπε να κάνει δώδεκα δύσκολους άθλους που θα του έλεγε ο βασιλιάς Ευρυσθέας. Τους έφερε εις πέρας και παντρεύτηκε την αγαπημένη του Δηιάνειρα. Πριν πεθάνει ο Ηρακλής, ο Δίας τον πήρε με τους θεούς και έζησε ευτυχισμένος για πάντα.

                              ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ   

Ο Αλέξανδρος από μικρός είχε όνειρο να κατακτήσει τον κόσμο. Όταν μάλιστα ο πατέρας του δολοφονήθηκε έγινε αυτός αρχηγός. Επικεφαλής μιας στρατιάς και ιππεύοντας το αγαπημένο του άλογο, τον Βουκεφάλα, έφυγε από την πατρίδα του, την Μακεδονία, για να κατακτήσει την Ασία. Νίκησε τους Πέρσες και έφτασε ως την Ινδία. Ήθελε να κατακτήσει και ολόκληρη την Κίνα, αλλά γνώρισε τη μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής του όταν πέθανε ο πιο αγαπημένος φίλος του Ηφαιστίων. Κατάφερε πάρα πολλά, αλλά πέθανε στη Βαβυλώνα πολύ νέος σε ηλικία 32 ετών από μία αρρώστια. Αυτή είναι η ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Θωμάς Τσαντήλας     

ΣΤ 4        

ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Η λαϊκή φαντασία, οργιάζει στην κυριολεξία σχετικά με τους Καλικάνζαρους που βρίσκουν την ευκαιρία να αλλοιώσουν το κόσμο απ’ τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα, τότε που τα νερά είναι ακόμα αβάπτιστα. Η όψη τους τρομακτική, οι σκανταλιές τους απερίγραπτες και μεγάλος φόβος η φωτιά.Στις περιοχές της Μακεδονίας,της Θράκης και της Θεσσαλίας εμφανίζουν το έθιμο των μεταμφιέσεων, που φαίνεται πως έχει σχέση με τους Καλικάντζαρους. Οι μεταμφιεσμένοι, λέγονται Μομώγεροι, φοράνε τομάρια ζώων ή ντύνονται με στολές ανθρώπων και οπλισμένοι με σπαθιά. Γυρίζουν στην γειτονιά τους και τραγουδούν, μαζεύοντας χρήματα και δώρα.

Αμαλία Τσιούρη

Στ΄4

                   ΕΘΙΜΑ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Το Χριστόξυλο

     Στα χωριά της Βόρειας Ελλάδας από τις αρχές των γιορτών, ο νοικοκύρης ψάχνει στα χωράφια και διαλέγει το πιο χοντρό, το πιο γερό και όμορφο ξύλο από πεύκο ή ελιά και το πάει σπίτι του. Η στάχτη του Χριστόξυλου προφυλάσσει το σπίτι και τα χωράφια από κάθε κακό.

Πριν βάλουν το Χριστόξυλο στο τζάκι καθαρίζουν πολύ καλά τη στάχτη. Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων ο νοικοκύρης του σπιτιού ανάβει το Χριστόξυλο. Σύμφωνα με της παραδόσεις του λαού, καθώς καίγεται το Χριστόξυλο ζεσταίνεται ο Χριστός στη φάτνη του.

Το έθιμο της καμήλας

     Κάθε χρόνο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου «Καβακλή» των Κουφαλίων Θεσσαλονίκης ξεχύνονται στους δρόμους της πόλης. Δεν λένε όμως τα κάλαντα, αλλά μεταμφιέζονται σε καμήλες και φωνάζουν διάφορα συνθήματα. Σκοπός τους είναι να παραπλανήσουν τους στρατιώτες του Ηρώδη που ψάχνουν να βρουν τον νεογέννητο Χριστό, ώστε να μην μπορέσουν να τον σκοτώσουν.

Τσαντήλας Θωμάς

ΣΤ 4

Η ΜΠΑΛΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ

Πάνος  Χριστοδούλου

         Άμα νομίζεται ότι οι μπάλες ποδοσφαίρου είναι άψυχα αντικείμενα, τότε κάνετε τεράστιο λάθος. Στην ακαδημία «Το Σκληρό Φάουλ» υπάρχει μια μπάλα  ποδοσφαίρου που έχει συναισθήματα, καλή καρδιά και αντιπαθεί ιδιαίτερα τους αλαζόνες και όσους κοροϊδεύουν τους αδύναμους. Για αυτό το λόγο η μπάλα βοηθάει τον ατάλαντο ποδοσφαιριστή Παντελή Χασογκόλη, τον οποίο όλοι κοροϊδεύουν. Όμως χάρη στην βοήθεια της μπάλας αναδεικνύεται κορυφαίος σκόρερ. Όμως προς                                                                                                                                                               μεγάλη απογοήτευση της μπάλας τα μυαλά του Χασογκόλη παίρνουν αέρα. Η απογοήτευσή της έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν έμαθε τον τρόπο δημιουργίας της πράγμα που έκανε την μπάλα να αποφασίσει να αφήσει τον Παντελή και τα γήπεδα και να εξαφανιστεί. Αυτή την ευκαιρία την βρήκε σε ένα πέναλτι στον τελικό του πρωταθλήματος που εκτέλεσε ο ίδιος ο Χασογκόλης. Όταν η μπάλα εγκατέλειψε τα γήπεδα ο Παντελής πήγε σε μια ομάδα Ε΄ κατηγορίας ονόματι Ρουφογκολιακός.

Η μπάλα άρχισε ένα περιπετειώδες ταξίδι όπου στη διάρκειά του θα γνωρίσει μερικούς παράξενους αλλά πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν οι λιγοστοί κάτοικοι ενός ακριτικού νησιού που προκαλούν σε αγώνα την Μπαρχελώνα, την πιο διάσημη ομάδα του πλανήτη. Κοντά τους η μπάλα θα μάθει ότι κάποιος αξίζει να υπάρχει, ακόμη και σε έναν άδικο κόσμο, και να αγωνίζεται πάντα για το καλύτερο.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ

Αντουάν Ντε Σαιν Εξιπερί

         Ο μικρός πρίγκιπας δεν είναι από τον πλανήτη Γη. Ο πλανήτης του είναι ένας αστεροειδής που έχει πολύ μικρό μέγεθος. Ο αστεροειδής αυτός  έχει 3 ηφαίστεια και ένα μοναδικό τριαντάφυλλο. Ο Μικρός Πρίγκιπας έφυγε από τον πλανήτη του γιατί ένιωθε μοναξιά. Έτσι έκανε ένα ταξίδι έως τη Γη για να κάνει πολλούς φίλους. Όταν έφτασε στη Γη γνώρισε τον αφηγητή που από μια βλάβη του αεροπλάνου του ξέμεινε στην έρημο. Ο Μικρός Πρίγκιπας εκτός από τον αφηγητή γνώρισε πολλά ακόμα άτομα όπως ένα φίδι που του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να γυρίσει στον πλανήτη του, μια αλεπού που του μίλησε για την φιλία και έναν κλειδούχο σιδηροδρόμων καθώς επίσης έναν έμπορο. Τελικά ο Μικρός Πρίγκιπας βασίστηκε στο φίδι για να γυρίσει στον πλανήτη του ,το οποίο με το δηλητήριό του τον έστειλε πίσω!

ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Έκτορας Μαλό

           Ο Ρεµί µαθαίνει στα οκτώ του χρόνια πως είναι υιοθετηµένος.                                      Η είδηση αυτή τον συγκλονίζει και αφού διώχτηκε από τον θετό του πατέρα Ζερόµ Μπαρµπερέν μπαίνει στη δούλεψη του σινιόρ Βιτάλη, ο οποίος έχει ένα θίασο µε ζώα. Ο Βιτάλης μπαίνει στη φυλακή, εξαιτίας ενός καυγά µε έναν αστυνομικό. Έτσι ο Ρεµί μένει µόνος µε τον θίασο του. ∆ίνοντας παραστάσεις συναντά σε ένα

ποταμόπλοιο την κ. Μίλλιγκαν. Στο πρόσωπο της βρίσκει την παρηγοριά

και την αγάπη. Οι στιγµές που πέρασε µαζί µε την κυρία Μίλλιγκαν και

τον γιο της Άρθουρ ήταν οι πιο γαλήνιες και οι πιο ευχάριστες στη ζωής

του Ρεµί. Όταν βγαίνει από την φυλακή ο Βιτάλης αρχίζουν ξανά τις

παραστάσεις τους. Μετά τον θάνατο του Βιτάλη βρέθηκε στο σπίτι του

περιβολάρη Ακέν. Εκεί γνωρίζει τη µικρή Λίζα, την Ετιενέτ, το

Βενιαμίν και τον Αλέξη. Η µικρή Λίζα είναι η συντροφιά του και η

αγαπημένη του φίλη, παρά το πρόβλημα υγείας της. Όµως δεν μένει για

πολύ καιρό εκεί και ξεκινούν οι παραστάσεις µε τον φίλο του τον

Ματτία. Μετά από συνεχείς και επίµονες έρευνες για τους πραγματικούς

γονείς του Ρεµί, µαθαίνει πως η µητέρα του είναι η κ. Μίλλιγκαν, η

γυναίκα µε την οποία πέρασε τόσα καλά. Στο τέλος, ο Ρεµί αποκτά την

οικογένειά του. Ζουν όλοι µαζί σε ένα σπίτι, η θετή του µητέρα του

Μπαρµπερέν, η µητέρα του Μίλλιγκαν, η γυναίκα του πλέον Λίζα, ο

Άρθουρ, ο Ματτία και φυσικά ο αγαπημένος του σκύλος Καπί. Όλοι

αποκτούν αυτό που θέλουν περνώντας ευτυχισμένα και τρυφερά

χρόνια!!!

ΜΟΝΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ?

Μάνφρεντ Μάι

        O Φίλιππος αγαπάει με πάθος το ποδόσφαιρο και η ομάδα του βρίσκεται σε πολύ καλή φόρμα. Και με την Κατερίνα, που είναι η κρυφή αγάπη του, τα πράγματα εξελίσσονται καλά. Ξαφνικά σε έναν πολύ σημαντικό αγώνα ο Φίλιππος κάνει τη μία γκάφα μετά την άλλη, με αποτέλεσμα να αρχίσει ένας άγριος τσακωμός με τον προπονητή του. Αλλά ούτε και με τους φίλους του τα πηγαίνει καλά που άρχισαν να τον κοροϊδεύουν εξαιτίας της Κατερίνας. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά , οι γονείς του, του απαγορεύουν αυστηρά να παίξει ποδόσφαιρο, και ο Φίλιππος αναγκάζεται να πηγαίνει κρυφά στις προπονήσεις και στους αγώνες. Οι γονείς  του όμως αρχίζουν να υποψιάζονται ότι ο γιος τους παραβαίνει αυτόν τον κανόνα …

ΡΟΒΙΝΣΩΝΑΣ  ΚΡΟΥΣΟΣ

DANIEL DEFOE

Ο Ροβινσώνας Κρούσος είχε ένα όνειρο: Να ταξιδέψει με το πλοίο. Ο πατέρας του όμως διαφωνούσε, αλλά αυτός έφυγε μια μέρα με το φίλο του για έναν τόπο μακρινό. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά όμως μια μέρα ξέσπασε τρομερή καταιγίδα. Όλα χάθηκαν. Τα κύματα παρέσυραν τον Ροβινσώνα σε μια ακτή. Το επόμενο πρωί διαπίστωσε ότι βρισκόταν σε ένα έρημο νησί. Κολύμπησε μέχρι το ναυαγισμένο πλοίο για να σώσει όσα πράγματα ήταν χρήσιμα. Βρήκε μια σπηλιά που την έκανε σπίτι του, έφτιαξε καρέκλες και έπιπλα και έτρωγε φρούτα για να ζήσει. Σιγά σιγά άρχισε να φτιάχνει και άλλα πράγματα που του χρειάζονταν. Επίσης ανακάλυψε έξω από τη σπηλιά του ότι είχε καλαμπόκι κι έτσι έφτιαξε ψωμί και έφαγε. Νοσταλγούσε την πατρίδα του και γι’ αυτό έφτιαξε μια βάρκα. Είδε κάποιες πατημασιές και κατάλαβε ότι δεν ήταν μόνος. Ήταν ινδιάνοι. Μια μέρα είδε μια βάρκα να φεύγει από το νησί και έτσι πήγε στην παραλία. Είδε φωτιά και κόκαλα ανθρώπων και κατάλαβε ότι οι ιθαγενείς δεν ήταν φιλικοί. Πέρασε καιρός και είδε μερικούς να κυνηγούν έναν άνθρωπο που εκείνος βούτηξε στο ποτάμι για να σωθεί. Ο Ροβινσώνας τον βοήθησε και τον ονόμασε Παρασκευά. Του έμαθε τη γλώσσα και έγιναν φίλοι. Κάποια μέρα στο νησί πήγαν πειρατές που είχαν αιχμαλώτους τον καπετάνιο και τους ναύτες ενός πλοίου. Ο Ροβινσώνας με τον Παρασκευά βοήθησαν τους ναυτικούς και τον καπετάνιο και αυτός για να τους ευχαριστήσει τους πήρε μαζί του στο πλοίο του και τους γύρισε πίσω στην πατρίδα. Έτσι ο Ροβινσώνας έζησε χαρούμενος και ευτυχισμένος την υπόλοιπη ζωή του.

Γιάννης Σπανός

ΣΤ4΄

Το ημερολόγιο ενός Σπασίκλα 8

ΤΖΕΦ ΚΙΝΙ

Ο Σπασίκλας περνά άλλη μια απ’τις περι-πέτειές του.Χάρη στην μαγική,ξεχασμένη μπάλα του αδελφού του, παίρνει κάποιες απαντήσεις για την καθημερινή του ζωή.

Με την βοήθειά της, ξανακέρδισε τον αγαπημένο του φίλο τον Ράουλι, ο οποίος εκείνη την περίοδο, τα είχε φτιάξει με την Αμπιγκέι Μπράουν. Ανακάλυψε επίσης, τα ’’όπλα’’ της μαμάς του. Ήταν η ντουλάπα της, η οποία περιλάμβανε βιβλία για το πώς οι γονείς πρέπει να συμπεριφέρονται στα παιδιά τους. Έγινε ο πιο τυχερός της οικογένειας διότι βρήκε το χαμένο δαχτυλίδι, το οποίο θα κρατούσε αυτός. Τι θα γράφει και στο επόμενο ημερολόγιο ο μικρός Σπασίκλας;

    ΧΙΟΥΓΚΟ ΠΕΠΠΕΡ

Πολ Στιούαρτ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν  ένα ορφανό μωρό που βρέθηκε  στον καταψυγμένο Βορρά και έπεσε στα χέρια δύο κτηνοτρόφων ταράνδων. Όταν ο Χιούγκο Πέππερ μεγάλωσε, θέλησε να αναζητήσει το τοπο που ζούσαν οι γονείς του. Έτσι, ξεκίνησε με το αεροναυτικό έλκηθρό του το ταξίδι του και έζησε μοναδικές εμπειρίες και περιπέτειες. Εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπος με κάποιους ντόπιους οι οποίοι θέλουν να καταστρέψουν την πόλη του. Θα καταφέρει άραγε να την προστατέψει;

AMAΛΙΑ ΤΣΙΟΥΡΗ

ΣΤ΄4

       Χριστουγεννιάτικα κάλαντα, χριστουγεννιάτικο δέντρο και βασιλόπιτα, είναι μερικά από τα πιο γνωστά έθιμα του Δωδεκαημέρου στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες. Υπάρχουν όμως παραδόσεις και έθιμα που δεν τα γνωρίζουμε.

Τα παιδιά του ΣΤ΄2 στα πλαίσια των ΤΠΕ, χρησιμοποιώντας το Internet ως πηγή γνώσης, έψαξαν, βρήκαν μερικά και τα μοιράζονται μαζί μας.

 Οι  Κολόνιες

      Ένα από τα πιο όμορφα  Πρωτοχρονιάτικα έθιμα που όμως στις μέρες μας τείνει να εκλείψει είναι «Οι Κολόνιες». Είναι ένα έθιμο που συναντάμε στα Επτάνησα και κυρίως στην Κεφαλονιά.

Το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς οι Επτανήσιοι βγαίνουν, ελάχιστοι δυστυχώς πια, κρατώντας στα χέρια τους μπουκαλάκια με κολόνιες. Το έθιμο θέλει ο ένας να ραίνει με την κολόνια τον άλλο τραγουδώντας το παρακάτω στιχάκι:

«Ήρθαμε  με ρόδα και μ’ ανθούς,

να σας ειπούμε χρόνους πολλούς».

      Αυτό γίνεται για αρκετή ώρα, ώσπου να έρθει η στιγμή που ο θα επιστρέψει στο σπίτι του για να γιορτάσει την αλλαγή του χρόνου  με την οικογένεια του. Κατά την διάρκεια της επιστροφής μια ευχή ακούγεται από όλα τα στόματα:

«Καλή αποκοπή»

που σημαίνει με το καλό να φύγει («αποκόψει») ο παλιός ο χρόνος!

 Αλεξάνδρα Καλαϊτζίδου

Κόλιντα Μπάμπω

Κυρίως στην Πέλλα αναβιώνει το έθιμο της «Κόλιντα Μπάμπω» που έχει σχέση με τη σφαγή του Ηρώδη. Οι κάτοικοι της περιοχής ανάβουν το βράδυ της 23ης Δεκεμβρίου φωτιές φωνάζοντας «Kόλιντα Mπάμπω» δηλαδή «σφάζουν γιαγιά». Σύμφωνα με το έθιμο οι φωτιές ανάβουν για να μάθουν οι άνθρωποι για τη σφαγή και να προφυλαχτούν.

Το «Κόλιντα Μπάμπω» φυσικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα κάλαντα στη γιαγιά, μια φράση που είναι γνωστή σε πάρα πολλές περιοχές της Ελλάδας και την συναντούμε όχι μόνο στην Μακεδονία αλλά και στην Θράκη.

Ας δούμε μερικές παραλλαγές όμως…

“Κόλιντα, κόλιντα δώσ’ μου μπάμπω κλούρα

Αν δε με δώσεις κλούρα δώσ’ μου τη θυγατέρα ‘ ς…”

“Κόλιντα και μέλιντα με μένα μπάμπω κλούρα…”

“Κόλιντα μπάμπου, δως μας μια κλουρίτσα

ας είνι σταρίσια, ας είνι καλαμποκίσια,

Κόλιντα μπάμπου”

     «Κόλιντα μπάμπω» σημαίνει «Κάλαντα στη γιαγιά»…

‎      Το έθιμο με τις πανύψηλες φωτιές έχει λάβει εδώ και αιώνες χριστιανικό χαρακτήρα, αν και έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα.

Οι Χριστιανοί το συνδέσαμε με τη γέννηση του Χριστού και τα γεγονότα γύρω από αυτήν. Άλλη εκδοχή μιλάει για την σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη (άλλωστε η ονομασία του εθίμου ερμηνεύεται στη μακεδονίτικη ντοπιολαλιά ως προειδοποίησης στη γιαγιά -μπάμπω- ότι σφάζουν -κόλιαμ-) και άλλες έχουνε να κάνουνε με την προετοιμασία της υποδοχής του Μεσσία μας από τους ταπεινούς ποιμένες της Βηθλεέμ και την προσπάθειά τους να ζεστάνουν τον νεογέννητο Χριστό, ενώ το έθιμο συνδέεται και με τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα που λένε τα παιδιά το πρωί της επομένης και παραμονής των Χριστουγέννων.

 Ελένη Λάσκαρη

Ελευθερία Μαρκοπούλου

Κλωνάρια στο τζάκι

      Στη Θεσσαλία τα νεαρά κορίτσια και αγόρια επιστρέφοντας στο σπίτι από την εκκλησία τοποθετούν δίπλα στο αναμμένο τζάκι μικρά κλαδιά δέντρων, που αντιπροσωπεύουν τις προσωπικές τους επιθυμίες. Κλαδιά κέδρου για τα κορίτσια και αγριοκερασιάς  για τα αγόρια.

Φροντίζουν μάλιστα τα κλαδιά αυτά να είναι λυγερά, αφού το κλαδί που θα καεί αντιπροσωπεύει καλούς οιωνούς για τον κάτοχο του. Συγκεκριμένα, πιστεύεται ότι το άτομο του οποίου κάηκε πρώτο θα είναι και το πρώτο που θα παντρευτεί.

                                               Κατερίνα Θεοχαροπούλου

                                    Φλωρεντίνη Παναγιώτου

Μπουμπουσάρια

      Τα «μπουμπουσάρια» που γιορτάζονται στην Εράτυρα στις 2 Ιανουαρίου είναι καθαρά διονυσιακές γιορτές. Γιορτάζονται την ίδια εποχή που γιορτάζονταν τα «Διονύσια κατ΄αγρούς» στην αρχαία Ελλάδα, με δραματικές παραστάσεις και ξεφαντώματα.

Παλαιότερα τα «μπουμουσάρια» στην Εράτυρα  γιορτάζονταν ανήμερα της Πρωτοχρονιάς, όπου οι ανδροπαρέες (τα μπλίκια), με τις ιδιόρρυθμές φορεσιές, τα βαμμένα πρόσωπα, με τους ήχους των μουσικών οργάνων και το τραγούδι «Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά» γυρίζανε  όλο το χωριό και σε κάθε σπίτι τραγουδούσαν και το σχετικό ευχετικό τραγούδι. Στο έθιμο έπαιρναν μέρος μόνο άνδρες.

Σήμερα το έθιμο άλλαξε, όμως ο Σατουρναλικός χαιρετισμός του Νέου Χρόνου και τα γλέντια παρέμειναν αναλλοίωτα. Μια πανδαισία ξέφρενου γλεντιού με χορό, μουσική, παραδοσιακά εδέσματα, άφθονο κρασί και μασκαρεμένους που χορεύουν τους παραδοσιακούς χορούς, στους δρόμους και στις γειτονιές.

Το έθιμο κορυφώνεται με την παρέλαση των μεταμφιεσμένων που σατυρίζουν με καυστική διάθεση και πνευματώδη κριτική το κάθε επίκαιρο θέμα και τελειώνει με ολονύχτιο γλέντι.

Τα «Μπουμπουσάρια» σε άλλες πόλεις της Ελλάδας γιορτάζονται για δύο ολόκληρες μέρες, την παραμονή και τη μέρα των Θεοφανίων.

Άντρες, γυναίκες και παιδιά, κρύβονται κάτω από παλιά ρούχα και καλύπτοντας το πρόσωπό τους με τούλινα υφάσματα, γίνονται μη αναγνωρίσιμοι. Έτσι μπορούν να διασκεδάσουν και να κάνουν οτιδήποτε θελήσουν χωρίς κοινωνικούς ενδοιασμούς και ενοχές, αφού εκείνη την ημέρα όλα επιτρέπονται.

Γιάννης Καζάκος

 Κλαδαριές

     Το έθιμο «Κλαδαριές» στη Σιάτιστα, είναι οι φωτιές που ανάβονται κάθε χρόνο στις 23 Δεκεμβρίου, για να ζεστάνουν τον Χριστό που θα γεννηθεί.

Αποτελούν ένα μοναδικό έθιμο που ανάγεται στα ομηρικά χρόνια, διότι θυμίζει το «αποτρόπαιο πυρ» των αρχαίων, με το οποίο οι Σιατιστινοί θέλουν να ξορκίσουν τους καλικάντζαρους. Αργότερα, με τη γέννηση του Χριστού, ταυτίστηκε με τις φωτιές που άναψαν το βράδυ της γέννησης οι βοσκοί, για να ζεστάνουν το νεογέννητο θείο βρέφος.

Το βράδυ της προπαραμονής των Χριστουγέννων, ανάβουν αρχικά οι κλαδαριές στην είσοδο της Σιάτιστας και στο δημοτικό διαμέρισμα Μικροκάστρου και σταδιακά επεκτείνονται σε ολόκληρη τη Σιάτιστα. Οι Σιατιστινοί σε κάθε γειτονιά κάτω από τους ήχους παραδοσιακών οργάνων, χορεύουν γύρω από τις Κλαδαριές. Οι πολύ θαρραλέοι παίρνουν φόρα και πηδάν πάνω από την φωτιά. Στο τέλος ρίχνουν πέτρες στην φωτιά για να σβήσει.

Γιάννης Καζάκος

Μωμόγεροι

       Οι Μωμόγεροι (γνωστό και ως Μωμόεροι ή Μωμοέρια) είναι ένα ποντιακό λαϊκό δρώμενο το οποίο λαμβάνει χώρα το 12ήμερο Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά – Θεοφάνεια με ευχετηριακό χαρακτήρα.

Παραλλαγή μπορεί να θεωρηθεί το έθιμο Ραγκουτσάρια που συναντάται στην περιοχή της Κοζάνης και της Καστοριάς. Οι ρίζες του εθίμου βρίσκονται στους προ-χριστιανικούς χρόνους αλλά οι Πόντιοι έδωσαν αργότερα χριστιανικό χαρακτήρα.

Η ονομασία του δρώμενου προέρχεται από τις λέξεις μίμος ή μώμος αλλά και γέρος. Στο έθιμο οι λέξεις αυτές συνδέονται με τις μιμιτικές κινήσεις των πρωταγωνιστών-γερόντων.

Στο δρώμενο αυτό παρουσιάζεται η αναγέννηση της φύσης  με την αλλαγή του νέου έτους και έχει σκοπό σάτιρας. Αναπαρίσταται η ιστορία του Κιτί Γοτσά.  Στο έθιμο αυτό, μέρος των συμμετεχόντων φοράνε τομάρια ζώων όπως λύκων και τράγων ενώ άλλοι ντύνονται με στολές ανθρώπων οπλισμένων με σπαθιά και έχουν την μορφή γεροντικών προσώπων. Ο περίεργος αυτός θίασος τριγυρνά στις αυλές των σπιτιών.

Οι πρωταγωνιστές είναι τρεις, ο γέρος Κιτί Γοτσά, η νύφη και ο «αράπης». Η αλλαγή του χρόνου και η αναγέννηση της φύσης  συμβολίζεται με τη νύφη η οποία φλερτάρει με τον νέο (ο νέος είναι ο χαρακτήρας «αράπης»). Στο δρώμενο εναλλάσσεται η απαγωγή της νύφης από τον νέο «αράπη» με τον γέρο Κιτί Γοτσά.

Γιώργος Λαγός

Μιχαέλα Κρομμύδα

Το τάισμα της βρύσης

      Στην Κεντρική Ελλάδα οι κοπέλες, τα μεσάνυχτα ή προς τα χαράματα των Χριστουγέννων, πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση και παίρνουν το αμίλητο νερό. Σε όλη τη διαδρομή δεν βγάζουν μιλιά από το στόμα τους, για αυτό και το νερό το λένε άκραντο (αμίλητο).

Αφού πάρουν το νερό αφήνουν στη βρυσούλα βούτυρο, τυρί, ή ψημένο σιτάρι ή κλαδί ελιάς και λένε:

«Όπως τρέχει το νερό σ’ βρυσούλα μ’, έτσ’ να τρέχ’ και το βιο μ»

     Έπειτα ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, «κλέβουν νερό» και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες μέχρι να πιούν όλοι από τ’ άκραντο νερό. Ραντίζουν τις 4 γωνιές του σπιτιού και σκορπούν στο σπίτι τα τρία χαλίκια.

                                          Αλεξάνδρα Δουλγεράκη

                                                         Αιμιλία Λαδοπούλου

Το 4ο Δημοτικό Σχολείο Πετρούπολης Σας εύχεται ολόψυχα καλές γιορτές, ευτυχισμένος ο νέος χρόνος με υγεία ευτυχία και εκπλήρωση κάθε επιθυμίας σας.

Ο άνθρωπος εδώ και χιλιάδες χρόνια αξιοποίησε  τη  θερμότητα ανακαλύπτοντας τρόπους με τους οποίους τη χρησιμοποιεί κάθε φόρα προς όφελος  του. Η θερμότητα μερικές φόρες μεταδίδεται γρήγορα σε κάποια υλικά τα όποια  τα ονομάζουμε κάλους  αγωγούς της θερμότητας ενώ τα σώματα τα όποια  εμποδίζουν την θερμότητα ονομάζονται μονωτές. Μερικοί καλοί αγωγοί της θερμότητας είναι το αλουμίνιο και ο σίδηρος ενώ  κάποιοι κακοί αγωγοί είναι ο αέρας  και το  φελιζόλ.  Η ροή της θερμότητας γίνεται με αγωγή με ρεύματα και  με ακτινοβολία . Κατά την μετάδοση  της θερμότητας με αγωγή δεν μετακινείται  ύλη . Στα υγρά και στα αέρια σώματα η  θερμότητα  μεταδίδεται με ρεύματα . Το θερμό νερό ή ο αέρας  μετακινούνται  προς τα πάνω μεταφέροντας θερμότητα γιατί είναι πιο ελαφρά . Κατά  την μεταφορά της θερμότητας με ρεύματα μετακινείται ύλη . Στα  σπίτια η μετάδοση της  θερμότητας γίνεται με ρεύματα. Από την καύση του πετρελαίου  ζεσταίνεται το νερό στο λέβητα και με την βοήθεια του  κυκλοφορητή  μεταφέρεται με ρεύματα από το λεβητοστάσιο φτάνει στα θερμαντικά  σώματα  . Η θερμότητα μεταδίδεται και με ακτινοβολία . Η θερμότητα από τον ήλιο δεν μεταδίδεται ούτε με ρεύματα ούτε με αγωγή αλλά με ακτινοβολία γιατί είναι δυνατή και στο κενό. Η θερμότητα που απορροφά ένα σώμα εξαρτάται από το χρώμα του. 

   ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗ  ΣΤ’4