Η πιο ωραία γιορτή του χρόνου έφτασε…

Ξεκινήσαμε διαβάζοντας την ιστορία της γέννησης του Χριστού…Μιλήσαμε για το αστέρι και τους 3 Μάγους…και μάθαμε τα ήθη και τα έθιμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς…Μιλήσαμε για τον Μέγα Βασίλειο και την Ιστορία της Βασιλόπιτας…και γράψαμε το γράμμα μας για τον Αη-Βασίλη…και στολίσαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο του σχολείου μας…

Οι μέρες συνεχίστηκαν με πολλές πολλές κατασκευές και φυσικά πολυυυυυύ χρυσόσκονη…..

Σπόροι μικροί, σπόροι μεγάλοι, σπόροι που τρώγονται, σπόροι που δεν τρώγονται, σπόροι που φυτεύονται φθινόπωρο, σπόροι που φυτεύονται στο χωράφι, στον κήπο ή φυτρώνουν μόνοι τους. Τι είναι αυτός ο σπόρος; Και η απάντηση που πήραμε: “κάτι που φυτρώνει”… Κι εμείς εξηγούμε όσο πιο απλά μπορούμε. Κάθε σπόρος κουβαλά μέσα του ένα μωρό φυτό. Διαφορετικό για κάθε σπόρο όπως γίνεται και με κάθε ζωντανό οργανισμό. Όπως τα σκυλάκια γεννούν κουτάβια, οι κότες κοτοπουλάκια έτσι και από κάθε σπόρο γεννιέται- φυτρώνει είναι η σωστή λέξη- ένα φυτό του ίδιου είδους. Και αναφέρουμε παραδείγματα από σπόρους που έχουμε συγκεντρωμένους. Αν φυτέψω ένα σπόρο από μήλο θα βγει; Μια Μηλιά, ένα σπόρο από ντομάτα; Μια Ντοματιά…

Διαβάσαμε το παραμύθι “το σποροπαραμύθι”…Και φούντωσε η συζήτηση για τον κύκλο της ζωής ενός σπόρου…

Είδαμε διαφόρων ειδών σποράκια, βρήκαμε τις διαφορές τους, τα αγγίξαμε και στη συνέχεια τα φυτέψαμε…

Με αφορμή το Γ του γεωργού μάθαμε το γράμμα “Γ”…

Με αφορμή “Το παραμύθι την Ελιάς” ξεκίνησε η συζήτηση στο σχολείο μας για τις εργασίες που γίνονται αυτό το μήνα καθώς και για την χρησιμότητα του λαδιού στη ζωή μας….

” Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε
μια φτωχογειτονιά ένα φτωχό μα
πολύ καλόκαρδο κορίτσι που το
έλεγαν Ελιά. Κάθε μέρα η Ελιά
γύριζε τη γειτονιά της, έβλεπε τον κόσμο να ζει φτωχός και
δυστυχισμένος και επέστρεφε στο σπίτι της πολύ στενοχωρημένη.
«Κάτι πρέπει να κάνω για να τους βοηθήσω», σκεφτόταν.Κι από την
άλλη κιόλας μέρα άρχισε.Βγήκε στη γειτονιά, κράτησε τα παιδιά της
γειτόνισσας,για να πάει να δουλέψει και να μπορεί να τους φέρει λίγο
φαϊ.
Μια άλλη μέρα πήγε στη γριούλα που ήταν άρρωστη,της μαγείρεψε,
της σκούπισε το σπίτι, την έπλυνε, την τάισε.Την άλλη μέρα πάλι
έβγαλε τον παράλυτο γέρο με το καρότσι του βόλτα, για να πάρει
αέρα και ήλιο.
Τα βράδια γύριζε κατάκοπη, μα ευχαριστημένη που είχε καταφέρει
να δώσει λίγη χαρά στους φτωχούς ανθρώπους.Οι μέρες περνούσαν
κι η Ελιά όλο δούλευε κι όλο αδυνάτιζε.Μα έβλεπε πως ό,τι κι αν
έκανε,ο κόσμος ήταν πάντα φτωχός και δυστυχισμένος.
Αυτό τη στενοχωρούσε πάρα πολύ κι έτσι στενοχωρημένη κάθισε
στην αυλή του σπιτιού της και συλλογιζόταν.
– Τι να κάνω , τι να κάνω; Δεν μπορώ να βλέπω τόση δυστυχία.
Το σπουργίτι που την είδε τόσο στενοχωρημένη – και που την
αγαπούσε γιατί κάθε μέρα τού έριχνε σπόρους και ψίχουλα- δεν
άντεξε και πέταξε βαθιά στο δάσος.Εκεί βρήκε την καλή νεράιδα και
της είπε:
-Τρέξε,καλή νεράιδα.Η Ελιά είναι πολύ στενοχωρημένη, χλωμή κι
αδύνατη.

Η καλή νεράιδα ανήσυχη έτρεξε στην αυλή της Ελιάς και τη ρώτησε:
-Τι έχεις ,Ελιά μου,κι είσαι τόσο λυπημένη;
-Αχ,καλή μου νεράιδα.Δεν μπορώ να βλέπω τόση φτώχεια και
δυστυχία γύρω μου.
-Και τι θέλεις,δηλαδή;
-Θέλω να τους γίνω χρήσιμη.Θέλω να τους προσφέρω κάτι πολύτιμο
που να τους δώσει ζωή και χαρά.
-Το θέλεις αλήθεια τόσο πολύ;
-Και βέβαια το θέλω.Δε βλέπεις πώς έλιωσα από τη στεναχώρια
μου;
-Τότε σταμάτησε να στενοχωριέσαι.Θα σε κάνω αυτό που θέλεις.Και
τσούπ!Την άγγιξε με το ραβδάκι της κι αμέσως η Ελιά έγινε ένα
μεγάλο δέντρο,που έβγαλε φύλλα, λουλουδάκια άσπρα, που έγιναν
ελιές πράσινες, μοβ, μαύρες.Έπεσαν στη γη, τα κουκούτσια
φύτρωσαν,έγιναν δεντράκια και σχημάτισαν ένα μεγάλο ελαιώνα.
Ήρθαν οι γείτονες, μάζεψαν τις ελιές, έβγαλαν λάδι,έφαγαν,
χόρτασαν,ρόδισαν τα μάγουλά τους, ζωήρεψαν κι άρχισαν να
χαμογελούν και να ζουν ευτυχισμένοι.
Για να ευχαριστήσουν την ελιά και να της δείξουν την αγάπη
τους,πήραν το λάδι τους, το έβαλαν στο καντήλι,για να θυμίζουν στην
Παναγιά και στο Χριστό την καλοσύνη της ελιάς και την αγάπη της
για τον κόσμο.
Κι η Παναγιά με τη σειρά της την ευλόγησε. Κι ο Χριστός κάτω απ’
την ελιά ήρθε και ξεκουράστηκε. Κι εκείνη καμάρωνε ευχαριστημένη
στη μέση στον ελαιώνα και φρόντιζε ,όταν έρχονται οι άνθρωποι να
τη μαζέψουν να’ ναι γεμάτη ελιές , να χορταίνουν οι φτωχοί και να
φωτίζονται απ΄τις καντήλες όλες οι εκκλησιές.”

Δείξαμε στα παιδιά φωτογραφικό υλικό από την διαδικασία του λιομαζώματος, δείξαμε πως είναι το δέντρο της ελιάς, που βρίσκεται, που χρησιμοποιούμε το λάδι, μυρίσαμε και αγγίξαμε το λάδι, ζητήσαμε από τα παιδιά να μας φέρουν κλωνάρια ελιάς, μιας και εδώ στην Καλλιθέα υπάρχει σε όλους σχεδόν τους δρόμους…Αλλά και πειραματιστήκαμε…

Διαβάσαμε το παραμύθι της Αθηνάς και του Ποσειδώνα…

Τέλος, με αφορμή το Ε της ελιάς ασχοληθήκαμε με το γράμμα “Ε”…