Το παρακάτω ποίημα γράφτηκε από τη μαθήτρια Ελεάννα Νάστα (τάξη Γ2) για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821.

“Μόνο περηφάνια”

Τι να γράψω, τι να πω

για την ανδρεία αυτών των ένδοξων αγωνιστών;

Πολέμησαν γενναία και έδωσαν ψυχή

για να ‘χουμε εμείς τώρα ελεύθερη ζωή!

 

Πώς να εκφραστώ;

Τι λέξεις να χρησιμοποιήσω;

Χιλιάδες σκέψεις φωλιάζουν στο μυαλό.

Ίσως καλύτερα για λίγο να σιωπήσω

και με αυτόν τον τρόπο να τιμήσω

όλους αυτούς τους ήρωες

που με θαρραλέα καρδιά

θυσιάστηκαν για τη λευτεριά.

 

Τι λόγια να μεταχειριστώ,

τα συναισθήματά μου πώς να διαχειριστώ;

Κάθε τους θύμηση

σκορπά συγκίνηση

και αφήνει ως τα ουράνια

απέραντη περηφάνια.

 

Ακόμα κι αν εχουν περάσει διακόσια χρόνια

στη μνήμη μου οι ήρωες θα ζουν αιώνια.

Η Επανάσταση του ’21 στο νου μου φυλαγμένη

σαν σε βιβλίο με γράμματα χρυσά αποτυπωμένη.

Μια ένδοξη ιστορία μέσα από τους στίχους

φέρνει στ΄αυτιά μου του πολέμου τους ήχους.

Η λέξη “Ελευθερία” πάντα στη σημαία μου γραμμένη

και η ίδια η ανδρεία στην ψυχή βαθιά χαραγμένη.

 

Πάντα, Έλληνα, ανάστημα να ορθώνεις

και σαν  Κολοκοτρώνης

το λάβαρο της νίκης να υψώνεις,

τους εχθρούς να κατατροπώνεις.

 

Πάντα να πολεμάς μ΄όλη σου την ψυχή

διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή!