Την Τετάρτη 22/10/2025, μεταβήκαμε στον χώρο της ΑΘΛΟΥΠΟΛΗΣ, στα πλαίσια της 12ης Πανελλήνιας Ημέρας Σχολικού Αθλητισμού, που συνδυάστηκε κι εφέτος με την Ευρωπαϊκή Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού 2025.
Εκεί, τα παιδιά εκτός από το παιχνίδι στα γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ και βόλεϊ, μπορούσαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε πέντε ΠΙΣΤΕΣ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΗΣ ΔΥΣΚΟΛΙΑΣ, που ΣΤΟΧΟ είχαν να καταλάβει το κάθε παιδί ποιος είναι ο υπάρχων βαθμός ικανότητάς του (ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ), ώστε να μπορέσει να βάλει ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ προσωπικούς ΣΤΟΧΟΥΣ, για την βελτίωσή του (φυσικά, για να γίνει αυτό, το παιδί έπρεπε να περάσει ξανά και ξανά από την ίδια πίστα).
Η πρώτη πίστα ήταν η ΣΚΟΠΟΒΟΛΗ ΣΕ ΣΤΕΦΑΝΙΑ. Υπήρχαν τριών μεγεθών στεφάνια και τριών μεγεθών μπάλες, έτσι ώστε η μεγαλύτερη μπάλα ίσα που να χωράει στο μικρότερο στεφάνι. Επίσης, υπήρχαν γραμμές (σχοινάκια) σε διάφορες αποστάσεις από τα στεφάνια, πίσω από τις οποίες, έπρεπε να στέκεται αυτός που πετάει την μπάλα. Κάθε παιδί, ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ, είχε τρεις προσπάθειες να περάσει όποια μπάλα διαλέξει, από όποια απόσταση θέλει, μέσα από όποιο στεφάνι επιθυμεί. Όλα αυτά (στεφάνι, μπάλα, απόσταση), μπορούσαν να διαφέρουν σε κάθε μία από τις τρεις αυτές προσπάθειες. Όταν ολοκλήρωνε τις προσπάθειές του, πήγαινε πίσω από τα στεφάνια, για να δίνει τις μπάλες στον επόμενο. Όταν τελείωνε και ο επόμενος, αν ήθελε να ξανακάνει, πήγαινε στο τέλος της σειράς, αλλιώς πήγαινε σε άλλη πίστα.
Η δεύτερη πίστα ήταν σαν ΣΤΙΒΟΣ ΜΑΧΗΣ, όπου, ξεκινώντας από ένα σημείο εκκίνησης, το παιδί είχε να περάσει πάνω από ένα λάστιχο, το οποίο ήταν λοξά βαλμένο, ώστε να διαλέξει από ποιο σημείο του -ψηλότερο ή χαμηλότερο- ήθελε να περάσει, μετά είχε να διανύσει κάποια μέτρα όπου υπήρχαν στεφάνια κάτω, πατώντας μέσα σ’ αυτά και χρησιμοποιώντας όσο μπορούσε λιγότερα, περνούσε μέσα από ένα στρώμα που ήταν απλά καμπυλωμένο (σε αψίδα) ή τελείως καμπυλωμένο, ώστε να ακουμπούν οι άκρες του (σωλήνα) -όποιο διάλεγε- και πηδούσε πάνω από ένα ρυάκι (με όχθες φτιαγμένες από σχοινί και με αυξανόμενο φάρδος), από όποιο σημείο του ήθελε (στενό ή φαρδύ). Πριν αποχωρήσει από την πίστα, διόρθωνε αν χάλασε κάτι (συνήθως, τα στρώματα) και έμπαινε και πάλι στην σειρά ή πήγαινε σε άλλη πίστα.
Η τρίτη πίστα αφορούσε ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ πάνω σε “βραχάκια”, διαφορετικού ύψους και πλάτους (ξύλινους τάκους, τενεκάκια από νες καφέ ή πουράκια, κουτιά γάλακτος), πάνω στα οποία έπρεπε να πατήσουν για να περάσουν ένα φανταστικό ποτάμι. Υπήρχαν τεσσάρων βαθμών δυσκολίας διαδρομές, με βάση το πόσο στενά και ψηλά ήταν τα βραχάκια, και το παιδί διάλεγε οποία διαδρομή ήθελε, προσπαθώντας να μην πατήσει το πόδι του μέσα στο “ποτάμι”. Η προσπάθεια τελείωνε, με την ολοκλήρωση της διαδρομής ή με το πάτημα του ποδιού κάτω (στο “ποτάμι”), οπότε, αφού έστηνε ξανά τυχόν βραχάκια που έριξε, έμπαινε πάλι στην σειρά ή άλλαζε πίστα. Πλεονέκτημα της πίστας ισορροπίας ήταν ότι μπορούσαν να προσπαθούν τέσσερα παιδιά ταυτόχρονα, ένα στην κάθε διαδρομή.
Στην τέταρτη πίστα, το παιδί έκανε ΝΤΡΙΠΛΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ανάμεσα σε εμπόδια (κώνους), δηλαδή σλάλομ, ΚΑΙ, στο τέλος, έριχνε ΣΟΥΤ, πίσω από κάποια από τις γραμμές (σχοινάκια), που βρίσκονταν σε διαφορετικές αποστάσεις από τα τέρματα, τα οποία ήταν δύο μεγεθών (μεγάλο, μικρό). Ανεξάρτητα αν έβαζε το γκολ ή όχι, μάζευε την μπάλα, την έδινε στον πρώτο στην σειρά που δεν είχε και πήγαινε στο τέλος της σειράς ή σε άλλη πίστα. Οι διαδρομές με τους κώνους ήταν δύο, οπότε μπορούσαν να προσπαθούν δύο παιδιά ταυτόχρονα.
Η πέμπτη πίστα περιλάμβανε ΣΚΟΠΟΒΟΛΗ, με μπαλάκια του τένις, σε μια τριάδα μικρών ή μεγάλων πλαστικών μπουκαλιών (διάλεγε το παιδί ποια από τις δύο και από ποια απόσταση), που βρίσκονταν πάνω σε ένα τραπέζι. Τρία μπαλάκια είχε το κάθε παιδί και προσπάθειες απεριόριστες (κατά τις οποίες, μπορούσε και να αλλάζει την απόσταση από την οποία ρίχνει), μέχρι να καταφέρει να ρίξει την τριάδα των μπουκαλιών που διάλεξε. Μετά, ξανάστηνε τα μπουκάλια, μάζευε τα μπαλάκια σ’ ένα κουτί, για να τα χρησιμοποιήσει ο επόμενος και πήγαινε στην σειρά ή άλλαζε πίστα.
Ήταν μια όμορφη και δημιουργική αθλητική ημέρα!
