Η εισαγωγή των εκπαιδευτικών διαφόρων ειδικοτήτων στα δημοτικά σχολεία με αναμορφωμένο πρόγραμμα σπουδών έγινε δεκτή στην αρχή με σκεπτικισμό. Σήμερα μπορώ να υποστηρίξω σχεδόν με σιγουριά ότι η είσοδός τους έχει προσφέρει σημαντικά τόσο στην ανανέωση και στο φρεσκάρισμα του προγράμματος σπουδών όσο και ουσιαστικά στην αντιμετώπιση προβληματικών καταστάσεων που προκύπτουν στην καθημερινότητα του σχολείου.
Ένα παράδειγμα αυτής της συνεισφοράς αποτελεί και η ταινία μικρού μήκους που γύρισαν τα παιδιά της ΣΤ’ τάξης μαζί με την εκπαιδευτικό της θεατρικής αγωγής Ελένη Ρασσιά το σχολικό έτος 2013-2014.
Η ιδέα ξεκίνησε από την αγωνία της Ελένης να βελτιώσει τις σχέσεις των παιδιών του «χειρότερου» τμήματος του σχολείου, όπως λέει χαρακτηριστικά. Μέσα από την αναζήτηση διαφόρων λύσεων μαζί με τα παιδιά, προέκυψε η ιδέα της δημιουργίας μιας ταινίας μικρού μήκους που θα έπαιρνε μέρος και σε κάποιο διαγωνισμό ταινιών.
Ο κοινός αγώνας των παιδιών να προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους για να επιτύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα, ο εκπληκτικά ευρηματικός τρόπος της Ελένης να εκφράσουν τα παιδιά τα συναισθήματά τους μέσα από μικρές συνεντεύξεις που δίνουν αλλά και η δημιουργία ενός πρωτότυπου τηλεοπτικού παιχνιδιού, οδηγούν με μαεστρία τα παιδιά να ενωθούν στον κοινό στόχο παραμερίζοντας και ξεχνώντας τις αρχικές διαφορές τους.
Μπορεί στο τέλος η ταινία να μην πήρε το βραβείο στο διαγωνισμό, όπως ήθελαν τα παιδιά. Έφταναν όμως αυτά τα 20’’ για να πάρουν το βραβείο της καρδιάς μας, γιατί επιτέλους μέσα από αυτή την ολιγόλεπτη ταινία καταφέραμε να τα δούμε έτσι όπως πραγματικά είναι.
Χρωστάω ευγνωμοσύνη στην Ελένη, γιατί με έκανε να δω τα παιδιά αυτά με «άλλα» μάτια, έτσι όπως μόνο οι τέχνες μπορούν να σε κάνουν να δεις τα παιδιά. Της αφιερώνω αυτή την παρουσίαση όπως και σε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν.
Δείτε πρώτα τη συνέντευξη που δίνει η Ελένη και εξηγεί τον τρόπο που εμπνεύστηκε και πραγματοποίησε την ταινία και στη συνέχεια απολαύστε αυτό που μπορούν να προσφέρουν τα παιδιά όταν δεν περιορίζονται από τα τείχη που σηκώνει πολλές φορές το σύγχρονο σχολείο απέναντι στη δημιουργικότητά τους.
Παναγιώτης Μουσταΐρας