Αυτές τις μέρες προγραμματίζουμε, να προσεγγίσουμε τον πολυσύνθετο λαϊκό μας πολιτισμό (υλικό και άυλο).

Νυφικό κεντητό μαξιλάρι από την Σκύρο- 19ος αιώνας (Μουσείο Μπενάκη)

Μέσα από τα αντικείμενα, τις εικόνες και τον λόγο, τους ήχους, τις υφές, τις γεύσεις.., μέσα από την ποικιλομορφία της παράδοσης, επιχειρούμε να ενεργοποιήσουμε τις αισθήσεις μας, να συγκινηθούμε, να γνωρίσουμε, να εμπνευστούμε από τις όψεις του λαϊκού πολιτισμού, για να διατηρήσουμε το δικό μας μοναδικό ίχνος στον κόσμο, ως δυναμικό, σημερινό στοιχείο πολιτισμού και ταυτότητας.

Το λευκό παραμύθι, του Κώστα Στοφόρου

μπορείτε να το ‘κατεβάσετε’ ως αρχείο με την μορφή pdf από εδώ

Με ένα “κλίκ” πάνω στον χάρτη ταξιδεύουμε στον κόσμο και γνωρίζουμε τις χώρες και τους ανθρώπους, που ζουν εκεί μέσα από φωτογραφικό υλικό

http://www.earthalbum.com/

Η βασιλόπιτα του σχολείου  (8/1/2015).

Την φτιάξαμε μαζί με τα παιδιά, την γευτήκαμε κι αναζητήσαμε το φλουρί.

Η μαθήτρια που το βρήκε, ας είναι τυχερή όλη την χρονιά

https://www.youtube.com/watch?v=UAiDmr1oeoM

Το παιδάκι με την μπάλα

μουσική, στίχοι: Τατιάνα Ζωγράφου

CD “Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω”

Το παιδάκι με την μπάλα

θέλει κι άλλα κι άλλα κι άλλα

παιχνιδάκια για να παίξει

να μην βρέξει, να μην βρέξει.

Κι όταν πέσει το σκοτάδι

και κουρνιάσουν τα πουλιά,

θέλει ένα ζεστό χάδι,

θέλει μια ζεστή αγκαλιά.

Θέλει να ‘χει μια φωλίτσα,

θέλει να ‘χει δυο γλυκά φιλιά,

θέλει τα παιδιά του κόσμου

να ‘ναι όλα τους καλά.

Το παιδάκι με την μπάλα

θέλει αερόστατα μεγάλα,

δυο χαρταετούς για φίλους

να πετάξει μακριά.

Το παιδάκι με το τόπι

έχει πάρει στο κατόπι

ένα τόσο δα αστεράκι

να το πάει στο φεγγαράκι.

Με τα δυό του ποδαράκια,

όλο τρέχει, τρέχει, τρέχει

δεν αντέχει, δεν αντέχει

έχει κουραστεί πολύ.

Φεγγαράκι μου μη φεύγεις.

Όλο ψάχνω να σε βρω,

να σου πω πως σ’ αγαπάω

με τραγούδι, με χορό.

Έχω και μια ροζ μπαλίτσα

να σου δώσω να κρατάς

κι όλα τα παιδιά του κόσμου

να προσέχεις να φιλάς.

http://youtu.be/T64dTdWRm3E

 διδάσκουμε με το παράδειγμά μας

… ανοίγουμε τα μάτια της ψυχής και της καρδιάς μας, να μπει το φως