Ο πόλεμος σίγουρα είναι μια φοβερή εποχή.
Γύρω λυσσομανάει ο πόλεμος και κανένας δεν γνωρίζει αν θα είναι ζωντανός την άλλη μέρα. Οι μέρες μας ήταν γεμάτες κανονιές και πυροβολισμούς και τις νύχτες μυστηριώδεις ήχοι έρχονταν από τα βάθη. Ώσπου ένα βράδυ μας σκέπασε μια νύχτα που κρατάει ακόμη και σήμερα. Θυμάμαι το βάλαμε στα πόδια όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Παντού γύρω μας έτρεχαν άνθρωποι που φώναζαν. Τα σπίτια καίγονταν, έτσι ώστε όλα τα πράγματα φαίνονταν πυρωμένα και κόκκινα.
Αναρωτιέμαι “Γιατί πρέπει να γίνεται πόλεμος; Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν ειρηνικά; Γιατί όλη αυτή η καταστροφή;” στο ερώτημα αυτό δεν είναι εύκολο να βρω απάντηση.
Αλήθεια, γιατί φτιάχνουν ολοένα μεγαλύτερα αεροπλάνα με όλο και πιο βαριές βόμβες, ενώ την ίδια στιγμή χτίζουν κατεστραμμένα σπίτια; Γιατί σπαταλούν δισεκατομμύρια κάθε μέρα για τον πόλεμο, ενώ φαίνεται ότι δεν υπάρχει ούτε μια δεκάρα διαθέσιμη για τα φάρμακα, τους φτωχούς και τους καλλιτέχνες; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν, ενώ σε άλλα μέρη της γης έχουν τόσα τρόφιμα που τα αφήνουν να σαπίζουν; Υπεύθυνοι για τον πόλεμο δεν είναι μόνο οι ισχυροί, οι πλούσιοι οι πολιτικοί. Και οι απλοί άνθρωποι μπορεί να θέλουν τον πόλεμο, αλλιώς οι λαοί θα είχαν επαναστατήσει προ πολλού.
Μιλάω για τις στερήσεις σαν να πρόκειται για κάτι διασκεδαστικό. Ξέρετε έχω πάρει απόφαση να ζήσω μια ενδιαφέρουσα ζωή, διαφορετική από τη ζωή του απλού κοριτσιού και από τη ζωή της απλής νοικοκυράς. Είμαι νέα και δυνατή. Είναι ανάγκη να επιβιώσω και να αρνούμαι να κλαίω όλη την ώρα.
Κάθε μέρα ωριμάζω εσωτερικά και αισθάνομαι την ειρήνη να πλησιάζει.
ήταν αποσπάσματα από το ημερολόγιο της Άννας Φράνκ, γραμμένο μέσα στη δική της φυλακή, κρυμμένη από τους ναζιστές διώκτες της.
……εμείς σήμερα θα μιλήσουμε για τις χαρές της ειρήνης.










































