Διαφορετικότητα.. Μία λέξη κλειδί…Η διαφορετικότητα υποδηλώνει τη μοναδικότητά μας. Είμαστε ξεχωριστοί…Όμως μας αρέσει αυτό ή θα επιθυμούσαμε να ήμασταν κάποιος άλλος; Αν πιστέψουμε στον εαυτό μας και τον αγαπήσουμε τότε θα καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι που είμαστε μοναδικοί. Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα των ατόμων με ειδικές ανάγκες στις 3 Δεκεμβρίου αναφερθήκαμε σε αυτό το τόσο ευαίσθητο θέμα.
Νερό… ένα στοιχείο απολύτως απαραίτητο για την ύπαρξη κάθε μορφής ζωής. Για να προσεγγίσουμε τον “κύκλο του νερού” διαβάσαμε το βιβλίο “το σύννεφο που έβαλε τα κλάματα” και στη συνέχεια ακούσαμε το τραγούδι “τρέχει, τρέχει το νερό”.
Ακολούθησαν τα ιστογράμματα ” τί ξέρω για το νερό”, “τι θέλω να μάθω για το νερό”. Οι απόψεις και οι ερωτήσεις των παιδιών ήταν σαφέστατες και, επομένως, προέκυψε αβίαστα η διαθεματική προσέγγιση του θέματος.
Το τραγούδι που ακολουθεί με πολύ γλαφυρό τρόπο παρουσιάζει το ταξίδι του νερού από τον ουρανό στη γη και αντίστροφα.
Ακολούθησε η παρουσίαση της υδρόγειου σφαίρας. ΓΗ…. ο “γαλάζιος πλανήτης”… λίμνες, ποτάμια, θάλασσες, καταρράχτες συνθέτουν το κυρίαρχο χρώμα στην επιφάνειά της.
Και ακολουθεί το πείραμα με το γκαζάκι για να δουν τα παιδιά τους υδρατμούς, να ακούσουν τον ήχο του νερού όταν βράζει και να παρατηρήσουν πως “ιδρώνει” ένα διάφανο μπουκάλι αν μπουν μέσα του οι υδρατμοί που μοιάζουν με καπνό..
Οι καταρράχτες του Νιαγάρα μας βοηθούν να οπτικοποιήσουμε καλύτερα τη δύναμη του νερού και τα φυσικά φαινόμενα που προκαλεί. Αλλά και στην Ελλάδα υπάρχουν πανέμορφοι καταρράχτες… Στην Έδεσσα..
Όμως…. τί άλλο θα μπορούσε να βρέξει ο ουρανός;;;;;;; Καραμέλες, ζαχαρωτά, τούρτες, ανθρώπους, σπίτια, σοκολάτες, πέτρες… Αυτή η φαντασία των παιδιών… Εμπνευσμένα από το ζωγράφο Magritte Golconda …. που ζωγράφισε να “βρέχει ανθρώπους”….
Ο κύκλος της “αναγέννησης της φύσης”, όπου τα φυτά γεννιούνται την άνοιξη, βγάζουν καρπούς το καλοκαίρι και έπειτα πεθαίνουν βρίσκει τον απόλυτο συσχετισμό με το μύθο της Περσεφόνης που βγαίνει στη γη κάθε άνοιξη και κρύβεται στα έγκατα της το φθινόπωρο. Ορμώμενοι από αυτό το μύθο αναφερθήκαμε στη σπορά και στην αξία της για την παροχή τροφής στους ανθρώπους αλλά και στα ζώα.
Αγριολούλουδα, βότανα με ιδιαίτερες μυρωδιές βρήκαν τη θέση τους στο νηπιαγωγείο μας. Παρακολουθήσαμε ακόμα και τη γέννηση ενός βασιλικού, καθώς οι ρίζες του εμφανίστηκαν μπροστά μας μετά από κάποιες μέρες που ένα βλασταράκι ήταν μέσα στην τάξη μας.
Έπειτα παρακολουθήσαμε στον υπολογιστή βιντεάκια για τη γέννηση των φυτών
και διαβάσαμε το βιβλίο το σποράκι ταξιδεύει, το οποίο το παρακολουθήσαμε και στον υπολογιστή από το νηπιαγωγείο Βλαχάτων για να αντιληφθούμε ότι όσα μαθαίνουμε εμείς αποτελούν γνώση και για άλλα παιδιά που ζουν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας..
Τα παιδιά απεικόνισαν με τους μαρκαδόρους τους το ταξίδι δύο σπόρων και πόσο ο ήλιος και η βροχή τα βοηθάει σε αυτή τη διαδρομή…
Ωστόσο, αρκετοί άνθρωποι δεν έχουν οικολογική συνείδηση. Καταστρέφουν όσα η φύση μας προσφέρει τόσο απλόχερα. Οπότε;;;;;;; Για ποιο λόγο η Περσεφόνη να έρθει στο μπαλκόνι της γης; Προτιμότερο είναι να αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της… (Μαρία Φαραντούρη:Ο εφιάλτης της Περσεφόνης” Μάνος Χατζιδάκις – Νίκος Γκάτσος)
Ο συγγραφέας Θοδωρής Παπαϊωάννου στο βιβλίο του “Το μήνυμα του πελαργού”: Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Έδεσσας, 2009, αναφέρει….
“έλα εσύ ουράνιο τόξο,
με τα εφτά τα χρώματά σου,
βάψε πάλι τα λουλούδια,
παρ’ τα μες την αγκαλιά σου…
Και εσύ ήλιε δώσε φως,
άλλη μια φορά στον κόσμο,
δες που σκύβει ο ουρανός, να μυρίσει λίγο δυόσμο…..”
Καλό θα ήταν ο καθένας μας ξεχωριστά αλλά και ως μέρος ενός συνόλου να έστελνε ένα σύμβολο- περιστέρι να ταξιδέψει ως τα πέρατα της γης, προκειμένου να διαδώσει το μήνυμα της αγάπης και της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς, έχοντας ως βασική προϋπόθεση την αίσθηση της ελευθερίας…. Η σημαία μας κυματίζει και τονίζει αυτή την αξία…ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Για την ελευθερία πολεμήσαμε στις κορφές της Πίνδου….
Μόνο με την αγάπη και την ειρήνη οι άνθρωποι θα καταφέρουν να έρθουν πιο κοντά, θα ενωθούν, θα δώσουν τα χέρια και θα πορευτούν προς την πρόοδο και τον πολιτισμό. Μόνο όταν σωπάσουν τα κανόνια και σκουριάσουν από την αχρηστία….
Αν μπορούσαμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τη ζωγραφική των παιδιών…. Γιατί τα παιδιά στέκονται πάνω από τις διαφορές και τα μίση που χωρίζουν τους μεγάλους. Παίρνουν τις χρωματιστές μπογιές τους και εκφράζουν με τους μαρκαδόρους και τα πινέλα τους και με όλη την ευαισθησία που τα διακρίνει την άδολη ψυχή τους…
Και αν ο πόλεμος και η ειρήνη είχαν πρόσωπο πως θα ήταν; Πάλι μέσα από τα μάτια των παιδιών… Επίσης, πόσο καίρια και ταυτόχρονα απλά μπορούν να αποτυπώσουν τη βιαιότητα του πολέμου, όπως ο Πικάσο στο έργο του Γκουέρνικα…
Ενώνουμε με τους μικρούς μας μαθητές τη θέλησή μας για ένα καλύτερο κόσμο. Αγαπάμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζώα. Είμαστε όλοι μαζί ο ουρανός και η γη. Αξίζει να υπάρξουμε για να συναντηθούμε
Αξίζει να προσπαθήσουμε για έναν καλύτερο κόσμο, όπου θα απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο, θα τραγουδάμε και το φως θα κελαηδάει στις φλέβες του χόρτου (Εαρινή συμφωνία, Μαρκόπουλος, Ρίτσος)
Καντίνσκι………
Ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα που όρισε την αφηρημένη τέχνη με το έργο του
.jpg!Blog.jpg)
Σεζάν…………..
σημαντικός Γάλλος ζωγράφος. Το έργο του αντιπροσωπεύει την μετάβαση από τον ιμπρεσιονισμό στο κίνημα του κυβισμού.
Ορμώμενοι από τις καλλιτεχνικές τους δημιουργίες γίναμε μικροί ζωγράφοι και εμείς.. Φτιάξαμε το δέντρο μας το φθινοπωρινό με τους ομόκεντρους κύκλους του Καντίνσκι και ατομικές εργασίες και επιπλέον ζωγραφίσαμε “νεκρά φύση”, όπως και ο Σεζάν.
