Η ΤΕΛΕΙΑ ΤΜΗΜΑ 2
Μπορείς και συ να προσπαθήσεις να καταφέρεις κάτι όπως η Λία στο βιβλίο: ”Η τελεία”
Mια τελεία δε σημαίνει πάντα ένα τέλος. Μπορεί να σημαίνει και μια αρχή… Mια πρωτότυπη και ευρηματική ιστορία για το ταλέντο και τις ικανότητες που κρύβει μέσα του ο καθένας μας.
Που αλλού συναντάμε τελείες; στην τέχνη φυσικά! Μέσα σε ένα σεντούκι που βρήκαμε στην αυλή κάποιος μας άφησε διάφορα αντικείμενα τέχνης με ΄΄τελείες΄΄
- τον πίνακα του σπουδαίου διάσημου ζωγράφου(όπως μας είπε και ο Α. τον οποίο και αναγνώρισε ) Βασίλι Καντίνσκι:SQUARES WITH CONCENTRIC CIRCLES
- υφάσματα και πέτρες με την τεχνική των Αβορίγινων της Αυστραλίας
Ζωγραφική κουκκίδων
Η ζωγραφική με κουκκίδες αποτελείται από μικρές κουκκίδες χρωμάτων όπως το κίτρινο (που αντιπροσωπεύει τον ήλιο), το καφέ (το χώμα), το κόκκινο (η άμμος της ερήμου) και το λευκό (τα σύννεφα και ο ουρανός). Αυτά είναι παραδοσιακά χρώματα των Αβοριγίνων. Οι ζωγραφιές κουκκίδων μπορούν να ζωγραφιστούν σε οτιδήποτε, όπως σε βράχους, σε σπηλιές κ.λπ. Οι ζωγραφιές ήταν ως επί το πλείστον εικόνες ζώων ή λιμνών, καθώς και η εποχή των ονείρων. Ιστορίες και θρύλοι απεικονίζονταν σε σπηλιές και βράχους.
Σύμβολα
Η σύγχρονη τέχνη των Αβορίγινων εξακολουθεί να χρησιμοποιεί παραδοσιακά σύμβολα. Ενώ το νόημα των συμβόλων μπορεί να είναι το ίδιο σε όλη την Αυστραλία, μπορεί επίσης να αλλάζει μέσα σε έναν μόνο πίνακα. Ένα σύμβολο όπως ο κύκλος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κύκλος μέσα σε κύκλο, μερικές φορές μόνος του ή συγκεντρωμένος σε ομάδες. Το νόημα μπορεί να εξαρτάται από τη φυλή από την οποία προέρχεται ο καλλιτέχνης. Οι κύκλοι μπορεί να είναι φωτιές, δέντρα, λόφοι, τρύπες για σκάψιμο, τρύπες με νερό ή μια πηγή. Το νόημα μπορεί να αλλάξει με τη χρήση χρώματος, έτσι ώστε το νερό να είναι μπλε ή μαύρο.
- Το γνωστό σε όλους μας Pop- it
Και ναι! Στο τέλος καταφέραμε να φτιάξουμε τις δικές μας τελείες με τον δικό μας μοναδικό τρόπο.
Και ένα παιχνίδι παρατηρητικότητας και αντίληψης (μεγέθους- χρώματος) για το τέλος!
Στη συνέχεια παίξαμε ένα παιχνίδι με το μήλο για να δείξουμε την αγάπη μας στους συμμαθητές μας( στο τέλος το κόψαμε σε τόσα κομμάτια όσα ήταν και τα παιδιά και το απολαύσαμε.)
«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά. . . κι αγαπούσε ένα αγοράκι». Έτσι αρχίζει το όμορφο παραμύθι που το διάβασμά του αφήνει τη γεύση μιας αξέχαστης ευαισθησίας. Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε στη μηλιά κι έτρωγε τα μήλα της, έκανε κούνια απ’ τα κλαδιά της, σκαρφάλωνε στον κορμό της. . . κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα όσο το αγόρι μεγάλωνε, τόσο περισσότερα ζητούσε απ’ το δέντρο και το δέντρο έδινε, έδινε, έδινε αδιάκοπα. Γραμμένο κι εικονογραφημένο απ’ τον προικισμένο και πολυσύνθετο Σελ Σιλβερστάιν, αυτό το τρυφερό και παραβολικό παραμύθι καταφέρνει να συγκινήσει αναγνώστες κάθε ηλικίας. Είναι μια συναισθηματική ερμηνεία του χαρίσματος που έχουν εκείνοι που ξέρουν να δίνουν κι εκείνοι που ξέρουν να ανταποδίδουν με αγάπη. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
και μιας και μιλάμε αυτό το διάστημα για τη διαφορετικότητα και την μοναδικότητα μας, αποφασίσαμε να φτιάξουμε αφίσες με τους δικούς μας ”αυτιάδες”.( λεπτή κινητικότητα, κατανόηση οδηγιών , δημιουργία ζευγών με τις εικόνες των σκύλων, φιλοζωία ).
