ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΤΜΗΜΑ 1
Τα παιδιά βρίσκονται σε καθημερινή επαφή με το βασικότερο στοιχείο της ταυτότητας τους, δηλαδή το όνομά τους. Η ενασχόληση με το όνομα μας ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για παιχνίδι. Αρχικά, είπαμε να χορέψουμε με αυτό… Μπλέχτηκαν γράμματα και ονόματα μεταξύ τους σε έναν ξέφρενο ρυθμό και τα παιδιά παρασύρθηκαν και μπήκαν στο χορό.
Έπειτα μετρήσαμε τις συλλαβές μας με παλαμάκια, με πηδήματα μέσα στα στεφάνια και κάναμε τη σχετική καταγραφή. Ποιοι είχαν τις περισσότερες συλλαβές;
Και από το επίπεδο συλλαβής, φτάσαμε στο επίπεδο γραμμάτων. Τα παιδιά μέτρησαν τα γράμματα και στη συνέχεια έφτιαξαν το δικό τους χρωματιστό πίνακα ζωγραφικής, όπου τα κόλλησαν ένα ένα. Στο τέλος, φτιάξαμε ο καθένας τον πύργο του με τόσα τουβλάκια όσα τα γράμματα από το όνομα μας, δημιουργώντας μια χρωματιστή πόλη. Καταλήξαμε ότι ο Κωνσταντίνος έχει το μεγαλύτερο όνομα και άρα τον πιο ψηλό πύργο και η κυρία Εύη το πιο μικρό όνομα και άρα τον πιο κοντό/χαμηλό πύργο. Με αυτόν τον τρόπο δουλέψαμε και τις χωρικές έννοιες ψηλό-κοντό .
Και η πρώτη μας φωνή….;;; Ποια είναι;
Είναι εκείνη που βρίσκεται μπροστά και όλα τα άλλα γράμματα ακολουθούν από πίσω, όπως το τρένο που φτιάχνουμε για να βγούμε στην αυλή.
Η πρώτη μας φωνή λοιπόν, κάθισε πάνω στο μήλο της φιλίας, της αγάπης και της προσφοράς, όπως διαβάσαμε και στο βιβλίο
Δώσε την αγάπη
Βάψαμε το δέντρο, φτιάξαμε αποτυπώματα με αληθινά μηλαράκια, όλα μαζί μπήκαν στο δέντρο και…..
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΜΗΜΑ 2
Πως μπορείς να περάσεις στα παιδιά την έννοια της δικτατορίας;
Τι είναι ΄΄δικτατορία΄΄ και τι ΄΄δημοκρατία΄΄;
Αυτές τις έννοιες μας τις δίνει με πολύ όμορφο τρόπο το βιβλίο της Σοφίας Ζαραμπούκα: Στο δάσος.
«Στα παιδιά μιλάω όπως θα μίλαγα σε έναν ενήλικα. Υπάρχουν λέξεις που ίσως τα πολύ μικρά παιδιά δεν τις γνωρίζουν, αλλά είναι καλύτερα να ρωτήσουν παρά να φτιάξουμε αυτό που λέμε παιδικό λόγο. Δεν υπάρχει για μένα κάτι που να μην μπορώ να το πω σε ένα παιδί με μια αλληγορία, απλά και ουσιαστικά. Στο δάσος το μεγάλο και δυνατό ζώο νομίζει ότι τα ξέρει όλα και αναλαμβάνει την εξουσία. Με αυτό τον τρόπο, στο πρώτο βιβλίο που έγραψα και εικονογράφησα, αμέσως μετά τη δικτατορία, εξηγώ την έννοια στα παιδιά, για να μην τη ζήσουμε ποτέ ξανά!»
Σ.Ζ.
Με τα παιδιά λοιπόν αποφασίσαμε να δραματοποιήσουμε αυτό το βιβλίο και να κάνουμε τις δικές μας εκλογές.
Συνεχίσαμε με το βιβλίο της Κωνσταντίνας Αρμενιάκου : Η κυρία Δημοκρατία
Την κυρά Δημοκρατία όλοι την αγαπούν στο μικρό χωριό, γι’ αυτό τη διάλεξαν για αρχηγό. Τι θα συμβεί όμως όταν η κυρία Ρία η Δικτατορία πάρει με τη βία όλη την εξουσία; Μπορούν οι άνθρωποι να ζήσουν ευτυχισμένοι χωρίς τη Δημοκρατία;
Ένα παραμύθι για να εξηγήσουμε στα παιδιά την αξία της Δημοκρατίας και για να θυμόμαστε ότι: ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ! (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
Τις σχεδιάσαμε με διάφορα υλικά που βρήκαμε στο σχολείο μας και έπειτα παίξαμε ένα παιχνίδι. Όσα παιδιά είχαν μπει στην αγκαλιά της κυρίας δημοκρατίας φώναζαν τα ανάλογα συναισθήματα καθώς και το τι επιτρέπεται να κάνουμε στη δημοκρατία. Αντίστοιχα τα παιδιά που ήταν στην αγκαλιά της κυρίας δικτατορίας έκαναν το ανάλογο. Στο τέλος τα παιδιά αποφάσισαν να πάνε και να σταθούν στην αγκαλιά της κυρίας που πίστευαν ότι θα αισθάνονταν καλύτερα- πιο ελεύθερα. Και φυσικά όλοι μπήκαν μέσα στην αγκαλιά της κυρίας δημοκρατίας.
Και φυσικά δεν παραλείψαμε να φτιάξουμε και την μακέτα μας για το πολυτεχνείο.
Την ημέρα της γιορτής μας τα παιδιά παρακολούθησαν την κουκλοθεατρική παράσταση: Ντενεκεδούπολη στο καινούργιο κουκλοθέατρο που απέκτησε το σχολείο μας χάρη στο μεράκι και την καλή θέληση του μπαμπά του Π.
Σας ευχαριστούμε θερμά όλους τους γονείς για την άμεση ανταπόκριση σας σε ότι και αν ζητάμε!
ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΜΗΜΑ 2
Πλημμυρίσαμε ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ!!!
Αγαπημένη, απαραίτητη και τεράστια θεματική, με ανεξάντλητες ιδέες. .
Τι είναι τα συναισθήματα; πώς δημιουργούνται; πώς τα εκφράζουμε; πόσα υπάρχουν;
Είναι οι βασικές απορίες μας που προσπαθήσαμε να λύσουμε.
Μέσα από κάρτες συναισθημάτων Μοντεσσόρι, προσπαθήσαμε να αναγνωρίσουμε αλλά και να γνωρίσουμε διάφορα συναισθήματα.
Παρατηρήσαμε τα χαρακτηριστικά του προσώπου και πώς αυτά εκφράζουν ένα συναίσθημα.
Τις κάρτες τις συνοδεύσαμε με κινητές καρτέλες που αναγράφουν την ονομασία κάθε συναισθήματος, τις οποίες έπρεπε να ταιριάξουν με τη σωστή εικόνα. (Αναγνώριση λέξης μέσω της αντίστοιχης γράμμα προς γράμμα).
Στη συνέχεια, με μικρότερες κάρτες που απεικόνιζαν το πρόσωπο παιδιών να εκφράζουν διαφορά συναισθήματα, ζητούσαμε από κάθε παιδί να επιλέξει μία, χωρίς να τη δούμε φυσικά, την κολλούσε σε ένα στεφάνι που φορούσαμε στο κεφάλι μας και μετά έπρεπε μέσα από τις κινήσεις του σώματος του και τους μορφασμούς του προσώπου του, να μαντέψουμε το συναίσθημα που δείχνει η κάρτα.
Έπειτα ταξινομήσαμε τα συναισθήματα σε θετικά ( αυτά που μας κάνουν να αισθανόμαστε ευχάριστα) και αρνητικά (αυτά που μας δυσκολεύουν λίγο).
Σε αυτό το σημείο, διευκρινήσαμε ότι δεν εννοούμε καλά και κακά συναισθήματα και πώς ακόμη και τα αρνητικά είναι καλό να υπάρχουν γιατί πολλές φορές μας βοηθούν κάπου, όπως ο φόβος που μας προστατεύει από ατύχημα. Επίσης είναι αποδεκτό και φυσιολογικό να τα νιώθουμε όλα τα συναισθήματα, αρκεί να τα διαχειριζόμαστε σωστά. π.χ δε μπορούμε να χτυπάμε τους άλλους όταν θυμώνουμε, όπως ούτε να τους αγκαλιάζουμε και να τους φιλάμε όλους, όταν νιώθουμε χαρούμενοι.
Ως συνέχεια των παραπάνω, φτιάξαμε το παζλ των συναισθημάτων, για να μας θυμίζει ότι στην τάξη μας επιτρέπεται η έκφραση όλων των συναισθημάτων, με το σωστό τρόπο όμως.
Φυσικά, δε γινόταν να μην επεξεργαστούμε και κάποια σχετικά βιβλία. Η επιλογή μας αυτή τη φορά ήταν:
“Το τερατάκι των χρωμάτων” της Άννα Λιένας από εκδόσεις Πατάκη
Το τερατάκι των χρωμάτων δεν ξέρει τι του συμβαίνει. Έχει κάνει μια ωραία σαλάτα τα συναισθήματά του και τώρα πρέπει να τα τακτοποιήσει.
Θα τα καταφέρει να βάλει σε τάξη τη χαρά, τη λύπη, τον θυμό, τον φόβο και την ηρεμία; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)«Ένα βιβλίο γεμάτο ευαισθησία, που ενθαρρύνει τα μικρά παιδιά να ανοιχτούν και να συζητήσουν πώς νιώθουν, ακόμα κι όταν τα συναισθήματά τους είναι μπερδεμένα». [περιοδικό Parents (ΗΠΑ)]
Αφού το διαβάσαμε, ζητήσαμε από τα παιδιά να σχεδιάσουν και να ζωγραφίσουν με λαδοπαστέλ το τερατάκι που ήθελαν, και – ανάλογα με το τερατάκι που επέλεξαν- να μας πουν τι φοβούνται, με τι θυμώνουν, ποτέ χαίρονται ή λυπούνται, τι αγαπούν (τα καταγράψαμε για να τους δώσουμε μετά να το γράψουν).
Έπειτα, φωτογραφίσαμε το κάθε παιδί να εκφράζει το συναίσθημα που επέλεξε, κόψαμε το πρόσωπο και τους δώσαμε να συμπληρώσουν το σώμα τους.
Όλα μαζί τα ενώσαμε και φτιάξαμε τα δικά μας τερατάκια των συναισθημάτων.
Η παλέτα των συναισθημάτων της Έρα Μουλάκη από εκδόσεις ΚέδροςΗ Συναισθηματικούλα συχνά έκλαιγε χωρίς να ξέρει ακριβώς γιατί, και κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πώς αισθανόταν. Ώσπου μια μέρα γνώρισε ένα ζωγράφο. Κι εκείνος της έδειξε πως όλοι μέσα μας έχουμε χιλιάδες συναισθήματα και της έμαθε πώς να τα ξεχωρίζει… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Τα παιδιά επέλεξαν τι χρώμα θα έχει το συναίσθημα της δικής μας παλέτας και αφού τα αποτυπώσαμε σε χαρτί, στη συνέχεια γράψαμε σε καρτέλες το όνομα του κάθε συναισθήματος. Δημιουργήσαμε έτσι τη δική μας παλέτα των συναισθημάτων.
Αν η χαρά είχε χρώμα θα ήταν… πολύχρωμη
Αν η λύπη είχε χρώμα θα ήταν…μαύρη
Αν η στεναχώρια είχε χρώμα θα ήταν… καφέ
Αν η ζήλια είχε χρώμα θα ήταν… πράσινη
Αν η αγάπη είχε χρώμα θα ήταν… ροζ
Αν ο θυμός είχε χρώμα θα ήταν… κόκκινος
Επεξεργαστήκαμε όμως τα συναισθήματα μας παίζοντας και πολλά παιχνίδια :
- Φτιάξαμε τα συναισθήματα της κάρτας με πλαστελίνη(Ενδυνάμωση των μυών των δαχτύλων).
- Το ζάρι συναισθημάτων.
Όρθιοι σε κύκλο, κάθε παιδί έριχνε το ζάρι και όλοι μαζί προσπαθούσαμε με το πρόσωπο αλλά και τη στάση του σώματος μας να εκφράσουμε το συναίσθημα.
- Κάρτες τύπου παζλ με συναισθήματα.
- Αναγνωρίζοντας τα συναισθήματα από τους μορφασμούς του προσώπου.
- Τι συναισθήματα νιώθω; Βάλε τις καρτέλες με τα μάτια και το στόμα στο πρόσωπο και φτιάξε το συναίσθημα που θες.
Το βιβλίο του Α,α ΤΜΗΜΑ 2
Η αγελάδα και οι φίλοι της!
Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΕΔΙΩΞΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΜΗΜΑ 2
Κουκλοθεατρική παράσταση του βιβλίου:
Δρόμοι και πλατείες, αγάλματα που κοκκινίζουν όταν τα κοιτάς, δέντρα που ψιθυρίζουν παραμύθια και σιντριβάνια που τα νερά τους χορεύουν με τη μουσική.
Αυτή η πόλη τα έχει όλα και τους χωράει όλους. . .εκτός από αυτόν. . . τον Πόλεμο. Ακολουθήστε μας σε μια ξενάγηση στην πόλη που έδιωξε τον Πόλεμο, στην πόλη που πρέπει να χτίσουμε κάποτε όλοι μέσα στο κεφάλι μας. . . (Από την έκδοση)
ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΕΒΓΕ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ
ΑΝΑΓΡΑΦΗ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ WHITE RAVENS
28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΜΗΜΑ 2
Ξεκινάμε πάντοτε λέγοντας στα παιδιά ότι σε λίγες μέρες θα έχουμε γιορτούλα στο σχολείο -όπως και σε όλα τα σχολεία της χώρας μας- και τα ρωτάμε τι πιστεύουν ότι γιορτάζουμε και γιατί είναι τόσο σημαντικός ο λόγος του εορτασμού που θα είναι κλειστά τα σχολεία την επόμενη ημέρα. Οι απαντήσεις τους ποικίλλουν,(είναι Χριστούγεννα, θα έρθει θέατρο κ.α). Φέτος βέβαια υπήρξαν παιδάκια που γνώριζαν ήδη, “γιορτάζουμε το όχι που είπε ο Ιωάννης Μεταξάς”, οπότε ήταν πιο εύκολο το ξεκίνημα της συζήτησης.
Μιλήσαμε για τα γεγονότα που συνέβησαν, το σημαντικό ρόλο των γυναικών και όλους αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για να είμαστε τώρα ελεύθεροι.
Στη συνέχεια διαβάσαμε το βιβλίο “Ο εχθρός” , του Davide Cali. από εκδόσεις Πατάκη
Βρισκόμαστε σε πόλεμο. Βλέπουμε ένα τοπίο που θα μπορούσε να είναι έρημος. Μέσα στην έρημο, υπάρχουν δυο τρύπες. Μέσα στις τρύπες, υπάρχουν δυο στρατιώτες. Είναι εχθροί. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Ποια είναι τα πιο κατάλληλα χέρια στα οποία θα έπρεπε να φτάσει το συγκεκριμένο βιβλίο; E, σε αυτά δεν θα φτάσει ποτέ. Και αν έφτανε, δεν θα το διάβαζαν. Ή μήπως, ναι;
Πριν την σελίδα του τίτλου, με τρόπο κινηματογραφικό, η πένα του συγγραφέα (ο σαραντάχρονος Ιταλός Davide Cali, καινοτόμος και καταξιωμένος, έχει στο ενεργητικό του περισσότερα από είκοσι εικονογραφημένα βιβλία) και το πενάκι τού εικονογράφου (ο Γάλλος Serge Bloch, γεννημένος το 1956 και διεθνώς αναγνωρισμένος, έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με μερικά από τα πιο σημαντικά περιοδικά και εφημερίδες των Η.Π.Α.) εστιάζουν, αφού προειδοποιήσουν τον αναγνώστη, με ένα κατάμαυρο δισέλιδο, ότι “Βρισκόμαστε σε πόλεμο”, στα ακόλουθα: “Βλέπουμε ένα τοπίο που θα μπορούσε να είναι έρημος. Μέσα στην έρημο υπάρχουν δυο τρύπες. Μέσα στις τρύπες υπάρχουν δυο στρατιώτες. Είναι εχθροί.” Στην συνέχεια, το κυρίως κείμενο αναπαριστά λεκτικά και εικαστικά, την “καθημερινότητα” του πολέμου, άρα τον παραλογισμό του, τις σκέψεις και τα συναισθήματα των εχθρών, που είναι (εν αγνοία τους αλίμονο) πανομοιότυπα και, βέβαια, την τελική ανατροπή, μετά το απρόσμενο ξήλωμα της προπαγανδιστικής πλεκτάνης, και τον θρίαμβο της λογικής. Πότε θα τελεστεί, όμως, αυτός ο Θρίαμβος;
Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι δεν υπάρχουν πια πόλεμοι ορυγμάτων – ο τελευταίος ήταν ο Πρώτος Παγκόσμιος: ίσως. Αλλά οι τόσοι πόλεμοι που μαίνονται δεν είναι, πάντως, πόλεμοι ηλεκτρονικοί. Κάποιος άλλος θα μπορούσε να επικαλεστεί το τραγικά τετριμμένον, πλέον, του θέματος αλλά και της εικονογράφησής του. Ύστερα από την σχετικά πιο πρόσφατη κορύφωση, και στα καθ’ ημάς, είτε με το γνωστό διήγημα “Το ποτάμι” από το “Ζητείται ελπίς” του Αντώνη Σαμαράκη, είτε με την θαυμαστή ιδιαιτερότητα του “Η αλήθεια στου φονιά το λαγκάδι” του Κώστα Κουλουφάκου, τι θα μπορούσε, πράγματι, να επαινέσει κανείς; Αλλά στις κορυφές φτάνεις αφού αναρριχηθείς στις πλαγιές, αφού γυμνάσεις τον εαυτό σου σωστά, ώστε να απολαύσει το καθαρό φως. Και το παρόν βιβλίο είναι ένα τέτοιο γύμνασμα. Με αντίστοιχα παιδικά αναγνώσματα, τα ενήλικα χέρια σου και το μυαλό σου θα έχουν την αληθινή καταλληλότητα που απαιτείται για να κρατούν ανάλογα βιβλία. (ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΤΣΟΥΠΡΟΥ, εφημερίδα ΑΥΓΗ, 15/1/2012)
Ακριβώς σε αυτά τα συναισθήματα εστιάσαμε και εμείς. Στη στενοχώρια, την απορία, τη λύπη, το θυμό που οδηγούν στην ανάγκη να μπει τέλος στον πόλεμο και να έρθει επιτέλους η ειρήνη.
Τι μήνυμα έγραψε και πέταξε στον εχθρό;
Φτιάξαμε το δικό μας στρατιώτη με το μήνυμα που πίστευε ο καθένας μας ότι έγραψε και έβαλε στο μπουκάλι.
Η επεξεργασία του βιβλίου έκανε την πιο ωραία μετάβαση για την έννοια της Ειρήνης. Τι σημαίνει για τα παιδιά; Πώς θα την περιέγραφαν; Το περιστέρι ως σύμβολο της ειρήνης, τι μηνύματα θα μετέφερε στους ανθρώπους; Τι χρώματα θα είχε ο ουρανός που θα πετούσε;
Χαρά, Αγάπη, Φιλιά αλλά και Φιλία, Αγκαλιές κ.α ακούστηκαν από τα παιδιά. 
Τα παιδιά επέλεξαν τα χρώματα που θα είχε ο ουρανός, έκοψαν τα φτερά και έγραψαν τα μηνύματα που θα μετέφερε το περιστέρι της ειρήνης.
Στη συνέχεια ταξινομήσαμε τις εικόνες σε Πόλεμο – Ειρήνη και συζητήσαμε σχετικά.
Και φυσικά δεν παραλείψαμε να συζητήσουμε για το ΟΧΙ … Που είπε ο Ι. Μεταξάς στους Ιταλούς
το ΟΧΙ… Που μπορούμε εμείς να πούμε σε όποιον μας ενοχλεί
το ΟΧΙ… Που μπορούμε να πούμε σε όποιον πάει να μας βλάψει
28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΜΗΜΑ 1
Ο γίγαντας και ο νάνος
Ήρθε η στιγμή να γιορτάσουμε την 28η Οκτωβρίου του 1940. Όλα ξεκίνησαν με την ιστορία του γίγαντα και του Νάνου. Το ΟΧΙ του Νάνου προς τον γίγαντα!!!
Εικονογραφήσαμε το παραμύθι, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο:
Έπειτα συζητήσαμε ποτέ λέμε εμείς ΟΧΙ. Φτιάξαμε το δικό μας ΒΡΟΝΤΕΡΌ ΟΧΙ στα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Ένα άλογο στο σχολείο μας.
Ένα άλογο άφησε ένα κουτί στο σχολείο μας… ερχόταν από μια άλλη εποχή!! Τι κουβαλάει όμως μέσα στο κουτί; Φωτογραφίες παλιές και ένα γράμμα… Το γράμμα μιλούσε για δυσάρεστες καταστάσεις πολέμου που με τη βοήθεια φωτογραφιών, εφημερίδων μας ταξίδεψαν στο παρελθόν. Το γράμμα μιλούσε και για ένα ρολόι…;; Μα που είναι το ρολόι;;;
Επεξεργαζόμαστε τις φωτογραφίες από το κουτί.
Όπως μας εξήγησε το άλογο, ο πόλεμος το είχε κουράσει πολύ. Έφυγε μακριά του. Περπάτησε πολύ ώσπου τα πόδια του δεν είχαν άλλες δυνάμεις και έπεσε στην αυλή μας. Πέφτοντας έριξε κάτω το κουτί με αποτέλεσμα αυτό να ανοίξει και να πέσουν πολλά πράγματα, μεταξύ άλλων και το ρολόι του στρατιώτη, ό,τι του είχε απομείνει από τον αγαπημένο του παππού. Δεν έπρεπε να χαθεί. Χρειαζόταν επειγόντως τη βοήθεια μας. Το παιχνίδι του χαμένου θησαυρού ξεκίνησε με ενθουσιασμό… Γρίφοι σκορπισμένοι σε διάφορες μεριές της αυλής, μας οδήγησαν στην λύση όλων των αποριών που είχαμε σχετικά με το ρολόι και αυτόν τον πόλεμο!
Τελικά βρέθηκε, μαζί του και ό,τι άλλο είχε πέσει από το κουτί.!!!!!
Γλωσσικά μπερδέματα με τον πόλεμο και την ειρήνη
Συζητώντας με τα παιδιά για τον πόλεμο, αναρωτηθήκαμε,
Αν ο πόλεμος ήταν χρώμα; Οι ιδέες έπεσαν βροχή..
Άσπρο σαν τους καπνούς
Μαύρο γιατί είναι σκούρο χρώμα
Χακί σαν τη στολή του στρατιώτη
Κόκκινο και πορτοκαλί σαν τη φωτιά
Αν ο πόλεμος ήταν μυρωδιά;
Σαν τα σκουπίδια
Σαν την πυρκαγιά
Σαν τον καπνό
Σαν το ξύλο που καίγεται
Δεν θα είχε μυρωδιά γιατί από τους καπνούς δε μπορούμε να ανασαίνουμε.
Ανάγνωση παραμυθιού: Ο μικρός στρατιώτης
Ο μικρός στρατιώτης, που γνώρισε τη φρίκη και τις καταστροφές του πολέμου, τις νύχτες μένει ξάγρυπνος και προσπαθεί να καταλάβει γιατί έγιναν όλα αυτά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Με αφορμή την ανάγνωση του βιβλίου φτιάξαμε τα δικά μας στρατιωτάκια
Συζητήσαμε για τα χρώματα της ελληνικής και της ιταλικής σημαίας, τα βρήκαμε στην τάξη. Τέλος, επικεντρωθήκαμε στη δική μας σημαία της στεριάς με το σταυρό και της θάλασσας με το σταυρό και τις γραμμές.
Και βεβαίως φτιάξαμε τις δικές μας
Και για το τέλος αφήσαμε το επιδαπέδιο παιχνίδι. Ποια ομάδα θα καταφέρει να περάσει μέσα από εμπόλεμες καταστάσεις και να φθάσει στο τέρμα; Οι περιπέτειες πολλές….
ΕΙΡΗΝΗ ΤΜΗΜΑ 2
Τι είναι Ειρήνη;
Ποιά σύμβολά έχει; Προσπαθήσαμε να τα αναγνωρίσουμε μέσα από τις εικόνες. 
Ποια εικόνα μας αρέσει περισσότερο;
Τα παιδιά ψήφισαν το σύμβολο της ειρήνης με τα λουλούδια και αποφάσισαν να το φτιάξουμε μέσα στην τάξη μας.
ΤΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΜΗΜΑ 2
Αφορμή το βιβλίο: Ο Αχτιδοϋφαντής
Πέρασαν κιόλας χίλια χρόνια και ήρθε η ώρα ο Αχτιδοϋφαντής να δώσει τη θέση του σε κάποιον νεότερο.
Την επόμενη μέρα θα μοιράσει όπως πάντα τις καινούργιες ηλιαχτίδες στους Ταχυδρόμους του Ήλιου, όμως για πρώτη φορά δε θα τους πει για ποιους προορίζονται.
Αυτό θα πρέπει να το βρούνε μοναχοί τους.
Όποιος στο τέλος της μέρας φέρει πίσω την ηλιαχτίδα του πολλαπλασιασμένη χίλιες φορές αυτός θα γίνει ο διάδοχός του.
Το επόμενο βράδυ όλοι οι Ταχυδρόμοι διηγούνται τα κατορθώματά τους στον αφέντη τους, εκτός από το μικρό Χαρίτωνα που μένει σιωπηλός.
Δεν ξέρει τι απέγινε η ηλιαχτίδα του. Ξέρει μόνο πως προσπάθησε να τη φυτέψει στην καρδιά ενός πιλότου την ώρα που ήταν έτοιμος να πατήσει ένα κόκκινο κουμπί… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο πιλότος στο βιβλίο ζήτησε από τους κατοίκους της πόλης του να φτιάξουν μια ζωγραφιά για να τη δώσει στους κατοίκους της πόλης που είχε πόλεμο και να τους κάνει να αισθανθούν όμορφα. Εσείς τι θα ζωγραφίζατε αν σας το ζητούσε ο πιλότος; Στο τέλος η κυρίες μας έφτιαξαν και από μία σαΐτα με την δική μας ζωγραφιά για να τη χαρίσουμε στους ανθρώπους που έχουν πόλεμο στη χώρα τους!
Τι θα άφηνε πίσω του το αεροπλάνο καθώς πετούσε στον ουρανό, για να το δουν οι άνθρωποι που έχουν πόλεμο και να νοιώσουν ότι τους αγαπάμε και τους σκεφτόμαστε;
Τι χρώμα άραγε να έχει ο πόλεμος; Ζωγραφίζουμε σε μαύρο χαρτόνι τους ανθρώπους του πολέμου καθώς και τα σπίτια και τους δρόμους τους. Με τι μπορώ να ζωγραφίσω πάνω στο μαύρο για να φαίνεται;
οι απαντήσεις των παιδιών: με μπλε, με μπλε ανοιχτό, με κίτρινο, με άσπρο. Τα δοκιμάσαμε όλα και καταλήξαμε στο άσπρο λαδοπαστέλ.
