Ξημερώνει 28η Οκτωβρίου 1940. Οι σειρήνες του πολέμου ουρλιάζουν δαιμονισμένα. Οι καμπάνες στις εκκλησιές χτυπούν. Πόλεμος! Η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Ένα ρίγος διαπερνά, την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη, η Ιστορία δεν γράφτηκε με μελάνι, αλλά με το καθαρό, δυνατό και αγέρωχο «Όχι» μιας χούφτας ανθρώπων που αρνήθηκαν να σκύψουν το κεφάλι και να παραδώσουν μια πατρίδα σε ξένα χέρια .
Ο άνεμος στα βουνά μεταφέρει ακόμα και σήμερα τον απόηχο της ιαχής «Αέρα!» που βροντοφώναζαν οι στρατιώτες μας . Δεν ήταν απλώς ένας πόλεμος χαρακωμάτων, ήταν η αναμέτρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με το σκοτάδι του φασισμού. Άνθρωποι απλοί, με τρύπια παπούτσια και καρδιές γεμάτες Ελλάδα, μεταμορφώθηκαν σε λιοντάρια πάνω στα χιονισμένα βράχια.
Οι μάνες και οι αδελφές, αφού χαιρέτησαν τα δικά τους παλικάρια και τους έδωσαν την ευχή τους, τώρα φορτωμένες με πολεμοφόδια και τρόφιμα στα δύσβατα μονοπάτια, έγιναν οι ίδιες η μοίρα που οδηγούσε τη λευτεριά , έγιναν οι μάνες, οι γυναίκες και οι αδελφές όλων των Ελλήνων παλικαριών που πολεμούσαν ατρόμητοι ,γενναίοι χωρίς να τους σκιάζει ο εχθρός.
Αυτός ο ασύλληπτος ηρωισμός ανάγκασε ακόμα και τους ισχυρούς της γης να υποκλιθούν σε ένα μικρό λαό που γέννησε και ανέθρεψε Μαραθωνομάχους, Σαλαμινομάχους, Κολοκοτρωναίους και Διάκους. Ήταν τότε που ο Βρετανός Πρωθυπουργός, Ουίνστον Τσόρτσιλ, βλέποντας μια μικρή χώρα να υψώνει ανάστημα, δήλωσε γεμάτος θαυμασμό πως «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».
Σήμερα, η σιωπή των ηρώων μας μιλάει πιο δυνατά από κάθε ύμνο. Μας θυμίζει πως η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με θυσία. Κι όσο οι σημαίες κυματίζουν στον γαλάζιο ουρανό, η θύμηση εκείνης της γενιάς θα παραμένει ένας φάρος που μας δείχνει το χρέος μας: να κρατάμε πάντα την ψυχή μας όρθια και ελεύθερη.
Χρόνια πολλά Ελλάδα!