Κατηγορία: Χωρίς κατηγορία

Μετά από 14 χρόνια ο ΠΑΟΚ το σηκώνει! Το οφείλει στην σπουδαία ομάδα που δημιουργείται αλλά και στον βοηθό που δεν σήκωσε το σημαιάκι ως όφειλε στο καθαρό οφσάιντ του Πέδρο Ενρίκε και άφησε την ΑΕΚ στον… τόπο (2-1)!

Η ανομβρία του ΠΑΟΚ μακριά από τους τίτλους κράτησε 14 χρόνια. Σε ένα τελικό που απέχει πολύ από τον κλισέ χαρακτηρισμό «γιορτή του ποδοσφαίρου» ο Δικέφαλος του Βορρά επικράτησε με 2-1 της ΑΕΚ και κατέκτησε το πέμπτο κύπελλο της ιστορίας του.

Μόνο που πίσω από αυτό το κύπελλο θα υπάρχει ένας μεγάλος αστερίσκος. Όχι μόνο για τα φρικτά επεισόδια που έλαβαν χώρα πριν από την έναρξη, αλλά και γιατί το νικητήριο γκολ που ήρθε με κεφαλιά του Πέδρο Ενρίκε (82’), ήρθε με τον Βραζιλιάνο να βρίσκεται σε θέση οφσάιντ, που δεν υποδείχθηκε ποτέ.

Επιτέλους… μπάλα!

Μπάλα. Να θέλεις να μιλήσεις για μπάλα, αλλά ποιά μπάλα; Οι «ομορφιές» που έγιναν στο «Πανθεσσαλικό» οδήγησαν σε 30λεπτη καθυστέρηση της σέντρας και μία γενικά παγωμάρα.

Από το πρώτο σφύριγμα του Κομίνη έβλεπες στο γήπεδο μία παγωμάρα από 22 ποδοσφαιριστές που έμοιαζαν λίγο… ξενερωμένοι από το όλο σκηνικό. Μία ατελείωτη νευρικότητα. Παίκτες που φοβόντουσαν να πάρουν το παραμικρό ρίσκο. Ατελείωτα εύκολα λάθη, λες και τα επεισόδια πριν από την σέντρα δηλητηρίασαν τους  ποδοσφαιριστές.

Η προσπάθεια των δύο μονομάχων να πάρουν την… ενέργεια του ματς δεν έφερε νικητή. Η ΑΕΚ ξεκίνησε λίγο πιο θαρραλέα με ένα άστοχο σουτ του Γκάλο (2’) και δύο υποψίες φάσεων που κόπηκαν (ορθώς) με οφσάιντ, με τον ρυθμό να παραμένει απελπιστικά αργός.

«Μπουλούκι» και… γκολ!

Η πρώτη πραγματική φάση του ματς ήταν μία ψηλοκρεμαστή κεφαλιά του Σάκχοφ (13’) που έβγαλε σε κόρνερ ο Ανέστης, με τους δύο πολιορκητικούς κριούς των δύο ομάδων (Πρίγιοβιτς – Αραούχο) να είναι παγιδευμένοι στις συμπληγάδες και τον τελικό να μοιάζει με «μπουλούκι» ένεκα της πολιορκίας στο κέντρο.

Για να αποφορτιστεί ο τελικός χρειαζόταν να φύγει η μπάλα λιγάκι και στο πλάι. Ο ΠΑΟΚ το έκανε και δικαιώθηκε. Ο Τζάλμα Κάμπος έφυγε δεξιά στο ανοιχτό γήπεδο (23’), έβαλε πλάτη τον Ντίντακ, έμεινε όρθιος και μπαίνοντας στην περιοχή, έκοψε τη μπάλα στη μεγάλη περιοχή. Το άτσαλο διώξιμο του Τσιγκρίνσκι έφερε τη μπάλα ξανά στον Ανγκολέζο, ο οποίος είδε τον Μπίσεσβαρ σε θέση βολής, ο οποίος με ψύχραιμο δεξί πλασέ (η μπάλα βρήκε ελάχιστα τον Γκάλο) έκανε το 1-0, απογειώνοντας το πέταλο των οπαδών του ΠΑΟΚ!

Ισοφάριση με… χορηγία Γλύκου

Τα καπνογόνα στο ασπρόμαυρο πέταλο δεν είχαν καλά – καλά σβήσει και ίσως λόγω της καταχνιάς δεν πρόλαβαν να δουν την ισοφάριση που ήρθε άμεσα. Ο Χριστοδουλόπουλος (δεν είχε σκοράρει σε 12 παιχνίδια απέναντι στην παλιά του ομάδα) βρήκε καθαρό το οπτικό του πεδίο, σούταρε (μάλλον άτσαλα) από τα 25 μέτρα, η μπάλα έκανε ένα γκελ στον αγωνιστικό χώρο, έφυγε από την αγκαλιά του Γλύκου (φέρει τεράστια ευθύνη) και κατέληξε στα δίχτυα του για το 1-1 (26’), που άλλαξε ξανά όλο το μομέντουμ του τελικού.Ένα ματς που έμοιαζε «κοιμισμένο» ξαφνικά πήρε φωτιά. Οι δύο σέντερ-φορ παρέμειναν εκτός παιχνιδιού, όμως οι εναλλακτικοί πρωταγωνιστές βγήκαν μπροστά. Ο Λέο Μάτος με ένα σλάλομ τα έκανε όλα σωστά (30’), όμως πάνω στην τελική προσπάθεια γλίστρησε με αποτέλεσμα το συρτό πλασέ του να είναι εύκολη λεία για τον Ανέστη.

Λάζαρος Vs Μπίσεσβαρ

Η ΑΕΚ πήρε την ψυχολογία του τελικού και θέλησε να εκμεταλλευτεί την ψυχρολουσία του Γλύκου, αλλά δεν μπόρεσε να «καδράρει» την εστία. Η βολίδα του Λάζαρου (31’) από τη θέση που σκόραρε πέρασε ελάχιστα άουτ, ενώ την ίδια κατάληξη είχε και διαγώνια κεφαλιά του Τσιγκρίνσκι (35’) μετά από κόρνερ του Μάνταλου.

Την τελευταία κουβέντα όμως την είπε ο κινητήριος μοχλός του ΠΑΟΚ. Ο Ντιέγκο Μπίσεσβαρ έπαιξε υπέροχα το ένα-δύο με τον Τσίμιροτ (38’), όμως το διαγώνιο πλασέ του από το την συμβολή της περιοχής, πέρασε ελάχιστα άουτ, αφού η μπάλα δεν πήρε τα σωστά φάλτσα.

Στην κόψη του ξυραφιού

Η ΑΕΚ μπήκε με μεγαλύτερη δημιουργική όρεξη στην επανάληψη, όμως στην τελική προσπάθεια ο βαθμός ήταν κάτω από τη βάση. Ο Πατίτο σημάδεψε το στήριγμα των δικτύων του Γλύκου μετά από όμορφη μεταβίβαση του Ντίντακ (46’), ενώ ο έτερος μπακ (Γκάλο) έκανε μία εντυπωσιακή ατομική ενέργεια λίγο αργότερα (53’) όμως το σουτ με το κακό του πόδι (αριστερό) ήταν απογοητευτικό.

Ο ΠΑΟΚ προσπάθησε να πιέσει λιγάκι ψηλότερα κι αυτό έφερε μία σειρά από επικίνδυνα στημένα που πέρασαν όλα ανεκμετάλλευτα. Σε τέσσερις περιπτώσεις στο πρώτο εικοσάλεπτο της επανάληψης ο Πρίγιοβιτς πήρε τις κεφαλιές, αλλά όλες ήταν υπό κακές συνθήκες και άστοχες.

Δύο καλά σουτ από Γιόχανσον (60’) και Τσίμιροτ (61’) υπό εξαιρετικές συνθήκες δεν βρήκαν εστία, με το παιχνίδι να παίζεται στην κόψη του ξυραφιού, με τις δύο ομάδες να τρέμουν το παραμικρό λάθος.

Ξαφνικός θάνατος με γκολ ”παραπέντε’

Το λάθος δεν το έκανε καμία από τις δύο ομάδες, αλλά ο δεύτερος βοηθός Καλφόγλου. Σε γέμισμα του Λέοβατς (82’), ο Πέδρο Ενρίκε που ήταν εκτεθειμένος σε θέση οφσάιντ έκανε με κεφαλιά το 2-1, με το σημαιάκι να μένει κατεβασμένο και τον ΠΑΟΚ να παίρνει το προβάδισμα στο πιο καθοριστικό σημείο του τελικού. Η ΑΕΚ υποχρεώθηκε να βγει μαζικά μπροστά, με τους Μπίσεσβαρ (86’) και Πρίγιοβιτς (88’) να έχουν τις ευκαιρίες και για ένα τρίτο και τον Ίβιτς να τρώει «επαγγελματικά» το χρόνο με αλλαγές καθυστέρησης. Το σουτ του Τσιγκρίνσκι στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων πέρασε άουτ και το τελευταίο σφύριγμα του Κομίνη ήταν ότι πιο λυτρωτικό έχει ακούσει όλος ο ΠΑΟΚ εδώ και 14 χρόνια, από τότε που ακούστηκε το σύνθημα “σήκωσε το, το τιμημένο”…

ΠΑΟΚ (Βλάνταν Ίβιτς): Γλύκος, Λέο Μάτος, Βαρέλα, Κρέσπο, Λέοβατς, Κάνιας, Σάκχοφ, Τσίμιροτ (86’ Μαλεζάς), Τζάλμα Κάμπος (72’ Πέδρο Ενρίκε), Μπίσεσβαρ (88’ Κίτσιου), Πρίγιοβιτς.

ΑΕΚ (Μανόλο Χιμένεθ): Ανέστης, Γκάλο, Τσιγκρίνσκι, Βράνιες, Ντίντακ, Σιμόες (82’ Ούγκο Αλμέιδα), Γιόχανσον, Χριστοδουλόπουλος, Μάνταλος, Πατίτο Ροντρίγκες (68’ Γαλανόπουλος), Αραούχο.

Το πλάνο των προπονητών: Ο Βλάνταν Ίβιτς παράταξε την ομάδα του με διάταξη 4-3-3. Στο τέρμα ήταν ο Γλύκος, στην άμυνα οι Μάτος, Βαρέλα, Κρέσπο, Λέοβατς, στα χαφ οι Κάνιας, Σάκχοφ, Τσίμιροτ, στα άκρα οι Κάμπος, Μπίσεσβαρ και στην κορυφή της επίθεσης ο Πρίγιοβιτς.

Οι διορθωτικές επεμβάσεις του Σέρβου δεν αφορούσαν τη διάταξη, αλλά ουσιαστικά έκριναν τον τελικό, αφού ο Πέδρο Ενρίκε που μπήκε στη θέση του Τζάλμα Κάμπος με το νικητήριο γκολ του έγινε ο ήρωας του ΠΑΟΚ. Ο Μαλεζάς και ο Κίτσιου που ήρθαν από τον πάγκο στο τέλος ήταν απλώς αλλαγές σκοπιμότητας.

Ο Μανόλο Χιμένεθ από την πλευρά του παράταξε την ΑΕΚ με διάταξη 4-2-3-1. Στο τέρμα ήταν ο Ανέστης, στην άμυνα οι Γκάλο, Τσιγκρίνσκι, Βράνιες, Ντίντακ, στα αμυντικά χαφ οι Σιμόες, Γιόχανσον, μπροστά τους οι Χριστοδουλόπουλος, Μάνταλος, Πατίτο και στην κορυφή της επίθεσης ο Αραούχο.

Στο 68ο λεπτό ο Ισπανός άλλαξε όλο το σχηματισμό (4-3-3 από 4-2-3-1) με την είσοδο του Γαλανόπουλου αντί του Πατίτο, όμως η ΑΕΚ φάνηκε να χάνει μέτρα. Η είσοδος του Ούγκο Αλμέιδα στο τέλος αντί του Σιμόες ήταν στην λογική «όλοι μπροστά», που όμως δεν καρποφόρησε στο τέλος.

Αυτοί που έκριναν τον τελικό: Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι λαθών. Από λάθος διώξιμο ενός αμυντικού παγκόσμιας κλάσης, όπως ο Τσιγκρίνσκι έρχεται το 1-0. Από τεράστια γκάφα του Γλύκου σε εύκολο σουτ του Χριστοδουλόπουλου έρχεται το 1-1. Από τεράστια αβλεψία του βοηθού Καλφόπουλου που δεν σηκώνει το οφσάιντ στον Πέδρο Ενρίκε έρχεται το 2-1.

Ο χειρότερος του τελικού: Οι χειρότεροι του τελικού ήταν αυτοί που πρωταγωνίστησαν στα εμετικά επεισόδια πριν από την σέντρα και οι οποίοι σε μία φυσιολογική χώρα θα βρίσκονταν εν ριπή οφθαλμού και δεν θα ξαναπατούσαν στο γήπεδο. Σε αγωνιστικό επίπεδο τόσο η ΑΕΚ (Μάνταλος, Πατίτο Ροντρίγκες, Αραούχο), όσο και ο ΠΑΟΚ (Πρίγιοβιτς, Λέο Μάτος) είχαν αρκετά από τα βαρέα όπλα τους στη λίστα με τους υστερήσαντες.

Το ταμείο του τελικού: Το ταμείο είναι πως για μία ακόμα φορά ο τελικός του κυπέλλου Ελλάδας μόνο γιορτή δεν θύμιζε σε όλα τα επίπεδα. Ξύλο, σκηνές βίας, φόβοι για αναβολή, προχειρότητα στην οργάνωση, χτυπητές ελλείψεις σε όλα τα επίπεδα και ένα ματς χαμηλού επιπέδου, με πολλά λάθη, που κρίθηκε από ένα γκολ που δεν θα έπρεπε να μετρήσει.

Ο έλεγχος των διαιτητών: Ο Κομίνης απέφυγε τα μεγάλα λάθη, κράτησε το παιχνίδι και πιστοποίησε ότι είναι ίσως ο πιο φορμαρισμένος Έλληνας διαιτητής. Ωστόσο αρκετές αποφάσεις του σηκώνουν συζήτηση, ειδικά στον πειθαρχικό έλεγχο και τον καταμερισμό των καρτών, όπως οι φάσεις για μία αγκωνιά του Μάτος (6’), ένα τράβηγμα του Τσιγκρίνσκι στον Τζάλμα (29’) κι ένα χέρι του Κάνιας (34’), οι οποίοι γλίτωσαν τις κάρτες.

Ωστόσο το μεγάλο λάθος ήρθε από το δεύτερο βοηθό Καλφόγλου. Ενώ μέχρι το 82ο λεπτό, όλες οι φάσεις για οφσάιντ (ακόμα και οι πολύ οριακές) είναι σωστές, εντούτοις στη φάση του 2-1 ο βοηθός πέφτει στη μεγάλη γκέλα.

Δεν βλέπει το οφσάιντ του Πέδρο Ενρίκε που κάνει αντίθετη κίνηση και τραβιέται προς τα πίσω (ο Βραζιλιάνος είναι φανερά εκτεθειμένος τουλάχιστον ένα μέτρο), δεν σηκώνει το σημαιάκι ως όφειλε, με αποτέλεσμα να έρθει το νικητήριο γκολ για τον ΠΑΟΚ.

ΠΗΓΗ:sdna.gr

 

Η Ανάβρα προσέλκυσε το ενδιαφέρον όλων των μεγάλων Μ.Μ.Ε. της Ευρώπης, ως πρότυπο μοντέλου ανάπτυξης. Σήμερα, η εγκατάλειψη της προκαλεί θλίψη, σύμφωνα με τον αναμορφωτή της, Δημήτρη Τσουκαλά.

Ακουγόταν πολύ καλό για να είναι… ελληνικό, αλλά ήταν τόσο αληθινό που έλαβε διαστάσεις εμβληματικού παραδείγματος προόδου και προκοπής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ακόμα και ο πλέον… καλοπροαίρετος αδυνατούσε να μην αναρωτηθεί τι γυρεύει αυτή η καθολικά εν σοφία καμωμένη κουκίδα του χάρτη στην ελληνική επικράτεια. ‘Ενα κομμάτι του παζλ αταίριαστο με όλα τα άλλα. Και ως τέτοιο μαγνήτιζε το ενδιαφέρον της διεθνούς ειδησεογραφίας, προβαλλόμενο από τα Μ.Μ.Ε. όλης της Ευρώπης (και όχι μόνο).

Για το «θαύμα» της Ανάβρας και τον εμπνευστή αυτού, τον επί 16 χρόνια κοινοτάρχη της Δημήτρη Τσουκαλά, έχουν πληκτρολογηθεί δεκάδες χιλιάδες λέξεις επί σειρά ετών.

Το ανακριβές είναι το… πληκτρολόγιο αρνήθηκε πεισματικά να ανταποκριθεί στη διαμόρφωση των νέων δεδομένων. Στα δημοσιεύματα περί Ανάβρας, την εποχή της κρίσης, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2011.

Ο ίδιος ο Δημήτρης Τσουκαλάς δεν χρησιμοποίησε τη φράση «ανακρίβεια», αλλά «παραπληροφόρηση», στη συνομιλία που είχαμε μαζί του.

 

«Δυστυχώς η κατάσταση δεν είναι πια αυτή που ήταν. Μετά τον Καλλικράτη και με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα του χωριού επιδεινώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Τα δημοσιεύματα επιμένουν να την εξιδανικεύουν, αλλά αυτό που έχει συμβεί προκαλεί θλίψη», λέει στο Menshouse ο «εγκέφαλος» του πιο οργανωμένου σχεδίου ποιοτικής αναβάθμισης, που εφαρμόστηκε ποτέ στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πριν, το μετά και το τώρα, πρέπει να κάνουμε ένα σύντομο φλας-μπακ σε μια ιστορία που λίγο, πολύ είναι γνωστή: ένα ορεινό, απομονωμένο χωριό, σε υψόμετρο 925 μέτρων, το οποίο μαράζωνε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90, μετατράπηκε σε πρότυπο ανάπτυξης και κοινόβιας ευημερίας. Πολύ απλό να το γράψεις, εξαιρετικά πολύπλοκο και επίπονο όμως για να το πετύχεις.

---

Λίγο πριν πηδήξει από τη βάρκα του είπαν ότι θα συμμετείχε σε μια «ήσυχη, σχεδόν βαρετή» πολεμική εκστρατεία…

Στα 17 χρόνια του ο πεζοναύτης Ραλφ Χάιτ δεν είχε ιδέα για ποιον λόγο τον έστειλαν να πολεμήσει σε μια ασήμαντη ηφαιστειακή πέτρα στη μέση του Ειρηνικού.

Λίγο καιρό πριν ο νεαρός είχε βιώσει στο πετσί του τι εστί Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στη μάχη του Γκουάμ. Γυαλίζοντας το όπλο για τη δεύτερη αποστολή του είχε την εντύπωση ότι τα δύσκολα ήταν πίσω. Ότι τα είχε ήδη δει όλα.

Ποιος να του το ‘λεγε ότι δεν είχε περάσει καν την προσαρμογή. Αυτό που ξεκίνησε να εκτυλίσσεται την ώρα της απόβασής του στο Ίβο Τζίμα αποδείχτηκε ότι ξεπερνούσε και τη πιο νοσηρή φαντασία του.

Σχεδόν ένα μήνα αργότερα ο μέχρι πρότινος ξένοιαστος αθλητής μπέιζμπολ στο Γυμνάσιο του Όρεγκον ήταν σε θέση να περιγράψει τι σημαίνει κόλαση επί Γης.

Αυτή η «ήσυχη πολεμική εκστρατεία», την οποία η ηγεσία Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ προσδοκούσε να ολοκληρώσει σε πέντε ημέρες έμεινε στην Ιστορία ως μία από τις πιο φριχτές μάχες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Πάνω από 90.000 μαχητές σε μια έκταση μόλις 21 τρ. χλμ. σφάζονταν με μανία επί 35 ημέρες. Κάθε σπιθαμή του εδάφους της νήσου αποτελούσε πολεμική ζώνη, εντεταγμένη είτε στο βεληνεκές των πυρών της γιαπωνέζικης δύναμης, είτε της αμερικανικής. Είτε –στο μεγαλύτερο μέρος της έκτασης- και των δύο μαζί.

Ο πόλεμος είχε τελειώσει στην Ευρώπη με τη συνθηκολόγηση των Γερμανών, στον Ειρηνικό όμως η Ιαπωνία θα συνέχισε μέχρι τελικής πτώσης. Η παράδοση ήταν ολότελα κόντρα στις αρχές και την κουλτούρα της χώρας, ουσιαστικά δεν υφίστατο καν ως επιλογή, μολονότι η πλάστιγγα είχε γείρει ανεπιστρεπτί υπέρ των Αμερικανών.

Η μάχη ήταν άνιση, αλλά οι Ιάπωνες είχαν απευθύνει στους αντιπάλους τους το δικό τους «Μολών Λαβέ». Ένα αντίστοιχο είχε διαμηνύσει στην πολεμική ηγεσία των ΗΠΑ ο στρατηγός Τανταμίτσι Κουριμπαγιάσι και οι 21.000 άνδρες του, οι εντεταλμένοι φρουροί του Ίβο Τζίμα.

Επρόκειτο για ένα ακατοίκητο, ηφαιστειογενές νησί, 1.200 χλμ. νότια του Τόκιο. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Αυτοκρατορική Ιαπωνία το θεωρούσαν μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Για τους αμυνόμενους η νήσος χρησίμευε όχι μόνο ως προκεχωρημένη αεροπορική βάση, αλλά και ως ένας σταθμός ραντάρ ικανός να παράσχει έγκαιρη προειδοποίηση για την προσέγγιση αμερικανικών βαρέων βομβαρδιστικών.

Τους έδινε τη δυνατότητα να στέλνουν στον αέρα σκάφη αναχαίτισης τη στιγμή που τα Β-29 έφταναν πάνω από την Ιαπωνία.

Αλλά και οι δυνάμεις καταστολής που εδράζονταν στο Νησί –τα αντιαεροπορικά όπλα και τα μαχητικά αεροσκάφη- έκαναν δύσκολη τη ζωή της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, καθώς ο πόλεμος είχε πλέον μεταφερθεί σε γιαπωνέζικο έδαφος. Ο τελικός στόχος ήταν ο ανηλεής βομβαρδισμός των κυρίων πόλεων της Ιαπωνίας και της βιομηχανικής της υποδομής.

Οι Αμερικανοί ήθελαν να αποκτήσουν μια βάση ανεφοδιασμού πολύ κοντά στο «βασίλειο» του εχθρού, αφαιρώντας παράλληλα την τελευταία γραμμή άμυνας από αυτόν.

Επί 74 ολόκληρες μέρες το Ναυτικό και η Αεροπορία των ΗΠΑ βομβάρδιζε τις ιαπωνικές θέσεις στο νησί για να προετοιμαστεί η απόβαση. Προσέβλεπαν να μειωθεί τόσο αποτελεσματικά η αμυντική ικανότητα των αντιπάλων ώστε το πεζικό να κάνει «παρέλαση», αποδίδοντας τον ελάχιστο δυνατό φόρο αίματος.

Οι Ιάπωνες δεν είχαν προμήθειες, ούτε δυνατότητα να καλέσουν ενισχύσεις. Ήταν οι σύγχρονοι «ελεύθεροι πολιορκημένοι». Αποκλεισμένοι στην ίδια τους τη χώρα. Ο Κουριμπαγιάσι ήξερε ότι το τεράστιο αριθμητικό μειονέκτημα αφαιρούσε σχεδόν κάθε ελπίδα.

Ήταν όμως αποφασισμένος να πουλήσει ακριβά το τομάρι του. Καθώς όλο το νησί ήταν επίπεδο, με εξαίρεση το λόφο Σουριμπάτσι (ύψους 169 μέτρων), έπρεπε να επινοήσει ένα αμυντικό σχέδιο που δεν θα έθετε τους άνδρες του στο στόχαστρο των εχθρικών – από αέρος και θαλάσσης – πυρών. Ηταν μια ιδιοφυής, σχεδόν υπεράνθρωπη στη εφαρμογή της, προσπάθεια. Η οποία εξέπληξε δυσάρεστα τους Αμερικανούς.

Εκτός από τα οχυρωματικά έργα επιφάνειας, τα οποία οι Αμερικανοί κατάφεραν να εντοπίσουν, οι αμυνόμενοι κατασκεύασαν ένα περίτεχνο δίκτυο από σπηλιές, σήραγγες και υπόγεια καταφύγια που μπορούσαν να στεγάσουν τα στρατεύματα, μαζί με τα αποθέματα πυρομαχικών και εφοδίων.

Σκοπός αυτού του δικτύου ήταν να πολεμήσουν οι Ιάπωνες μια μάχη φθοράς, που θα κατάφερνε βαριές απώλειες στους εισβολείς και παρ’ ελπίδα θα οδηγούσε στη ματαίωση κατάληψης της νήσου.

Έστησαν δηλαδή ένα κανονικό αντάρτικο σε ένα νησί που δεν παρείχε φυσικές καλύψεις. Πάνω από 300 πυροβόλα, δεκάδες όλμοι και ναυτικά κανόνια, καθώς και αντιαεροπορικά πυροβόλα μεγάλου διαμετρήματος, τοποθετήθηκαν σε ενισχυμένες οχυρώσεις. Αυτά που είχαν στηθεί στο Σουριμπάτσι ήταν τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε κάθε τετραγωνικό μέτρο της νήσου να μπορεί να πυροβοληθεί από την κορυφή.

Όταν οι πεζοναύτες αποβιβάστηκαν στο Ίβο Τζίμα, στις 19 Φεβρουαρίου 1945, δεν είχαν πλήρη γνώση των περίτεχνων αμυντικών έργων που είχαν φτιάξει οι Ιάπωνες. Διέθεταν ωστόσο αρκετές πληροφορίες για να νιώθουν… ανήσυχοι οι Διοικητές τους.

Αυτό που προοριζόταν από τις ΗΠΑ να αποτελέσει μια παράλογη γιαπωνέζικη θυσία κατέληξε στη πιο φονική έως τότε μάχη του Ειρηνικού. Για να υπερκεράσουν τον ανταρτοπόλεμο ανθρώπων που έμοιαζαν (και στην πραγματικότητα ήταν) ζωντανοί-νεκροί, ξεφυτρώνοντας μέσα από τη γη, οι Αμερικάνοι αναγκάστηκαν να επιστρατεύσουν περισσότερους από 70.000 μαχητές.

Τα συμβατικά όπλα δεν ήταν σε θέση να δώσουν λύση απέναντι στην πρωτοφανή οχύρωση των αντιπάλων. Η διέξοδος ήρθε μέσω φλογοβόλων. Οι εισβολείς τα χρησιμοποίησαν κατά κόρον προκειμένου να εξουδετερώσουν τις εστίες αντίστασης… καίγοντας τους αμυνόμενους.

Η απόλυτη κτηνωδία, που «έζησε» το νησί για 35 ημέρες, περιγράφεται κάπως έτσι από τον Ντάγκλας Φορντ, καθηγητή Στρατιωτικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Σάλφορντ και συγγραφέα πολυάριθμων επιστημονικών εργασιών για τον πόλεμο στον Ειρηνικό:

«Όποτε ένας πεζικάριος έβρισκε ένα πολυβολείο ή την είσοδο μιας σπηλιάς, συνήθως προσπαθούσε να τα κρατήσει υπό τα πυρά πολυβόλου μέχρις ότου να φτάσει μια ομάδα με φλογοβόλα και να εκτοξεύσει ναπάλμ προκειμένου οι αμυνόμενες δυνάμεις να αποτεφρωθούν ή να πεθάνουν από ασφυξία».

Ο στρατιωτικός κώδικας των Ιαπώνων, γνωστός ως «Senjinkun», ήταν ουσιαστικά ο κώδικας τιμής που δεν τους επέτρεπε ούτε να υποχωρήσουν, ούτε να παραδοθούν. Επρόκειτο για έναν όρκο που ανήγαγε σε ατίμωση την αιχμαλωσία. Ενώπιον μιας τέτοιας ντροπής ο θάνατος ήταν λύτρωση και το ιερό πάθος των υπερασπιστών του νησιού προκάλεσε βαρύτατες απώλειες στους εισβολείς.

Σύμφωνα με τις επίσημες αμερικανικές πηγές, ο αριθμός των νεκρών ανήλθε σε 7.000 και των τραυματιών σε 20.000, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν ήταν ξανά σε θέση να πιάσουν όπλο.

Σε όλο το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ιάπωνες πολέμησαν με την –εντελώς παράλογη για κάθε Δυτικό– ιδέα ότι η αιχμαλωσία είναι η απόλυτη ταπείνωση και αυτό εξηγεί το εξής ανατριχιαστικό νούμερο: από τους 21.000 αμυνόμενους μόνο 216 αιχμαλωτίστηκαν κατά τη διάρκεια της μάχης.

Πολλοί ήταν αυτοί που αυτοκτόνησαν προκειμένου να μην παραδοθούν, ενώ όλοι οι υπόλοιποι εξοντώθηκαν. Με εξαίρεση κάποιους που έζησαν για καιρό μέσα στις κατακόμβες και παραδόθηκαν αφότου διαπίστωσαν ότι η συμπεριφορά των Αμερικάνων στους αιχμαλώτους ήταν εντελώς αντίθετη από εκείνη των συμμάχων τους, Ναζί.

Από την 5η ημέρα της μάχης, στις 23 Φεβρουαρίου, οι μετέπειτα νικητές κατέλαβαν το λόφο Σουριμπάτσι και κάρφωσαν συμβολικά στην κορυφή την αμερικανική σημαία.

Η στιγμή απαθανατίστηκε από το φωτογράφο Τζο Ρόζενθολ, ο οποίος κατέκτησε το βραβείο Πούλιτζερ για αυτήν που είναι σήμερα η διασημότερη φωτογραφία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η νήσος κατελήφθη πλήρως στις 16 Μαρτίου, μετά την κατάληψη του αεροδρομίου και των γύρω βουνοκορφών από τους πεζοναύτες.

Η μάχη του Ίβο Τζίμα και η ακόλουθη στην Οκινάουα οδήγησαν τους Αμερικάνους να επανεξετάσουν τη στρατηγική τους για την τελική νίκη στον Ειρηνικό. Οι απώλειες ήταν τόσο μεγάλες που ανέτρεψαν τα αρχικά πλάνα περί εισβολής στην ηπειρωτική Ιαπωνία.

Η λυσσασμένη ιαπωνική άμυνα προβλημάτισε τόσο την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ που εν τέλει αποτέλεσε ένα σημαντικό επιχείρημα υπέρ της ρίψης της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, έξι μήνες αργότερα.

Για να γλιτώσουν οι αμερικανικές δυνάμεις τη φρίκη μερικών ακόμα αιματηρών μαχών και υπέρμετρων απωλειών, ο πρόεδρος Χάρι Τρούμαν διέταξε τον πυρηνικό όλεθρο σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι ώστε να εξαναγκαστεί η Ιαπωνία σε συνθηκολόγηση, κάτι που τελικά συνέβη τον Αύγουστο του 1945.

ΠΗΓΗ:www.menshouse.gr

Συσκευές που ενεργοποιούνται αυτόματα ή εξ αποστάσεως, κλειδαριές που ανοίγουν με αναγνώριση του δακτυλικού αποτυπώματος και ρομποτικοί οικιακοί βοηθοί. Όλα τα παραπάνω αποτελούν χαρακτηριστικά «έξυπνων» σπιτιών που λίγο καιρό πριν μπορούσαμε να δούμε σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τη δεκαετία του ’90 διαβάζαμε σε τεχνολογικά περιοδικά.

Και αν κάποιος πίστευε πως μπορεί να μας χωρίζουν μερικά χρόνια ακόμη, από την εφαρμογή τέτοιων καινοτόμων τεχνολογιών, στην πραγματικότητα το μέλλον είναι ήδη εδώ, αφού στο εμπόριο κυκλοφορούν συσκευές και gadgets που μπορούν να μετατρέψουν ένα κοινό διαμέρισμα σε «έξυπνο» σπίτι!

Συσκευές που ενεργοποιούνται αυτόματα ή εξ αποστάσεως, κλειδαριές που ανοίγουν με αναγνώριση του δακτυλικού αποτυπώματος και ρομποτικοί οικιακοί βοηθοί. Όλα τα παραπάνω αποτελούν χαρακτηριστικά «έξυπνων» σπιτιών που λίγο καιρό πριν μπορούσαμε να δούμε σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τη δεκαετία του ’90 διαβάζαμε σε τεχνολογικά περιοδικά.

Και αν κάποιος πίστευε πως μπορεί να μας χωρίζουν μερικά χρόνια ακόμη, από την εφαρμογή τέτοιων καινοτόμων τεχνολογιών, στην πραγματικότητα το μέλλον είναι ήδη εδώ, αφού στο εμπόριο κυκλοφορούν συσκευές και gadgets που μπορούν να μετατρέψουν ένα κοινό διαμέρισμα σε «έξυπνο» σπίτι!