Οι μαθητές και οι καθηγητές των σχολείων Κασσαβέτειας θέλοντας να αποτίσουν το δικό τους φόρο τιμής για τα θύματα των Τεμπών, στέλνουν τα δικά τους μηνύματα. Σήμερα που συμπληρώνονται δυο χρόνια από την τραγική εκείνη μέρα, εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στους συγγενείς των θυμάτων. Τα μηνύματά τους είναι αποτυπωμένα στους 57 χαρταετούς που πετούν προς στον ουρανό, όσα και τα θύματα της τραγωδίας καθώς και στο ποίημα που έχουν γράψει τα παιδιά σε 4 γλώσσες (ελληνικά,αλβανικά, τουρκικά, αραβικά).
Τα παιδιά γράφουν: Ποτέ δεν περιμέναμε να γίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Να χαθούν τόσες καλές ψυχές άδικα, χωρίς να έχουν κάνει κάτι κακό. Ακόμα σας περιμένουμε να κατεβείτε από αυτό το τρένο, μα τώρα πια είστε μαζί με το Θεό και τους αγγέλους.
Η παρουσία μας δεν είναι δυνατή στις συγκεντρώσεις, αλλά η φωνή μας, η καρδιά μας και η ψυχή μας είναι κοντά σας. Ζητάμε δικαιοσύνη, ώστε να μην βρεθεί ποτέ ξανά άνθρωπος ΧΩΡΙΣ ΟΞΥΓΟΝΟ.
Αντίο! Το τρένο δεν έφτασε ποτέ. 57 ψυχές χαθήκαν και άπειρες φωνές δεν ακουστήκαν. Όνειρα έμειναν μισά, σπίτια σκοτεινά, καρδιές σπασμένες ψυχές απελπισμένες. Στη σιωπή τους, η αλήθεια φωνάζει, το δίκιο αργεί, μα δε θα σβήσει. θα ‘ρθει η μέρα που το φως θα νικήσει. Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε!
Elveda! Tren asla varmadı. 57 ruh kayboldu ve sonsuz sesler duyulmadı.
Hayaller yarım kaldı, evler karanlık, kalpler kırık, ruhlar umutsuz.
Sessizliklerinde, hakikat haykırıyor, adalet gecikiyor, ama asla sönmeyecek.
Bir gün gelecek, ışık kazanacak. Unutmayacağız, affetmeyeceğiz!
Lamtumirë! Treni nuk mbërriti kurrë. 57 shpirtra u humbën dhe pafund zëra nuk u dëgjuan.
Ëndrrat mbetën përgjysmë, shtëpitë u errësuan, zemrat u thyen, shpirtrat u dëshpëruan.
Në heshtjen e tyre, e vërteta bërtet, drejtësia vonon, por nuk do të shuhet kurrë.
Do të vijë një ditë që drita do të fitojë. Nuk harrojmë, nuk falim!
الوداع! ٹرین کبھی نہیں پہنچی۔ 57 روحیں کھو گئیں اور بے شمار آوازیں نہ سنی گئیں۔
خواب ادھورے رہ گئے، گھر اندھیرے ہو گئے، دل ٹوٹ گئے، روحیں مایوس ہو گئیں۔
ان کی خاموشی میں، سچ چیخ رہا ہے، انصاف دیر سے آتا ہے، مگر کبھی بجھ نہیں سکے گا۔
وہ دن آئے گا جب روشنی جیتے گی۔ ہم نہ بھولیں گے، نہ معاف کریں گے