Όλα ξεκινάνε από το κεφάλι μας. Πρέπει να αλλάξουμε τη στάση και τον τρόπο σκέψης μας. Να κάνουμε το καλό και να αποφεύγουμε το κακό. Δε γεννηθήκαμε για να βλέπουμε τους άλλους. Αν αντιμετωπίζουμε κάθε άνθρωπο με φιλικό και εγκάρδιο τρόπο,η ζωή μας αποκτάει νόημα. Το κλειδί για όλα είναι η αγάπη. Αλλά τι είναι αυτό;Τι είναι αγάπη; Κάθε μέρα ακούμε χιλιάδες φορές τη λέξη ΑΓΆΠΗ. Το πρωί στο ραδιόφωνο ακούς κάποιον να τραγουδάει με παθιασμένη φωνή «Σ’ αγαπώ» το μεσημέρι ίσως τη λες καρδιοχτυπώντας σε κάποιο αγόρι ή κορίτσι που έχεις ερωτευτεί, ενώ το βράδυ η μαμά σου την ψιθυρίζει στο αφτί σου πριν σε καληνυχτίσει με ένα φιλί. Όμως εννοούν όλοι την ίδια αγάπη; Δε νομίζω. Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την αγάπη με την ευχαρίστηση ή με ένα προσωρινό αίσθημα έλξης για κάποιο άτομο ή για κάποιο πράγμα. Αυτού του είδους αγάπη είναι ασταθής και μεταβλητή όπως ο καιρός. Αγαπάς κάποιον επειδή έχει ωραία μάτια, επειδή λέει έξυπνες κουβέντες ή για χίλιους δύο λόγους που γεννάει η φαντασία σου. Μόλις ο ήλιος πάψει να λάμπει,διαπιστώνεις ότι αυτή η αγάπη υπήρχε μόνο στην φαντασία σου. Το ίδιο συμβαίνει και με τα αντικείμενα,όπως τα ρούχα ή τα παιχνίδια. Για παράδειγμα,μπαίνεις σε ένα κατάστημα και βλέπεις ξαφνικά κάτι που σου αρέσει. Λες: «Το θέλω»! .Εκείνη τη στιγμή αναπτύσσεται μια έλξη που κάνει το συνηθισμένο αντικείμενο κάτι ξεχωριστό. Αγοράσεις το αντικείμενο και διαπιστώνεις οτι τώρα που το απέκτησες είναι ακόμα ωραιότερο. Βέβαια, εξακολουθεί να είναι το ίδιο πράγμα,και υπάρχουν πολλά σαν κι’ αυτό στο κατάστημα, αλλά τώρα που το έχεις στην τσάντα σου αρχίζεις να το αγαπάς επειδή είναι δικό σου. Η αγάπη σε αυτή την περίπτωση είναι καθαρά ένα αίσθημα ιδιοκτησίας. Η αληθινή αγάπη είναι αποδεσμευμένη από τη ζήλια, δε θέτει όρους,δεν έχει προκαταλήψεις. Πρόκειται για το είδος της αγάπης που ο Χριστός ονόμασε «αγάπησε για τον πλησίον». Πώς μπορούμε να μάθουμε να αγαπάμε; Αυτή είναι μια ερώτηση που ασφαλώς θα ήθελες να μου κάνεις. Δεν υπάρχει συνταγή, ούτε κάποιος συγκεκριμένος τρόπος. Για μένα η αγάπη είναι περίπου σαν τη μαγειρική τέχνη: Κάθε φαγητό μαγειρεύεται αλλιώς και απαιτεί μεγάλη δεξιοτεχνία. Στο ένα φαγητό πρέπει να βράσεις πρώτα τα λαχανικά, έπειτα να τα τηγανίσεις και να βάλεις τα μπαχαρικά στο τέλος. Σε άλλο, πάλι, αρχίζεις ανάποδα, ρίχνοντας μια γερή δόση αλάτι. Για να πετύχει το φαγητό πρέπει να λαμβάνεις πάντα υπόψη σου πολλούς παράγοντες. Το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους. Μέσα σε κάθε άνθρωπο κοιμάται ο σπόρος της αγάπης. Αυτό το σπόρο που έχουμε στην καρδιά μπορούμε να τον βοηθήσουμε να μεγαλώσει και αργότερα να ανθίσει σαν λουλούδι. Εμείς οι μοναχοί προσπαθούμε να το πετύχουμε με το να ασκούμε σε θετικές πράξεις και να ενισχύουμε θετικές ιδιότητες. Τέτοιες είναι η ανεκτικότητα και ο σεβασμός απέναντι σε ό,τι μας περιβάλλει και φυσικά, η αποφυγή κακών πράξεων όπως ο φόνος, η κλοπή, το ψέμα. Δε χρειάζεται να είσαι άγιος για να έχεις φιλικές και εγκάρδιες σχέσεις με τους ανθρώπους. Η αγάπη για την οποία σου μιλάω, αγκαλιάζει όλα τα ζωντανά πλάσματα του πλανήτη μας. Γι’αυτό σε ρωτάω: «Υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα στην αγάπη για τη μητέρα και στην αγάπη για ένα μυρμήγκι»; Όχι! Ακόμα κι αν σου φαίνεται απίστευτο, μπορούμε να αγαπάμε τους εχθρούς μας. Είναι, μάλιστα, πολύ σημαντικό να μάθουμε να αγαπάμε τους εχθρούς μας. Κανονικά, βλέπεις ως αντίπαλο κάποιον που σε εκνευρίζει και σου δημιουργεί δυσκολίες. Αυτό είναι λάθος αντιμετώπιση. Το άτομο που θεωρείς αντίπαλο δεν παύει να είναι ένα ανθρώπινο πλάσμα. Αν αγαπάμε όλη την ανθρωπότητα, πως είναι δυνατόν να αποκλείουμε τους εχθρούς μας; Πρέπει να δώσουμε το χέρι και σε αυτούς. Παραδέχομαι όμως πως είναι δύσκολο να αγαπάμε τους εχθρούς μας.
Σπύρος Ρούσσος Β2
