§ Η Μεγάλη Εβδομάδα αποτελεί για την Ορθόδοξη πίστη μία πορεία από το σκοτάδι στο φως, από τη θλίψη στο ελπιδοφόρο μήνυμα της Ανάστασης. Μέσα από την εξέλιξη του Θείου Πάθους και την κορύφωσή του, καλούμαστε να προσεγγίσουμε το μυστήριο της θυσίας και της αυταπάρνησης, με πίστη, ταπείνωση και αγάπη.

Ιδιαίτερα συγκλονιστική είναι η στιγμή της συνάντησης της Μαρίας της Μαγδαληνής με τον Αναστημένο Χριστό. Στέκεται έξω από το μνήμα και κλαίει, αναζητώντας Εκείνον που αγάπησε. Δεν Τον αναγνωρίζει αμέσως· όμως, όταν ακούει το όνομά της —«Μαρία»— τότε όλα φωτίζονται. Η προσωπική αυτή κλήση γίνεται η αρχή της αναγνώρισης, της πίστης και της ελπίδας.

Ξαφνιάζεται, όμως, όταν ο Κύριος της λέει «Μη μου άπτου» (Μη με αγγίζεις).

Αλλά ο λόγος αυτός δεν εκφράζει απόσταση, αλλά μια μετάβαση από την ανάγκη της ανθρώπινης βεβαιότητας στην εμπιστοσύνη του πνεύματος. Η σχέση με τον Αναστημένο Χριστό δεν περιορίζεται πια στην υλική παρουσία, αλλά ανοίγεται σε μια βαθύτερη, ζωντανή εμπειρία πίστης.

Με αυτό το μήνυμα, η σχολική μας κοινότητα καλείται να στοχαστεί τη σημασία της Ανάστασης ως προσωπική εμπειρία μεταμόρφωσης και ελπίδας. Από το δάκρυ της Μαρίας έως το χαρμόσυνο άγγελμα «Χριστός Ανέστη», αναδεικνύεται η δύναμη της πίστης που μετατρέπει τη λύπη σε χαρά και το τέλος σε μια νέα αρχή.

Μιχαήλ Δαμασκηνός – Μη μου άπτου (1585-1591) – Ηράκλειο, Μουσείο Αγίας Αικατερίνης, από τη Μονή Βροντησίου.

Μπορείτε να διαβάσετε το συγκεκριμένο απόσπασμα από το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο.

Λήψη αρχείου

§ Το 1903  ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης δημοσιεύει το πασχαλινό διήγημα «Ο Αλιβάνιστος».

Σε αυτό το διήγημα ο συγγραφέας μάς μεταφέρει στην παλιά Σκιάθο, σε έναν κόσμο λιτό και βαθιά ανθρώπινο. Ο μπάρμπα-Κόλιας, ένας βοσκός, μοναχικός ερημίτης των βουνών, ζει για χρόνια μακριά από τους ανθρώπους και την εκκλησία, σημαδεμένος από παλιές πληγές και πίκρες που τον έχουν αποξενώσει από την κοινότητα.

Κι όμως, μέσα στη σιωπή και την απομόνωση, η ανάγκη για αγάπη και συγχώρεση δεν σβήνει. Το φως της Ανάστασης έρχεται να φωτίσει την ψυχή του και να ανοίξει έναν δρόμο επιστροφής. Θα μπορέσει ο «Αλιβάνιστος» να ξεπεράσει το παρελθόν του και να ξαναβρεί τη θέση του ανάμεσα στους ανθρώπους, αναζητώντας τη λύτρωση και τη γαλήνη;

Στο ακόλουθο σύνδεσμο μπορείτε να ακούσετε το πασχαλινό αυτό διήγημα.

Μπορείτε επίσης να το διαβάσετε στο ένθετο που ακολουθεί.

Λήψη αρχείου

§ Το φετινό Αναστάσιμο αφιέρωμα κλείνει με «Τα Στιχηρά του Πάσχα» από τον Χορό Βατοπεδινών Πατέρων.

«Αναστήτω ο Θεός, καί διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, καί φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν.

Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται, Πάσχα καινόν, Άγιον, Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πάσχα Χριστός ο λυτρωτής, Πάσχα άμωμον, Πάσχα μέγα, Πάσχα τών πιστών, Πάσχα, τό πύλας ημίν τού Παραδείσου ανοίξαν, Πάσχα, πάντας αγιάζον πιστούς.»

Το 2^ο Εσπερινό ΕΠΑ.Λ Νέας Ιωνίας εύχεται σε όλες και όλους σας,  

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ – ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ