Σύμφωνα με την πλοκή του έργου, ο αυτοκράτορας της Κίνας ζήτησε να του φέρουν στο παλάτι το αηδόνι του δάσους με την υπέροχη φωνή. Το αηδόνι πήγε στο παλάτι και τραγούδησε για τον αυτοκράτορα και εκείνος μαγεύτηκε από το γλυκό και τρυφερό του τραγούδι, τόσο που δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά του. Από τότε το κράτησε στο παλάτι και, όποτε λαχταρούσε η ψυχή του, ζητούσε από το αηδόνι να του τραγουδήσει. Όμως, κάποια μέρα ο αυτοκράτορας έλαβε ένα ολόχρυσο κουρδιστό αηδόνι και σκέφτηκε να κάνουν ντουέτο το πραγματικό με το κουρδιστό αηδόνι.

Οι φωνές τους όμως δεν ταίριαζαν και έτσι ο αυτοκράτορας έδιωξε το αληθινό αηδόνι, αφού θα ήταν καλύτερα να μπορεί, όποτε θέλει εκείνος, να κουρδίζει το αηδόνι και να τραγουδάει, παρά να περιμένει το αληθινό αηδόνι να κελαηδήσει.

Μετά από ένα χρόνο, το κουρδιστό αηδόνι χάλασε και ο αυτοκράτορας αρρώστησε βαριά. Τότε έστειλαν να ψάξουν το αηδόνι του δάσους, όμως δεν το βρήκαν πουθενά. Ο αυτοκράτορας πέθαινε, είχε έρθει ο χάρος να τον πάρει. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή το αηδόνι εμφανίστηκε στο παράθυρο και ξεκίνησε να τραγουδάει. Ο χάρος έφυγε και ο αυτοκράτορας έγινε καλά. Το αηδόνι υποσχέθηκε στον αυτοκράτορα να έρχεται κάθε βράδυ να τον νανουρίζει με το τραγούδι του και από τότε στο παλάτι επικρατούσε η ευτυχία και η χαρά.

Γραμμένο πριν από ενάμισι αιώνα, το παραμύθι του Χ.Κ. Άντερσεν «Το αηδόνι του Αυτοκράτορα», συνεχίζει να συναρπάζει μικρούς και μεγάλους με την αριστοτεχνική γραφή και τα οικουμενικά μηνύματά του.

Είναι ένα παραμύθι αφιερωμένο στην ελευθερία και στην αγάπη, που εξυμνεί την αξία της απλότητας και της προσφοράς στους συνανθρώπους μας. Ένα κείμενο γεμάτο λυρισμό, χιούμορ και γοργή δράση. Ένας ύμνος στην άδολη φιλία και στην ίδια τη ζωή, καθώς μας θυμίζει ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στα υλικά αγαθά, αλλά στην απλότητα και στο μεγαλείο της φύσης και των καθημερινών πραγμάτων.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες του κόσμου!

Αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες το ποίημα του Γιώργου Βιζυηνού:

Πώς να πειράξω τη μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό,

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ’ έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει

όλο το χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω

φιλά να γειάνει την πληγή.

Αυτή, τι πρέπει να αφήσω

και τι να κάμω μ’ οδηγεί.

Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;