4. ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ:
Σε μια οικοδομή τέσσερις οικογένειες συγκατοικούν. Κάθε μια με τις δικές της συνήθειες που δημιουργούν μικροπροβλήματα:
- Στην οικογένεια Μουσικού παίζουν δυνατά μουσική.
- Στην οικογένεια Φασαριόζου τα παιδιά παίζουν και τρέχουν.
- Οι φοιτητές κάνουν συχνά πάρτι.
- Στην οικογένεια Οικονόμου ο σκύλος γαβγίζει συχνά.
ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΝ:
- Μπορούν να κάνουν μια συνάντηση και να μιλήσουν ήρεμα.
- Οι μουσικοί να παίζουν σε ώρες που δεν ενοχλούν
- Τα παιδιά να παίζουν σε ειδικό χώρο ή σε συγκεκριμένες ώρες.
- Οι φοιτητές να χαμηλώνουν τη μουσική το βράδυ.
- Οι ιδιοκτήτες του σκύλου να τον εκπαιδεύσουν καλύτερα.
Έτσι, όλοι θα είναι πιο καλά και θα ζουν αρμονικά. Έκαναν μια συνάντηση για να μιλήσουν ήρεμα και να βρουν μια λύση.
ΟΜΩΣ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΥΜΏΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΟΥΜΕ;
- ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΕΚΦΡΑΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΙΩΘΟΥΜΕ:
- «Μερικές φορές, όταν ακούγεται δυνατή μουσική, αισθανόμαστε λίγο κουρασμένοι επειδή δεν μπορούμε να ησυχάσουμε.»
- «Νιώθουμε λίγο στρες και εκνευρισμό όταν γίνεται πολλή φασαρία, ειδικά τις ώρες που διαβάζουμε ή ξεκουραζόμαστε.»
- «Είναι λίγο δύσκολο για εμάς να κοιμηθούμε τα βράδια όταν ακούμε φωνές ή δυνατούς θορύβους.»
- ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΛΥΣΕΙΣ:
- «Μήπως θα μπορούσατε να παίζετε μουσική σε συγκεκριμένες ώρες, ώστε να έχουμε όλοι λίγο χρόνο για ησυχία;»
- «Μήπως τα παιδιά θα μπορούσαν να παίζουν πιο ήσυχα σε κάποιες ώρες ή σε έναν εξωτερικό χώρο;»
- «Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε να σταματάει η μουσική και η φασαρία μετά από μία συγκεκριμένη ώρα το βράδυ;»
- «Ίσως θα μπορούσατε να βοηθήσετε το σκυλάκι σας να μην γαβγίζει τόσο συχνά, ειδικά τις ώρες κοινής ησυχίας.»
- ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ
- «Σας ευχαριστούμε που ακούτε την άποψή μας. Θέλουμε όλοι να είμαστε καλά γείτονες!»
- «Ελπίζουμε να βρούμε μια λύση που να εξυπηρετεί όλους. Σας ευχαριστούμε που μας ακούτε!»
5. ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΜΙΑΣ ΤΑΜΠΕΛΑΣ
Η δραστηριότητα στηρίζεται στην προβολή της πολυβραβευμένης ταινίας animation «Zero» του Christopher Kezelos, 2010
Στο Zero (Μηδέν) παρουσιάζεται μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι (πρόκειται για κούκλες από μαλλί) γεννιούνται φέροντας το σημάδι ενός αριθμού ως το 10 και προσδιορίζονται βάσει αυτού. Βάσει του αριθμού τους κρίνεται η επίδοσή τους, η επαγγελματική τους ικανότητα, όλη τους η ζωή. «Το Μηδέν αντιμετωπίζει συνεχείς προκαταλήψεις και διώξεις. Ακολουθεί μια μοναχική πορεία μέχρι που μια τυχαία συνάντηση του αλλάζει τη ζωή για πάντα: συναντά μια γυναίκα Μηδέν. Μαζί αποδεικνύουν ότι με αποφασιστικότητα, θάρρος και αγάπη, το τίποτα μπορεί να γίνει πραγματικά κάτι».
Η ταινία καταδεικνύει την άδικη συμπεριφορά όλων απέναντι σε άτομα που φέρουν κοινωνικές ταμπέλες, όταν αυτές ταυτίζονται με χαρακτηριστικά που η κοινωνία τα θεωρεί κατώτερα. Η ταινία φέρει πολλές αναγνώσεις. Πέρα από την ευκολία με την οποία βάζουμε και κουβαλάμε ταμπέλες που μειώνουν την προσωπικότητα του ατόμου, αυτές, πολλές φορές, υποδεικνύουν την συμπεριφορά μας, τις επιδιώξεις μας, τις ικανότητές μας, την προσωπικότητά μας χωρίς να μας δίνουν την ευκαιρία να δείξουμε ότι τις κουβαλάμε άδικα.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες επεσήμαναν πολύ εύστοχα ότι ο φόβος είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που οδηγεί τους ανθρώπους σε τέτοιες συμπεριφορές κοινωνικού αποκλεισμού.
Η ταινία έδωσε με εξαιρετικό τρόπο την αφορμή να σκεφτούν τα δικαιώματα των παιδιών και κατ’ επέκταση των ανθρώπων στην κοινωνία.
Οι εκπαιδευτικοί: Χατζηγιάννη Χρυσούλα ΠΕ70 Μαγγλάρη Πασχαλίνα ΠΕ71
ο
