Στις 17 Μαΐου επισκέφθηκαν το Σχολείο μας δύο προπονητές από την Ελληνική Ομοσπονδία Μπάσκετ. Συζήτησαν με τα παιδιά τους κανόνες του παιχνιδιού, έκαναν μαζί τους ζέσταμα, εξάσκηση με την μπάλα και έπαιξαν σε μικρές ομάδες ένα από τα πιο αγαπημένα τους αθλήματα.
Όταν δεν μπορείς να αντισταθείς στην ομορφιά της μουσικής…
Τα παιδιά της Β΄ Τάξης παίρνουν μέρος στο διαγωνισμό Θέατρο Μπροστά Στο Μικρόφωνο!
Το έργο «Ο Σκύλος που δεν ήξερε να γαβγίζει» θα ακουστεί σε ραδιοφωνικό site.
Εμείς, η Β΄ τάξη του πέτρινου Σχολείου της Νεάπολης, είμαστε 12 παιδιά. Καθένα με την ιστορία του. Άλλος είναι από την Αλβανία, δύο είμαστε από τη Ρωσία, άλλος είναι ντροπαλός, άλλος πεισματάρης. Έχουμε και ένα φωνακλά. Είναι και ένας πολύ επιμελής, που θέλει να είναι πρώτος μαθητής. Άλλος είναι αμφισβητίας, κι άλλος είναι ο ταραξίας! Κι ένας που δε λέει να συγκεντρωθεί, μα όταν θέλει θαύματα μπορεί. Ένας μας έχει δυσκολία να μιλά καθαρά και θέλει στήριξη στην εκφορά. Όλοι όμως είμαστε το ίδιο αξεπέραστοι σε αυτό: Με την κυρία μας, την κυρία Μαρίνα που σεβόμαστε και αγαπάμε, μάθαμε να προσπαθούμε όλοι μαζί….Τι;;;;;;; Να μαθαίνουμε. Να καταλαβαίνουμε. Να γινόμαστε καλοί και ικανοί. Αποφασίσαμε λοιπόν μια μέρα, να προσπαθήσουμε να σας αφηγηθούμε μια ιστορία που βρήκαμε στο βιβλίο της γλώσσας. Την ιστορία ενός σκύλου που δεν ήξερε να γαβγίζει. Η ιστορία αυτή, μας άρεσε κυρίως γιατί ο σκύλος μας, μόλις κατάλαβε ότι δεν ήξερε να γαβγίζει, ενώ θα έπρεπε, όχι μόνο δε το έβαλε κάτω αλλά και προσπάθησε πολύ. Πήραμε όλοι στα χέρια μας το γραπτό κείμενο της ιστορίας, βάλαμε τον πιο πεισματάρη συμμαθητή μας να κάνει τη φωνή του σκύλου και οι υπόλοιποι μοιραστήκαμε τα λόγια της ιστορίας. Η προσπάθειά μας ήταν να μην κάνουμε μόνο ανάγνωση αλλά να γίνουμε και καλοί παραμυθάδες. Μας άρεσε επίσης το ότι οι περιπέτειες του σκύλου της ιστορίας μας δεν κατέληγαν σε μία μόνο λύση αλλά σε τρεις. Σας τις περιγράφουμε για να αποφασίσετε εσείς ποιο τέλος αξίζει στις προσπάθειες ενός σκύλου να μάθει κάτι που οι μεγάλοι θεωρούν τόσο απλό και δεδομένο για έναν σκύλο. Να μάθει να γαβγίζει. Εμείς διαλέξαμε ένα τέλος της ιστορίας του σκύλου μας, μα δε θα σας το πούμε. Όμως, θα σας πούμε μίαν ευχή μας: Ευχόμαστε για κάθε παιδί, μέσα από τη δική του ιστορία και τις δικές του περιπέτειες, να μάθει και το ίδιο, αυτό που οι μεγάλοι θεωρούν αυτονόητο: Να μάθει σκέφτεται και να εκφράζει τη σκέψη του.
« Ο Σκύλος που δεν ήξερε να γαβγίζει»
που αφηγείται η Β Τάξη Δημοτικού του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νεάπολης
https://zeno.fm/radio/youth-theatre-on-air/
Επίσης, στο πλαίσιο του διαγωνισμού, επισκέφθηκαν την ΕΡΤ3 ύστερα από πρόσκληση που έλαβαν, ξεναγήθηκαν στους χώρους και συμμετείχαν σε όμορφες δράσεις.
Η δασκάλα της Θεατρικής Αγωγής: Φλούδα Μαρία Χριστίνα
Η δασκάλα της τάξης: Ντοσίδου Μαρίνα
Ο δάσκαλος της Παράλληλης Στήριξη: Βασίλης Μασούρας
Το Σάββατο του Λαζάρου, οι γυναίκες τα παλιά χρόνια, ζύμωναν το πρωί ειδικά ψωμάκια, τα “λαζαράκια”. Στα “λαζαράκια” έδιναν το σχήμα ανθρώπου σπαργανωμένου, όπως ακριβώς παριστάνεται ο Λάζαρος στις εικόνες. Σε ανάμνηση λοιπόν της Ανάστασης του Λαζάρου οι νοικοκυρές το Σάββατο πριν την Μεγάλη Εβδομάδα, φτιάχνουν τα λαζαράκια. Όσα παιδιά είχε η οικογένεια, τόσα “λαζαράκια” έπλαθαν και στη θέση των ματιών έβαζαν δυο γαρίφαλα. Τα παιδιά της Β΄ Τάξης μαζί με τις δασκάλες τους έφτιαξαν τα δικά τους λαζαράκια!!!
Οι δασκάλες: Ντοσίδου Μαρίνα, Τσεπραηλίδου Μαρία
Έλα να παίξουμε. Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου.
……………………………………………………………………….
Μ. Αναγνωστάκης
Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας βοηθάει να ανακαλύψουμε την αλήθεια.
Πάμπλο Πικάσο
Εκθέτουμε τα έργα που δημιούργησαν τα παιδιά μας με τη δασκάλα τους, Πασχαλιά Αθανασιάδου, καθ όλη τη διάρκεια της Σχολικής Χρονιάς. Τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με την τέχνη, γεύτηκαν τα οφέλη της και χρησιμοποιώντας όλες τους τις αισθήσεις δημιούργησαν δικά τους έργα τέχνης.
Φωτογραφίες από την Έκθεση Ζωγραφικής στα πλαίσια της Γιορτής Παιδείας του Δήμου Νεάπολης Συκεών.
…Με πολλή προσοχή και περισσότερη συγκίνηση ανασήκωσα το κάλυμμα με το αστέρι πιάνοντάς το από τις δυο γωνίες της μπροστινής πλευράς. Όλοι μας περιμέναμε να δούμε μέσα σ’ αυτήν τα καμένα οστά του νεκρού. Όμως αυτό που αντικρίσαμε στο άνοιγμά της μας έκοψε για μιαν ακόμη φορά την ανάσα, θάμπωσε τα μάτια μας και μας πλημμύρισε δέος: πραγματικά μέσα στη λάρνακα υπήρχαν τα καμένα οστά. (…)
Αλλά το πιο απροσδόκητο θέαμα το έδινε ένα ολόχρυσο στεφάνι από φύλλα και καρπούς βελανιδιάς που ήταν διπλωμένο και τοποθετημένο πάνω στα οστά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί τέτοια ασύλληπτη εικόνα.
Μανόλης Ανδρόνικος
Εκπαιδευτική εκδρομή των Δ΄, Ε΄και ΣΤ΄τάξεων του Σχολείου μας στους Βασιλικούς τάφους και στο Μουσείο της Βεργίνας
Οι εκπαιδευτικοί: Αδαμίδης Βασίλειος, Κουρτίδου Αθηνά, Τσισμαλίδου Μαρία
Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι είναι ένα από τα κορυφαία ποιητικά συνθέματα του Διονύσιου Σολωμού που φαίνεται ότι τον «απασχόλησε στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του» καθώς και ένα από τα πιο σημαντικά έργα της ελληνικής ποίησης. Γραμμένο σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο, το έργο είναι εμπνευσμένο από τα γεγονότα της πολιορκίας και της Εξόδου του Μεσολογγίου κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.
Πηγή έμπνευσης των Ελεύθερων Πολιορκημένων είναι ο αγώνας των υπερασπιστών του Μεσολογγίου, κατά τη δεύτερη πολιορκία του από τους Οθωμανούς, που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο (1825-1826) και κορυφώθηκε με την απέλπιδα έξοδο της Κυριακής των Βαΐων στις 10 Απριλίου 1826. Ο Σολωμός στο έργο του επιχειρεί να αναδείξει σε ποιητικό λόγο το ηθικό μεγαλείο των Ελλήνων αγωνιστών που οδηγούνται με πλήρη συνείδηση στη θυσία για την κατάκτηση της πνευματικής ελευθερίας τους.
Η κεντρική ιδέα του έργου, όπως αναλύεται στα σχέδια του Σολωμού, είναι ο αγώνας των πολιορκημένων ενάντια στις κακουχίες, ενώ γίνονται πραγματικά ελεύθεροι με την πνευματική νίκη ενάντια σε μια σειρά από πειρασμούς. Γίνεται λόγος για την εσωτερική ελευθερία της θέλησης να υπερβούν όλα αυτά που απειλούν τη δυναμικότητα της αντίστασής τους, όχι μόνο την πείνα και τη σωματική εξασθένηση αλλά και κάθε πειρασμού που προσφέρει η ίδια η ομορφιά της φύσης (βικιπαίδεια)
Το έργο εξιστορεί τις τελευταίες ημέρες της πολιορκίας, που συνέβη κατά τη διάρκεια της άνοιξης, λίγο πριν το Πάσχα. Αποσπάσματα του έργου παρουσιάσαμε στη σημερινή μας γιορτή.
Οι εκπαιδευτικοί: Χατζηκωνσταντινίδου Κυριακή, Κουρτίδου Αθηνά, Στεργίου Ευαγγελία, Φλούδα Χριστίνα Μαρία, Αδαμίδης Βασίλειος
Άκρα του τάφου σιωπήΣτον κάμπο βασιλεύειΛαλεί πουλί, παίρνει σπυρίΚι η μάνα το ζηλεύει
Μητέρα, μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα, κι αν στο κρυφό μυστήριο ζουν πάντα τα παιδιά σου
με λογισμό και μ’ όνειρο, τί χάρ’ έχουν τα μάτια…
2ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΝΕΑΠΟΛΗΣ ΘΕΣ/ΚΗΣ
Το σημερινό Σχολείο μας ιδρύθηκε ως 4/τάξιο Δημοτικό Σχολείο “Ρήγας Φερραίος” το 1934 (ΦΕΚ. 377/26.8.1934). Το 1938 μετονομάστηκε σε 2ο Δημοτικό Σχολείο Νεάπολης. Στη μέγιστη δυναμικότητα το Σχολείο έφτασε το 1970 (12/θέσιο). Έκτοτε σταδιακά υποβιβάστηκε και σήμερα λειτουργεί ως 6/θέσιο. Στο σημερινό κτίριο, επί της Κουντουριώτη, στεγάζεται από το 1957.