Οι μάσκες προστασίας για τον COVID-19 είναι πλέον προαιρετικές από σήμερα Τετάρτη 1η Ιουνίου
και ως το τέλος της σχολικής χρονιάς…
Μετά από 2,5 περίπου χρόνια… διαπιστώσαμε :
- Οι μάσκες ευτυχώς, δεν έγιναν ποτέ συνήθεια· άλλοτε έπεφταν, άλλοτε όχι, άλλα παιδιά
τις φορούσαν χωρίς παράπονο, άλλα έβρισκαν στιγμές που κλεφτά τις έβγαζαν
- Οι μάσκες δεν έμαθαν ποτέ να ακούγονται, τα παιδιά φώναζαν, οι δάσκαλοι φώναζαν,
τα παιδιά ξαναφώναζαν… κάπου καταλάβαινες τι ήθελαν να πουν και τι ήθελες να πεις…
- Οι μάσκες συνωστίζονταν, υπήρχε δεύτερη και τρίτη, σακουλάκια σκόρπια στις τσάντες,
στις τσέπες, παλιές, νέες, ένας σωρό μάσκες που δεν κρατούσαν αποστάσεις μεταξύ τους
- Οι μάσκες ίδρωναν πάλι και πάλι, σε αίθουσες συναχωμένες ή ζεστές, με ανοιχτά
παράθυρα και πόρτες
- Οι μάσκες δεν άλλαζαν τις διαστάσεις, η αίθουσα είχε ακόμα 20 και 25 παιδιά,
με θρανία κολλητά, σε λίγα τετραγωνικά
- Οι μάσκες δεν έγιναν ποτέ μόδα, όσο κι αν μάθαμε τα σχέδια, τα χρώματα, τις μάσκες
ο ένας του άλλου, δεν έγιναν μέρος της ομορφιάς των παιδιών, μονάχα τρόπος να την κρύβουν
- Οι μάσκες δεν έδιναν φωνή, αλλά στερούσαν παιδιά που δεν ακούγονταν φορώντας τες,
ματαίωναν κι έκρυβαν…
- Οι μάσκες δεν έδιναν χαμόγελα, όσο κι αν λέγαμε πως ‘ κρύβεται στα μάτια των παιδιών ‘ …
ήταν μονάχα μια ψευδαίσθηση και μια δικαιολογία να πιστέψουμε…
- Οι μάσκες παρέμειναν αναποφάσιστες, άλλοτε κολλούσαν σε χωριστά διαλείμματα,
άλλοτε σε κοινά, άλλοτε μέσα στο σχολείο, άλλοτε κι έξω, άλλοτε στην παιδική χαρά
κι άλλοτε και στον δρόμο
- Τα παιδιά προσπάθησαν τόσο πολύ για κάτι που δεν ήξεραν πού οδηγεί, χωρίς κανείς να
τους ζητήσει τη γνώμη, χωρίς κανείς να τα ρωτήσει πώς νιώθουν κι όμως προσπάθησαν και εύκολα
κι αβίαστα, να μάθουν και να διαχειριστούν πρωτόγνωρες καταστάσεις
- Οι γονείς προσπάθησαν, αγχώθηκαν, ρωτούσαν, μάλωναν, με τους δασκάλους, μεταξύ τους,
κάθε γονέας ένας άλλος κόσμος, ένα άλλο κέντρο πληροφοριών και αγωνιών, κι εμείς μονάχα
μια ευθύνη… να φροντίσουμε όλα μας τα παιδιά
- Τα τελευταία 2,5 χρόνια ήταν σαν μια μεγάλη Αποκριά, χωρίς όμως το κομμάτι της διασκέδασης.
Μονές, διπλές, τριπλές, τα παιδιά έμαθαν να τις φορούν, χωρίς να τους ρωτήσει κανείς στην πορεία
αν τις αντέχουν… κι όμως τις φόρεσαν
- Τώρα που ετοιμαζόμαστε να τις βγάλουμε, αναρωτιόμαστε πόσα χαμόγελα ατόφια θα κρύβονται
από κάτω και πόσα αμήχανα. Τα παιδιά είναι το χαμόγελο που επιτέλους ελευθερώνεται…
Από το Σεπτέμβριο… θα δούμε ! ! !
