Κάθε χρόνο, τις ημέρες των γιορτών και των επετείων, τα ειδικά σχολεία βρίσκονται –έστω και προσωρινά– στο επίκεντρο της προσοχής. Φωτογραφίες, επισκέψεις, ευχές, εκδηλώσεις, λόγια συμπόνιας και θαυμασμού. Κι ύστερα; Η καθημερινότητα επιστρέφει στη σιωπή.
Όμως τα ειδικά σχολεία δεν υπάρχουν για να θυμόμαστε την ύπαρξή τους μόνο σε γιορτινές στιγμές. Υπάρχουν κάθε μέρα. Με παιδιά που έχουν δικαίωμα στη μόρφωση, στην ασφάλεια, στη φροντίδα, στη χαρά και στη συμμετοχή. Με εκπαιδευτικούς που δίνουν καθημερινά αγώνα, συχνά χωρίς τα απαραίτητα μέσα, για να στηρίξουν μοναδικές ανάγκες και μοναδικές προσωπικότητες.
Η εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία δεν είναι φιλανθρωπία ούτε «καλή πράξη». Είναι υποχρέωση της Πολιτείας και δείκτης πολιτισμού μιας κοινωνίας. Δεν αρκούν τα χαμόγελα των γιορτών, όταν την υπόλοιπη χρονιά τα σχολεία στεγάζονται σε ακατάλληλα κτίρια, λειτουργούν με ελλείψεις προσωπικού και βασίζονται στην αυταπάρνηση των ανθρώπων τους για να σταθούν όρθια.
Η πραγματική στήριξη φαίνεται στην καθημερινότητα:
στην προσβασιμότητα,
στην επαρκή στελέχωση,
στην υλικοτεχνική υποδομή,
στην επιμόρφωση,
στη συνεργασία με τις οικογένειες,
στην αποδοχή και τη συμπερίληψη χωρίς αστερίσκους.
Τα παιδιά των ειδικών σχολείων δεν είναι «παιδιά της γιορτής». Είναι παιδιά της ζωής. Με δικαιώματα που δεν μπαίνουν σε ημερολόγιο επετείων. Με ανάγκες που δεν περιμένουν τον Δεκέμβρη για να ακουστούν.
Αν θέλουμε μια κοινωνία πραγματικά συμπεριληπτική, ας κοιτάξουμε τα ειδικά σχολεία όχι μόνο όταν τραγουδούν στη σκηνή, αλλά όταν παλεύουν σιωπηλά κάθε πρωί.
Γιατί η συμπερίληψη δεν είναι εκδήλωση. Είναι στάση ζωής – κάθε μέρα.
Καλές γιορτές με υγεια!
