Στο νηπιαγωγείο μας ταξιδέψαμε στον κόσμο της ελιάς! Μάθαμε για τους ελαιώνες και τα λιοτρίβια, γνωρίσαμε τον “κίτρινο χρυσό” — το λάδι, ακούσαμε τον μύθο της θεάς Αθηνάς και του Ποσειδώνα και είδαμε τα αρχαία αγγεία που φύλαγαν αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό. Η ελιά, δέντρο ιερό και αιώνιο, μάς έδειξε πως η ειρήνη και η αγάπη ανθίζουν όπως κι εκείνη… βαθιά στη γη και στις καρδιές των ανθρώπων.
Ας σας πούμε λίγα από όλα όσα μάθαμε για την ελιά μας…
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια γη λουσμένη από ήλιο, φύτρωσε ένα δέντρο αλλιώτικο απ’ τα άλλα ,
ένα δέντρο με φύλλα ασημένια, που μιλούσαν με τον άνεμο και έλαμπαν σαν μικρές σταγόνες φως.
Ήταν η ελιά, το δέντρο της ειρήνης, της ζωής και της σοφίας. Οι ελαιώνες απλώνονταν σαν πράσινες θάλασσες ως εκεί που φτάνει το βλέμμα. Κάθε φθινόπωρο, μικρά και μεγάλα χέρια άπλωναν πανιά κάτω από τα δέντρα κι άρχιζαν το λιομάζωμα — χτυπούσαν τα κλαδιά απαλά, κι οι ελιές έπεφταν σαν μικρές σταγόνες ουρανού. Ύστερα, έπαιρναν τον καρπό στο λιοτρίβι, όπου οι πέτρες γύριζαν σιγά-σιγά και άλεθαν τις ελιές, ώσπου να τρέξει το λάδι, ο κίτρινος χρυσός, που μοσχοβολούσε ήλιο, γη και χαρά.
Και κάπου μακριά, στην αρχαία Αθήνα, δύο θεοί διαφωνούσαν για το ποιος θα χαρίσει το όνομά του στην πόλη: ο δυνατός Ποσειδώνας κι η σοφή Αθηνά. Ο Ποσειδώνας χτύπησε με την τρίαινά του τη γη, κι από μέσα ξεπήδησε μια πηγή νερού. Μα η Αθηνά άγγιξε τη γη με το δόρυ της, κι εκεί φύτρωσε μια ελιά, δώρο ειρήνης, καρπού και ευλογίας. Έτσι, η πόλη ονομάστηκε Αθήνα, και η ελιά έγινε σύμβολο σοφίας και αγάπης για πάντα. Πέρασαν αιώνες, κι ακόμα η ελιά συντροφεύει τους ανθρώπους.
Στα αρχαία αγγεία, τα μελανόμορφα και ερυθρόμορφα, οι τεχνίτες ζωγράφιζαν σκηνές από το λιομάζωμα και τους αθλητές που έπαιρναν αμφορείς γεμάτους λάδι. Έτσι όλοι ήξεραν πως μέσα σ’ εκείνα τα όμορφα αγγεία κρυβόταν ο πολύτιμος θησαυρός της γης, το λάδι της ελιάς! Και τότε, μια άλλη ιστορία ταξίδεψε μέσα στους αιώνες: όταν ο Νώε άνοιξε το παράθυρο της κιβωτού του,
ένα περιστέρι πέταξε και ξαναγύρισε κρατώντας στο ράμφος του κλαδί ελιάς, σημάδι ειρήνης, ζωής και ελπίδας για όλο τον κόσμο. Κι έτσι, κάθε φορά που φυσά ο αέρας μέσα στους ελαιώνες, οι ελιές ψιθυρίζουν τα μυστικά τους στην καρδιά μας: πως η ειρήνη, η σοφία και η αγάπη ριζώνουν,
όπως η ελιά βαθιά στη γη και βαθιά στις ψυχές μας.
Και ας δούμε τι είδαμε, τι παρατηρήσαμε, τι υποθέσαμε, τι φάγαμε, τι φτιάξαμε…
