Η Τσεπούλα και ο Κουμπαράκος σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης, μας έκαναν παρέα και μας έμαθαν τι σημαίνει να αποταμιεύω, να κρατώ δηλαδή χρήματα για να μπορέσω αργότερα να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου όποια και αν είναι αυτά! Είδαμε χαρτονομίσματα και κέρματα και μπήκαν στο μαγαζάκι μας τα πρώτα μας χρήματα. Είδαμε το παραμύθι “Το μωβ δοχείο” το οποίο μας διδάσκει ότι πρέπει να σκεφτόμαστε πριν αγοράσουμε κάτι κάποιες φορές γιατί κάτι άλλο μπορεί να το έχω περισσότερο ανάγκη. Βάλαμε στη ζυγαριά όσα κοστίζουν και όσα πραγματικά αξίζουν και παρακάτω θα δείτε τι είπαν τα παιδιά και πως το απεικόνισαν!

“Φασούλι το Φασούλι, γεμίζει το σακούλι!”

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια ξεχωριστή γιορτή που γιορτάζουμε κάθε χρόνο στο νηπιαγωγείο με χαρά και περηφάνια. Είναι η μέρα που οι Έλληνες είπαν το μεγάλο «ΟΧΙ» το 1940, δείχνοντας θάρρος και αγάπη για την πατρίδα τους. Στο νηπιαγωγείο μάθαμε για τη σημαία μας, ακούσαμε ιστορίες για τους ήρωες και τραγουδήσαμε όμορφα πατριωτικά τραγούδια. Τα παιδιά έφτιαξαν τις χειροτεχνίες τους με γαλανόλευκες σημαίες, στεφάνια από δάφνες, στρατιώτες και αφίσες με το “ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ” και τον “ΤΟΡΠΙΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΣ”. Μάλιστα οι κατασκευές των παιδιών αποτέλεσαν και το σκηνικό της σχολικής μας εορτής.

Επίσης, διαβάσαμε το παραμύθι Ο Νάνος και ο Γίγαντας, Το έπος του ’40, Ο μικρός στρατιώτης με τα κιάλια, Η χειροβομβίδα που ήθελε να γίνει σαν τη βίδα κ.α..

Μέσα από το παιχνίδι και τη συνεργασία, καταλαβαίνουν την αξία της ελευθερίας, της ειρήνης και της ενότητας. Μια γιορτή γεμάτη συγκίνηση, μάθηση και χαμόγελα!

Οι εορταστικές μας εκδηλώσεις, μετά το τέλος των γιορτών μας στις τάξεις τη Δευτέρα 27/10, συνέχισαν ανήμερα της Επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940 με απαγγελία ποιημάτων στην πλατεία, κατάθεση στεφάνων και έληξαν με την παρέλαση στην πλατεία Αθανάτων με τα παιδιά μας να περπατούν καμαρωτά κρατώντας το σύμβολο της χώρας μας με δόξα και τιμή, την ελληνική μας σημαία!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ!!!

Καλωσορίζουμε το φθινόπωρο με τα σύννεφα, τα πρωτοβρόχια, το ουράνιο τόξο, με τα φρουτάκια του, με τους καρπούς του και με τους μικρούς Φθινοπωρούληδες!!!

Λίγες στιγμές από όλα όσα ζήσαμε στην εκδρομή μας. Ξεκινήσαμε και περπατήσαμε σε ένα μονοπάτι ώσπου φτάσαμε τον μαγευτικό Ιππικό Όμιλο “Mani Horses”. Εκεί μας καλωσόρισαν η κα. Έφη και ο κος Μιχάλης οι οποίοι είναι υπεύθυνοι του ομίλου, ικανοί αναβάτες και μοναδικοί ξεναγοί. Με το πιο ζεστό χαμόγελο, την αστείρευτη όρεξη και με γνώμονα την αγάπη για τα άλογα μας πληροφόρησαν γι αυτά, μας δείξανε τους χώρους, μας συστήσανε τα άλογα (Rico, Luna, Δίας και Ήρα) και μαζί τους γίναμε φροντιστές αφού τα βουρτσίσαμε – χτενίσαμε, τα χαϊδέψαμε, τους μιλήσαμε, τα θαυμάσαμε, τα ταΐσαμε και φυσικά ιππεύσαμε. Συνεχώς ήταν πλάι μας ο κος Μιχάλης και η κα. Έφη και ήμασταν απόλυτα ασφαλείς. Μικροί – μεγάλοι μαγευτήκαμε, απολαύσαμε και ζήσαμε μια μοναδική εμπειρία.

Ευχαριστούμε “Μani Horses” για όλα όσα ζήσαμε!!!

Με αφορμή την παγκόσμια Ημέρα των Ζώων 4 Οκτωβρίου,μιλήσαμε για τη φροντίδα, την αγάπη και το σεβασμό που αξίζουν όλοι οι μικροί μας με πατουσάκια φίλοι. Ανήμερα της 4ης Οκτωβρίου τα ζωάκια μαζεύτηκαν σε συμβούλιο. Ο σκύλος μίλησε για τη φιλία, η γάτα για χάδια κι ο σκαντζόχοιρος για αγκαλιές με …προσοχή! Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου μας άνοιξαν την καρδιά τους, μας μίλησαν για τους δικούς τους φίλους (τετράποδους, φτερωτούς, φίλους που κολυμπούν κτλ.), αποτύπωσαν με μια κατασκευή δύο τετράποδους φίλους και όλοι μαζί κρεμάσαμε τη δική μας αφίσα με έναν σκυλάκο στον τοίχο της τάξης μας.

-Το όνομα αυτού;
-ΧΑΤΣΙΚΟ!
-Η πηγή έμπνευσης;
-Η αληθινή ιστορία του σκύλου Χάτσικο ενός κουταβιού 2 περίπου μηνών ράτσας Ακίτα που υιοθετήθηκε από ένα καθηγητή στο Τόκιο τον Ιανουάριο του 1924.Οι 2 τους ήταν πραγματικά αχώριστοι και καθημερινά περπατούσαν μαζί μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, όπου ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο. Ο Χάτσικο πήγαινε μετά στο σπίτι αλλά το απόγευμα ξαναγύριζε στον σταθμό, όπου περίμενε την επιστροφή του κυρίου του. Τον Μάιο του 1925, ο Χάτσικο συνόδευσε όπως πάντα τον καθηγητή στον σταθμό του τρένου και γύρισε σπίτι. Ο καθηγητής όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά στον σταθμό, διότι κατά την διάρκεια μιας διάλεξης στο πανεπιστήμιο πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο Χάτσικο μετά ξαναγύριζε στον σταθμό, περιμένοντας στο ίδιο σημείο τον κύριό του κάθε μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του. Στο σημείο αυτό σημαντικό είναι να πούμε ότι μια μαθήτρια έκανε το εξής σχόλιο: “Κυρία, τελικά τον αγαπούσε για ΠΑΝΤΑ”!

Μοναδικοί μας φίλοι θα σας προσέχουμε πάντα, γιατί η αγάπη… εμφανίζεται με πατούσες!!!

Πρόσωπα αγαπημένα στη ζωή των παιδιών, την Τετάρτη 1η Οκτωβρίου είχαν την τιμητική τους στο σχολείο μας! Μιλήσαμε για εκείνους, τα παιδιά διηγήθηκαν ιστορίες γεμάτες τρυφερότητα και ξεχείλισε αγάπη ολόγυρά μας. Αγκαλιάσαμε όλοι μας τους πιο γλυκούς ανθρώπους του κόσμου, αυτούς με τη ζεστή καρδιά και τη μεγάλη αγκαλιά!

“Κάθε πρωί όταν ανοίγουμε τα μάτια , ένας ήλιος μας χαμογελά είτε κρυφά είτε φανερά
είναι ο Παππούς και η Γιαγιά!!!

Παππού & Γιαγιά να σας χαιρόμαστε εμείς που ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ!!!