Λίγο μετά τις 14:20 έχει φύγει και ο τελευταίος μαθητής, ο τελευταίος καθηγητής. Τα παράθυρα κλείνουν, όλες οι πόρτες κλειδώνουν. Το τελευταίο αυτοκίνητο ξεπαρκάρει με μανία από το “πάρκινγκ” και χάνεται μαζί με όλα τα υπόλοιπα στους επαρχιακούς δρόμους. Αφήνουν να περάσει λίγη ωρίτσα ακόμη για να βεβαιωθούν πως δεν θα επιστρέψει κανένας, και ύστερα δίνουν το σινιάλο: όλα εντάξει.
Θα πρέπει όμως να περιμένουν υπομονετικά μέχρι να κρυφτεί ο ήλιος, ώστε να μην μπορεί ούτε να τους δει, ούτε να τους ακούσει κάποιος…Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα κυλούν και η κατάλληλη στιγμή πλησιάζει.
Ο ήλιος γέρνει προς την Δύση, γλιστρά πίσω από τα σύννεφα, πίσω από τα βουνά και τα λαγκάδια, ζωγραφίζοντας εκείνο το χαρακτηριστικό πορτοκαλο-ρόζ χρώμα, ώσπου η τελευταία ακτίνα φωτός σβήνει, και την θέση του ζεστού ήλιου παίρνει το ψυχρό φεγγάρι. Ήρθε επιτέλους η στιγμή!
Ξαφνικά, το σχολείο ζωντανεύει. Οι φαρδιές σκάλες και τα πλακάκια χοροπηδούν προσπαθώντας να διώξουν τις πατημασιές της ημέρας από πάνω τους, τα γραφεία των καθηγητών συγκεντρώνονται και παραπονιούνται για το βάρος από τις μεγάλες (κυρίως γυναικείες) τσάντες που κουβάλησαν επάνω τους. Τα συρτάρια ανοίγουν και δείχνουν το ένα στο άλλο, προσέχοντας να μην ακουστεί παραπέρα, τους βαθμούς των διαγωνισμάτων που γράφτηκαν σήμερα, ενώ τα στυλό και τα μολύβια στήνουν αυτί. Για μία ακόμα φορά, οι καρέκλες καυχιούνται ότι έχουν την πιο σημαντική δουλειά να κάνουν. «Δεν συμφωνούμε» απαντούν τα θρανία και οι διαδραστικοί πίνακες βάζουν λειτουργία «mute», γιατί ξέρουν ότι θα υπάρξει μεγάλος καυγάς.
Τα πολλαπλά βιβλία κάτω από τα θρανία αγανακτούν, δεν έχουν μπει σε τσάντα, δεν έχουν δει ακόμα το σπίτι των κατόχων τους. Τα σκονισμένα βιβλία της βιβλιοθήκης βρίσκουν ευκαιρία τώρα που δεν τους ακούει κανείς να φτερνιστούν. Έπειτα οι τοίχοι, οι οποίοι γνωρίζουν όλα τα μυστικά που έχουν ακουστεί κατά καιρούς, κουτσομπολεύουν μεταξύ τους με όρεξη, καθώς δεν υπάρχει κάποιος να τους κάνει παρατήρηση. Τα δέντρα στο προαύλιο χαχανίζουν, και με την βοήθεια του δυνατού αέρα έρχονται πιο κοντά, ανταλλάσσοντας εικόνες: μαθητές που σκόνταψαν σε λακούβες, που τρόμαξαν για χιλιοστή φορά από μία μελισσούλα, που δάκρυσαν από τα γέλια στο παγκάκι, που “έσκισαν” στο τεστ, που μίλησαν στο κρυφό τους «crush».
Το σχολείο θα έκανε “επικό” πάρτι σήμερα, ήταν Παρασκευή, που σημαίνει ότι ακολουθεί Σαββατοκύριακο. Θα είχαν, λοιπόν, την πολυτέλεια να μείνουν ξύπνιοι μέχρι αργά και να απολαύσουν την πανέμορφη πανσέληνο. Τα αστέρια ήξεραν και εκείνα το μυστικό του σχολείου, (πώς να μην το ξέρουν άλλωστε;) αλλά δεν ήθελαν να το αποκαλύψουν σε κανέναν, και κυρίως στους ανθρώπους, για να μην χαθεί η μαγεία…
Ήβη Πατριανάκου μαθήτρια της Γ΄Λυκείου
