Η Παπαγγελή Έλενα (Β2) διαβάζει και μας παρουσιάζει την υπόθεση ενός από τα σημαντικότερα κείμενα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας: της τραγωδίας Αντιγόνη του Σοφοκλή.
Η ιστορία της Αντιγόνης ξεκινάει από πολύ παλιά, από την εποχή που βασιλιάς της Θήβας ήταν ο Λάιος. Η σύζυγός του Ιοκάστη και αυτός κατάφεραν να κάνουν ένα παιδί. Πριν γεννηθεί το παιδί, ο Λάιος πήγε στο μαντείο των Δελφών για να πάρει χρησμό. Εκεί του είπαν πως το παιδί που θα γεννηθεί θα σκοτώσει τον πατέρα του. Ο Λάιος πανικοβλήθηκε και γύρισε πίσω στη Θήβα. Λίγους μήνες αργότερα, όταν γεννήθηκε ο γιος τους, τον έδωσε σε έναν βοσκό για να τον πάει στο βουνό και να τον σκοτώσει. Ο βοσκός όμως τον λυπήθηκε και δεν τον σκότωσε, αλλά τον άφησε εκεί πάνω. Τότε ήρθε ένας άλλος βοσκός, τον βρήκε και τον πήγε στον βασιλιά της Κορίνθου, τον Πόλυβο. Ο Πόλυβος τον μεγάλωσε μαζί με τη σύζυγό του, τη Μερόπη, και τον ονόμασαν Οιδίποδα, γιατί όταν τον βρήκαν τα πόδια του ήταν τρυπημένα από το σκοινί με το οποίο τον είχαν δέσει.
Όταν ο Οιδίποδας μεγάλωσε, πήγε στο μαντείο των Δελφών για να πάρει χρησμό και να μάθει τι θα κάνει στη ζωή του. Εκεί του είπαν πως κάποια στιγμή θα σκοτώσει τον πατέρα του. Ο Οιδίποδας πανικοβλήθηκε και αποφάσισε να μην επιστρέψει στην Κόρινθο. Έτσι έφυγε και ο δρόμος τον έβγαλε προς τη Θήβα. Λίγο έξω από τη Θήβα, η άμαξά του συγκρούστηκε με την άμαξα του Λάιου. Εκεί τσακώθηκαν και ο Οιδίποδας σκότωσε τον Λάιο, χωρίς να ξέρει ότι ήταν ο πραγματικός του πατέρας.
Ο Οιδίποδας μπήκε στη Θήβα και άκουσε ότι όποιος λύσει έναν γρίφο θα παντρευτεί τη βασίλισσα Ιοκάστη και θα γίνει βασιλιάς της Θήβας. Ο γρίφος ήταν ποιο είναι εκείνο το ον που το πρωί περπατά με τέσσερα πόδια, το μεσημέρι με δύο και το βράδυ με τρία. Η απάντηση ήταν ο άνθρωπος. Ο Οιδίποδας έλυσε τον γρίφο και έσωσε τη Θήβα από τη Σφίγγα, παντρεύτηκε την Ιοκάστη και έγινε βασιλιάς της Θήβας. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Ισμήνη, την Αντιγόνη, τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη. Μετά τον θάνατο του Οιδίποδα, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης τσακώθηκαν για το ποιος θα γίνει βασιλιάς και στη σύγκρουση αυτή σκοτώθηκαν και οι δύο.
Τότε τον θρόνο πήρε ο Κρέοντας, θείος τους. Ο Κρέοντας αποφάσισε ότι πρέπει να θαφτεί μόνο ο Ετεοκλής, γιατί υπερασπίστηκε τη Θήβα, ενώ ο Πολυνείκης όχι, επειδή της επιτέθηκε. Το να μείνει κάποιος άθαφτος εκείνη την εποχή θεωρούνταν ύβρις προς τους θεούς και όποιος τολμούσε να τον θάψει κρυφά τιμωρούνταν με θάνατο. Η Αντιγόνη όμως το έκανε· έθαψε κρυφά τον αδελφό της, μένοντας πιστή στην οικογενειακή αγάπη και στους άγραφους νόμους των θεών. Ο Κρέοντας, παρά τις προειδοποιήσεις του μάντη Τειρεσία, αποφάσισε να την καταδικάσει και τη διέταξε να κλειστεί ζωντανή μέσα σε μια σπηλιά. Εκεί η Αντιγόνη αυτοκτόνησε. Όταν ο Κρέοντας έτρεξε να τη σώσει, ήταν πια αργά. Τότε ο Αίμονας, γιος του Κρέοντα και αρραβωνιαστικός της Αντιγόνης, αυτοκτόνησε από απόγνωση, όπως και η μητέρα του Ευρυδίκη, όταν έμαθε για τον χαμό του γιου της. Ο Κρέοντας έμεινε τελικά μόνος, αντιμέτωπος με τις συνέπειες της αλαζονείας του.
Η ιστορία της Αντιγόνης αναδεικνύει τη σύγκρουση νόμου και ηθικής, εξουσίας και συνείδησης και θεωρείται ένα από τα πιο διαχρονικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.