Ήταν μια φορά δυο έξυπνοι ο ένας πιο έξυπνος από τον άλλον και κάρφωναν καρφιά σε έναν τοίχο.Κάποια στιγμή ο ένας βάζει ανάποδα το καρφί και το χτυπούσε αλλά αυτό δεν καρφώνονταν. χτύπαγε…….χτύπαγε…….τίποτα. Ρωτάει τότε τον πιο έξυπνο
-Ρε φίλε λέει γιατί αυτό το καρφί δεν καρφώνεται στον τοίχο;
Και λέει ο πιο έξυπνος
-Καλά δεν το βλέπεις λέει αυτό το καρφί είναι για τον απέναντι τοίχο.
Την προσοχή των πολιτών για ένα κακόβουλο λογισμικό, τύπου «Δούρειος Ιππος», το οποίο εξαπλώνεται μέσω μολυσμένων και ανεπιθύμητων μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου «Spam e-mails», εφιστά η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
Το κακόβουλο αυτό λογισμικό, μπορεί:
Οπως επισημαίνει η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, το λογισμικό τύπου «java archive file» τρέχει στο παρασκήνιο και δημιουργεί κενά ασφαλείας στο σύστημα, παραχωρώντας με αυτό τον τρόπο πρόσβαση σε τρίτους, ενώ για να εκτελεστεί πρέπει στον ηλεκτρονικό υπολογιστή να είναι ήδη εγκατεστημένο το πρόγραμμα «Java Runtime Environment».
Με σκοπό την αποφυγή προσβολής από το προαναφερόμενο κακόβουλο λογισμικό, η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος καλεί τους πολίτες να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα ψηφιακής προστασίας και ασφάλειας.
Συγκεκριμένα:
Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα,όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατι για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν,θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα, ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή…Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άντρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζουσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι πάυουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν πάυουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα μόνο του να μάθει να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.’Εμαθα τόσα πράγματα από εσάς, τους ανθρώπους…
Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Έιναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολυ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
Να λες πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα ΄σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σου’δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελεθταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα ΄σ’άγαπω και δεν θα υπέθετα ανόητα ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζώη μας δίνει και άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος μας μένει μόνο το σήμερα, θα ‘θελα να σου πω πόσο σ’άγαπω κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε γέρος είτε νέος.Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’αυτό μην περιμένεις άλλο, κάντο σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη, συγχωρεσέ με, σε παρακαλώ, ευχαριστώ, κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα από τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.
Εαν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως και χθες. Κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειράζει. Ξεκίνα να κάνεις πράξη τα ονειρά σου. Τώρα είναι η ώρα.
Ένας τύπος περνάει με κόκκινο φανάρι και ακριβώς μετά είναι ένας μπάτσος .Τον σταματάει και του λέει….
καλά δεν είδες το κόκκινο φανάρι??
Ναι το είδα , εσένα δεν είδα.
Μια μέρα στην τάξη λέει η δασκάλα στο Τοτό..
Εγώ διαβάζω,εσύ διαβάζεις.. Τι χρόνος είναι ??
Χαμένος είναι…
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα μνήμης για το ολοκαύτωμα των Εβραίων κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ένα άρθρο από τον Διευθυντή του Σχολείου μας κ. Λυμπεράτο Μιχαήλ
Υποστηρίζουμε την ισότητα σεβόμενοι παράλληλα την διαφορετικότητα του ατόμου. Η ισότητα αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της κοινωνίας. Αποδεχόμενοι όμως την ισότητα δεν σημαίνει πως θα καταδικάσουμε την διαφορετικότητα των ανθρώπων που μας περιβάλλουν.
Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από το φύλο, την φυλή, την θρησκεία ή το έθνος στο οποίο ανήκουνε, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση και γενικά από οτιδήποτε άλλο θεωρούμε πως μας καθιστά ανώτερους ή κατώτερους , είναι ίσοι. Όλοι ανεξαιρέτως έχουν ίσα δικαιμώματα στην εκπαίδευση , στην εργασία και στην ζωή γενικότερα, απλώς και μόνο επειδή είναι άνθρωποι. Επομένως στις σύγχρονες κοινωνίες οποιοδήποτε είδος ρατσισμού και προκατάληψης είναι κατακριτέο και καταδικαστέο, διότι ποτέ δεν υπάρχουν λογικά επιχειρήματα που να στηρίζουν την ανισότητα.
Παρόλα αυτά το γεγονός πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι δεν σημαίνει ότι είναι και ίδιοι. Ότι έχουν δηλαδή τα ίδια χαρακτηριστικά, τις ίδιες ιδέες και την ίδια συμπεριφορά. Η διαφορετικότητα των ανθρώπων είναι αυτή που κάνει τον κόσμο πιο όμορφο και ενδιαφέροντα. Διότι ποια αξία και ποια ομορφιά θα είχε ένας κόσμος όπου όλοι είναι ίδιοι; Το χρώμα του δέρματος, των μαλλιών και των ματιών, το ύψος, το πάχος είναι χαρακτηριστικά που ελκύουν τους γύρω μας, προκειμένου να μας γνωρίσουν, να γίνουν φίλοι μας, να μας ερωτευτούν, να μας αγαπήσουν.
Το διαφορετικό πρέπει να το αντιμετωπίζουμε με σεβασμό και όψι με φόβο. Πρέπει να το προσεγγίζουμε για να το κατανοήσουμε, αρκεί να μην προκαλεί. Πρασπαθώντας να κερδίζουμε την ισότητα δεν πρέπει να πολεμάμε την διαφορετικότητα. Οι δύο έννοιες πρέπει να είναι σύμμαχοι και όχι αντίπαλοι στην προσπάθεια δημιουργίας ενός καλύτερου και δικαιότερου κόσμου.
Γιατί μερικές φορές ψάχνοντας την τελειότητα χάνουμε την αξία και τότε καταλαβαίνουμε πως η τελειότητα δεν ήταν αρκετή.
Εργασία στα πλαίσια του μαθήματος της Γλώσσας
από τις μαθήτριες του Γ2
Μπούτση Ασημίνα και Μπίνιου Νάσια
Διαβάστε το άρθρο του διδάσκοντα καθηγητή Μουσικής Αθανάσιου Αποστόλου για τις επιπτώσεις του καπνίσματος στην υγεία
Στις 9 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε από το σχολείο μας εκπαιδευτική εκδρομή στην Ακρόπολη των Αθηνών και στην συνέχεια στη Βουλή.
Διασχίζοντας μια μικρή απόσταση μετά την επίσκεψή μας στην Ακρόπολη περπατώντας, φτάσαμε στο κτήριο της Βουλής, το οποίο πολλοί από εμάς αντίκριζαν για πρώτη φορά. Εκεί μας υποδέχτηκαν οι αρμόδιοι υπάλληλοι κι ύστερα, αφού αφήσαμε τα πράγματά μας, μας οδήγησαν σε μια αίθουσα προβολών. Μέσα από κάποια σύντομα βίντεο για την αρχιτεκτονική και την ιστορία του κτηρίου μάθαμε πράγματα που αγνοούσαμε τελείως, όπως για παράδειγμα ότι το κτήριο ήταν αρχικά το παλάτι του βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα και πως το εσωτερικό του άλλαξε ριζικά όταν μετατράπηκε σε Βουλή.
Ύστερα μεταφερθήκαμε στην αίθουσα Ελ. Βενιζέλου, όπου ακούσαμε ένα ηχητικό ντοκουμέντο από την εποχή της δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967-1974) . Ήταν μια περίοδος σκοτεινή, όπως γράφει και το ενημερωτικό φυλλάδιο της Βουλής, όταν στις 21 Απριλίου του 1967 και ενώ είχαν προκηρυχθεί εκλογές για τις 28 Μαΐου, αξιωματικοί του στρατού υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου, και συμμετοχή του Ταξίαρχου Στυλιανού Παττακού και του συνταγματάρχη Νικολάου Μακαρέζου κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα. Το Δεκέμβριο του 1967, ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος επιχείρησε αντι-κίνημα για την ανατροπή των πραξικοπηματιών, το οποίο όμως απέτυχε. Ο ίδιος και η οικογένειά του κατέφυγαν στην Ιταλία. Η Ελλάδα τυπικά παρέμεινε Βασιλευομένη Δημοκρατία, με τους στρατιωτικούς να ορίζουν Αντιβασιλέα τον Γεώργιο Ζωιτάκη. Το 1973 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να καταργήσει την Αντιβασιλεία και να εγκαθιστήσει Προεδρική Δημοκρατία, με τον ίδιο Πρόεδρο. Το καθεστώς προχώρησε μάλιστα σε Δημοψήφισμα, ώστε να καταργηθεί η μοναρχία και να λάβει χώρα η πολιτειακή μεταβολή. Στις αρχές , όμως του 1973 το χάσμα μεταξύ της χούντας και των φοιτητών μεγάλωνε. Η χούντα των Συνταγματαρχών, στην προσπάθειά της να περιορίσει τους φοιτητές, έβαλε σε εφαρμογή το διάταγμα 1347 για τις επιστρατεύσεις. Η φοιτητική ανησυχία άρχισε να μεγαλώνει με αποτέλεσμα το Φεβρουάριο του 1973 να γίνει η πρώτη κατάληψη της Νομικής ενώ στις 14 Μαρτίου ακολούθησε και δεύτερη. Μετά ακολούθησε το Πολυτεχνείο, τον Νοέμβριο του 1973. Σε λίγο η χούντα κατέρρευσε, στις 24 Ιουλίου του 1974 κάτω από το βάρος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Με την έλευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Ελλάδα, τον Ιούλιο του 1974 αρχίζει για τη σύγχρονη Ελλάδα η περίοδος που είναι γνωστή ως “μεταπολίτευση”.
Μέσα από ερωτήσεις της ξεναγού, πληροφορηθήκαμε για την περίοδο αυτή , αλλά και για την κατάρτιση του πρώτου μεταπολεμικού συντάγματος. Στον χώρο που ήμασταν μάλιστα, υπήρχε βιβλίο του Νέου Συντάγματος του 1952 , αλλά και γελοιογραφίες και άρθρα που κυκλοφόρησαν τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας.
Τέλος επισκεφτήκαμε τον χώρο της ολομέλειας της Βουλής και καθίσαμε στα έδρανα. Εκεί, η ξεναγός μας εξήγησε που είναι η θέση του κάθε κόμματος, αλλά και του Προέδρου, του Πρωθυπουργού, των υπουργών και των επίτιμων καλεσμένων. Μαθητές και καθηγητές βγάλαμε φωτογραφίες, ώστε να έχουμε αναμνήσεις από την επίσκεψη αυτή. Περιμένοντας το λεωφορείο, είχαμε και την ευκαιρία να θαυμάσουμε την πρόσοψη του κτηρίου και την πλατεία Συντάγματος.
Το άρθρο είναι της μαθήτριας της Γ’ Γυμνασίου
Παναγιώτας Ταγκαλέγκα
