Στις 27 Ιανουαρίου, Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος, πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας μια ιδιαίτερη βιωματική δράση με τη συμμετοχή των μαθητών των τάξεων Γ, Δ, Ε και ΣΤ. Η δράση οργανώθηκε από την εκπαιδευτικό του σχολείου μας, Πεγκλίδου Αθηνά, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς των τάξεων, με στόχο οι μαθητές να προσεγγίσουν το Ολοκαύτωμα όχι μόνο ως ιστορικό γεγονός, αλλά ως ανθρώπινη εμπειρία.

Η δραστηριότητα ξεκίνησε με κάτι απλό και οικείο: ο κάθε μαθητής έγραψε σε post-it αντικείμενα που αγαπά, δραστηριότητες που του αρέσουν και πρόσωπα σημαντικά για τη ζωή του. Πολύ γρήγορα όμως, το κλίμα άλλαξε. Μέσα από έναν ρόλο εξουσίας, ανακοινώθηκε ότι «η περιοχή έχει καταληφθεί από τους Ναζί» και άρχισαν να επιβάλλονται περιορισμοί: απαγόρευση μετακινήσεων, κατάσχεση αντικειμένων, απώλεια αγαπημένων δραστηριοτήτων.

Οι μαθητές αναγκάστηκαν να παραδώσουν σταδιακά ό,τι θεωρούσαν δεδομένο. Κάθε post-it που αφαιρούνταν δεν ήταν απλώς ένα χαρτάκι, αλλά ένα κομμάτι της καθημερινότητας και της ταυτότητάς τους. Ακολούθησε η πιο σκληρή φάση της δράσης: η «κατάταξη» των ανθρώπων με βάση την ηλικία. Άλλοι οδηγήθηκαν σε «στρατόπεδα εργασίας» και άλλοι σε «στρατόπεδα εξόντωσης», όπου διαγράφονταν οριστικά.

Σε τακτά χρονικά διαστήματα, νέα post-it αφαιρούνταν, με αναγγελία αιτίας θανάτου. Η σιωπή στην τάξη ήταν χαρακτηριστική. Το ερώτημα «πώς νιώθετε που χάσατε γονείς ή φίλους;» δεν χρειαζόταν απάντηση. Τα συναισθήματα ήταν ήδη ζωγραφισμένα στα πρόσωπα όλων.

Στο τέλος της δράσης έγινε ξεκάθαρο: αυτό δεν ήταν παιχνίδι. Κάποτε, όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά. Το Ολοκαύτωμα αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας. Μέσα από την προβολή βίντεο, μαρτυριών επιζώντων και τη σύνδεση με σύγχρονα φαινόμενα ρατσισμού, ξενοφοβίας και πολέμου, οι μαθητές συνειδητοποίησαν τη σημασία της μνήμης.

Η Ιστορία δεν είναι απλώς ημερομηνίες και γεγονότα. Είναι άνθρωποι.

Και η μνήμη τους είναι ευθύνη όλων μας.